ΜΥΘΟΓΕΝΕΙΑ

Η ΠΡΟΑΓΩΓΗ

2012-02-10T09:13:00.003+02:00

ΜΕΡΟΣ 3ο

Ο Αιμίλιος τώρα με ακόμη μεγαλύτερη έξαψη ξεσπάει:
"Φιλοδοξία! Τι υπέροχο πράγμα! Η ανάγκη για διάκριση , αυτή η εσωτερική δύναμη που σε σπρώχνει όλο και πιο μπροστά όλο και πιο μακρυά, πέρα στο άγνωστο. Αυτό το αυθόρμητο κίνητρο που σου δίνει η φύση του ανθρώπου δίνοντας σου την ευκαιρία να βάλεις ένα ακόμη λιθαράκι στο σύγχρονο οικοδόμημα της ανθρωπότητας, στην αέναη προσπάθεια του είδους μας για πρόοδο, γνώση και τελικά έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά μας!"
Ο Γιάννης είναι εμβρόντητος.

"Με συγχωρείτε παρασύρθηκα" συνεχίζει ο Αιμίλιος. "Πείτε μου είστε καιρός άνεργος;"
"Περίπου ένα χρόνο" απαντάει ο Γιάννης.
Ήταν το σύνθημα για την 2η επίθεση...
"Ανεργία! (Ο Γιάννης πετιέται ελαφρώς από τη θέση του ξαφνιασμένος)Αυτή η σύγχρονη μάστιγα που κατατρώει τα σωθικά της κοινωνίας μας! Αυτή η λαίλαπα, αυτή η 11η πληγή που έπεσε πάνω στα κεφάλια μας σαν πύρινη ρομφαία! Αυτό το άμορφο τέρας που μετατρέπει τους νέους ανθρώπους σε ζωντανούς νεκρούς , σε οικονομικά βαμπίρ , σε ατέλειωτα νούμερα μια καλοπληρωμένης στατιστικής! Επιτέλους φτάνει πια! Πρέπει να το πολεμήσεις! Θα το πολεμήσουμε!"
"Θα το πολεμήσω!" αναφωνεί ο Γιάννης παρασυρμένος και αυτός από το πολεμικό κάλεσμα.

"Λοιπόν κύριε Παπαδόπουλε βλέπω στα μάτια σας τη θέληση για δουλειά! Βλέπω έναν άνθρωπο με όρεξη και όνειρα."
"Ναι αλλά ξέρετε στην αγγελία δεν διευκρινίζετε τι ακριβώς..." πήγε να πει ο Γιάννης και το αφεντικό τον διέκοψε και πάλι:
"Τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν είναι τυχαίο! Πάρε-Δώσε Α.Ε! Παίρνουμε την ανεργία σας και σας προσφέρουμε ένα περιβάλλον για να μεγαλουργήσετε! Είστε μια ελεύθερη αγελάδα σε ένα απέραντο καταπράσινο λιβάδι! Εμπρός! Καλπάστε! Φάτε ότι και όσο θέλετε! Χαρίστε απλόχερα το γάλα σας στον κόσμο!" συνεχίζει ο Αιμίλιος και πλέον τίποτα δεν φαίνεται ικανό να τον σταματήσει.

"Ξέρετε δεν πίνω γάλα. Με παχαίνει." απαντάει ο Γιάννης με εμφανή πλέον τη διάθεση για δούλεμα.
"Κύριε Παπαδόπουλε! Ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ! Αυτή η δουλειά μοιάζει να είναι φτιαγμένη στα μέτρα σας! Σε αυτή τη δουλειά θα ξεπατωθείτε, σε αυτή τη δουλειά θα ξοδέψετε πολύ χρόνο, όμως αυτή η δουλειά θα σας ανταμείψει
1500 είναι καλά;"
Το πράγμα σοβαρεύει απότομα.
"Πότε ξεκινάω;" Ο Γιάννης δεν θέλει να χάσει αυτήν την ευκαιρία.
"Αύριο κιόλας! Το μέλλον δεν μπορεί να περιμένει έτσι δεν είναι;"

Το αφεντικό σηκώνεται χωρίς δεύτερη κουβέντα και απλώνει το χέρι για χειραψία. Ο Γιάννης μην μπορώντας ακόμη να αφομοιώσει αυτά που μόλις προηγήθηκαν του δίνει το χέρι. Το αφεντικό του χαμογελάει πονηρά ενώ όσο του δίνει το χέρι τον χαϊδεύει ελαφρά.
"Κάτι μου λέει ότι εμείς οι δυο θα τα πάμε καλά..." του λέει και του κλείνει το μάτι.
Κάτι δεν πάει καλά εδώ σκέφτεται ο Γιάννης καθώς φεύγει με ανάμεικτα συναισθήματα από την Πάρε-Δώσε Α.Ε.

... ΤΕΛΟΣ 3ου ΜΕΡΟΥΣ ...

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Η ΠΡΟΑΓΩΓΗ

2012-02-02T12:00:00.004+02:00

ΜΕΡΟΣ 2ο

Η γραμματέας παίρνει το σάντουιτς και βγαίνει από το γραφείο. Το αφεντικό ανακάθεται στην καρέκλα του βάζοντας σε τάξη τον εαυτό του και καθαρίζοντας τις όποιες αποδείξεις ύπαρξης ενός τέτοιου εδέσματος. Κοιτάει τον υποψήφιο.
Τον κοιτάει και εκείνος. Του χαμογελάει ανεπαίσθητα.Ο υποψήφιος ανταποδίδει. Το αφεντικό μορφάζει με μια έκφραση του στυλ:
"Τι χαμπάρια;"
Ο υποψήφιος απαντάει με τον ίδιο τρόπο.
"Καλά μωρέ τα ίδια."

Το αφεντικό περιεργάζεται λίγο ακόμη τον υποψήφιο,χωρίς το μειδίαμα να έχει φύγει από τα χείλη του,αυτή τη φορά από πάνω μέχρι κάτω. Ο υποψήφιος νιώθει άβολα. Εντελώς αναπάντεχα και απροειδοποίητα το αφεντικό πετάγεται τείνοντας το χέρι του για χειραψία:
"Αιμίλιος Δεσύλας.Πρόεδρος, Εκτελεστικός Διευθυντής και Διευθύνων Σύμβουλος της Πάρε-Δώσε Α.Ε."
"Γιάννης Παπαδόπουλος.Άνεργος." απαντάει ο υποψήφιος σε μια προσπάθειά του να ελαφρύνει κάπως την ατμόσφαιρα.
Το αφεντικό χαμογελώντας ξανά κοιτάει το βιογραφικό του Γιάννη.
"Βλέπω έχετε πολλά χρόνια προϋπηρεσία. Γιατί όμως αφήσατε την προηγούμενη δουλειά σας;"
Για μια στιγμή ο Γιάννης δεν ήξερε πώς να απαντήσει. Άθελά του, ήρθαν στο μυαλό μνήμες από την προηγούμενη δουλειά του.

Είναι πρωί και ο Γιάννης ως συνήθως πηγαίνει τον καφέ στο γραφείο του αφεντικού του. Διπλός Ελληνικός μέτριος. Το αφεντικό πίνει μια γουλιά με θόρυβο.
"Μπράβο κ.Παπαδόπουλε! Αυτός είναι καφές!" του λέει επιδοκιμαστικά.
Ο Γιάννης όμως ήταν αποφασισμένος.
"Με συγχωρείτε,μπορώ να σας απασχολήσω για λίγο;"
"Φυσικά! Είμαστε πάντα κοντά στον εργαζόμενο. Σας ακούω." του απαντάει το αφεντικό πίνοντας άλλη μια γουλιά διπλού ελληνικού μέτριου.
"Είμαι στην εταιρεία 8 μήνες. Σφουγγαρίζω,ταξινομώ φακέλους,βγάζω φωτοτυπίες και σας φέρνω τον καφέ από το κυλικείο. Γιατί λοιπόν χρειαζόταν Πτυχίο Λογιστικής για τη θέση αυτή;" ρώτησε ο Γιάννης,ελπίζοντας σε επιεική αντιμετώπιση.

Η αντίδραση του αφεντικού τον ξάφνιασε:
"Γιάννη,Γιάννη! Μου επιτρέπεις τον ενικό ε; Πες μου σε παρακαλώ , πόσους καφέδες ήπια αυτόν τον μήνα και πόσα λεφτά χρωστάω σε σένα;" ρωτάει το αφεντικό.
"Έχουμε και λέμε: 0,60 ο διπλός ελληνικός επί 23 μέρες επί δυο που πίνετε κάθε μέρα συν 4 προχθές που πήρατε για κάτι πελάτες σύνολο 33.12." απαντάει μονοκόμματα ο Γιάννης.
Το αφεντικό τον χτυπάει ενθαρρυντικά στην πλάτη:
"Ορίστε λοιπόν! Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή! Άντε να μου φέρεις άλλο ένα τώρα γιατί αυτός κρύωσε με την κουβέντα! Και μην ξεχάσεις τις φωτοτυπίες για τα συμβόλαια."

Διώχνει μεμιάς τις άσχημες αυτές αναμνήσεις. Μόνο τον κώλο που δεν μου τσίμπησαν θέλει να πει αλλά δεν το κάνει και αποφασίζει να πει τη μισή αλήθεια στον Αιμίλιο:
"Στην προηγούμενη δουλειά δεν είχα προοπτικές εξέλιξης."

... ΤΕΛΟΣ 2ου ΜΕΡΟΥΣ ...

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Η ΠΡΟΑΓΩΓΗ

2012-01-27T13:03:00.004+02:00

Μέρος 1ο

Η αίθουσα αναμονής είναι απελπιστικά ήσυχη και κρύα. Αρχίζει να εκνευρίζεται.
"Σαν νεκροτομείο σε ημέρα αργίας είναι εδώ μέσα" μουρμουρίζει ελπίζοντας να ξορκίσει τη σιωπή.Εξετάζει τον χώρο προσεκτικά. Ο χώρος αυτός φαίνεται πως λειτουργεί και ως αίθουσα αναμονής και ως χώρος υποδοχής και ως γραφεία. Ένας στενός διάδρομος και 2 γραφεία στριμωγμένα παράξενα με τρόπο που του θυμίζει το Τέτρις που ποτέ δεν κατάφερε να τερματίσει. Κρατάει στο χέρι μια εφημερίδα με κυκλωμένη την αγγελία στην οποία απάντησε και μερικές Διαφορές της τελευταίας σελίδας.

Την σιωπή σπάει πού και πού ο ήχος της πείνας. Το στομάχι του επαναστατεί. Προσπαθεί να συγκρατηθεί. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αρχίσει να σκέφτεται το φαγητό. Ούτε κρέατα καλοψημένα,ούτε μακαρόνια με κόκκινη ή άσπρη σάλτσα, ούτε πίτσες, ούτε σαλάτες, ούτε λαχταριστά γλυκά...Γαμώτο! Πάλι την πάτησε σαν ηλίθιος! Τώρα το στομάχι του είναι έτοιμο να σηκωθεί να φύγει από τη θέση του.

Ακούει βήματα. Επιτέλους! Σημάδια ζωής. Είναι η γραμματέας. Η χαρά του όμως σβήνει σύντομα με αυτό που βλέπει.Την προσοχή του δεν τράβηξε ούτε το κόκκινο χρώμα των μαλλιών της,ούτε η κομψή σιλουέτα της, ούτε τα γαλαζοπράσινα
μάτια της. Το βλέμμα του καρφώθηκε στο πιάτο που κρατούσε στα χέρια της. Ένα υπέροχο και ασυνήθιστα μεγάλο σάντουιτς με πολύχρωμες σως και κάθε λογής υλικά στριμωγμένα ανάμεσα σε ένα φρεσκοψημένο ψωμάκι. Νιώθει το στόμα του να γεμίζει σάλια.

Έτσι μικρός που είναι ο χώρος η γραμματέας περνάει ακριβώς(σχεδόν κολλητά) από μπροστά του. Για μια στιγμή , μια απειροελάχιστη στιγμή αυτός και το σάντουιτς βρίσκονται τετ α τετ όπως 2 ερωτευμένοι σε ένα ρομαντικό ενσταντανέ. Η στιγμή πέρασε γρήγορα. Η γραμματέας μπαίνει στο γραφείο του αφεντικού.
Λίγα δευτερόλεπτα μετά ακούγεται η γλυκιά φωνή της.
"Ο επόμενος!"
"Λες και υπήρχε προηγούμενος..," ψιθυρίζει και σηκώνεται. Η προσμονή έλαβε τέλος.

Το γραφείο του αφεντικού είναι σαφώς πιο ευρύχωρο. Στη μέση το μεγάλο του γραφείο και εκείνος καθισμένος σαν βασιλιάς σε χρυσό θρόνο. Είναι σχετικά νέος, είναι φαλακρός και από ότι φαίνεται πολυάσχολος.
"Παρακαλώ περάστε. Ελάτε καθίστε." του λέει με φωνή καθαρή γεμάτη σιγουριά.
Κάθεται.

Βλέπει το αφεντικό να περιεργάζεται το σάντουιτς. Δίπλα και πίσω του η όμορφη κοκκινομάλλα γραμματέας.Το πιάνει. Το μυρίζει. Παίρνει μια μεγάλη,για τους περισσότερους αδύνατη,μπουκιά.Με στόμα ακόμη μπουκωμένο και λαχανικά να κρέμονται επικίνδυνα ξεσπάει:
"Τί είναι αυτό γαμώ το κέρατό μου;"
"Το μεσημεριανό σας." του απαντάει η γραμματέας.
"Κρύο σάντουιτς με καπνιστό σολομό, μαρούλι ,παρμεζάνα, μαγιονέζα , πίκλες , ντοματίνια και ντρέσινγκ από σάλτσα φρούτων."
Το αφεντικό είναι έξαλλο!
"Τι μαλακίες είναι αυτές; Χάθηκε ο κόσμος να βάλεις λίγο παριζάκι; Πού είναι το μπέικον; Το σαλάμι αέρος; Δεν μπορούμε να φάμε ένα σάντουιτς της προκοπής εδώ μέσα;Πάρε αυτή την αηδία από μπροστά μου! Σολομό , σολομό , σολομό κάθε μέρα!
Λέπια θα βγάλω!"

Η οργή του αφεντικού,η απογοήτευση της γραμματέως και η έκπληξη και η πείνα του υποψήφιου εργαζομένου συνδυασμένα με την μυρωδιά του απορριπτέου σάντουιτς συνθέτουν ένα σκηνικό βγαλμένο από παλιά Ελληνική ταινία...

... ΤΕΛΟΣ 1ου ΜΕΡΟΥΣ ...

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Ο ΟΔΗΓΟΣ ΤΟΥ ΜΟΙΡΑΙΟΥ ΑΡΜΑΤΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ...

2011-11-17T12:25:00.006+02:00

Στις 17 Νοεμβρίου 1973 ένα άρμα του Ελληνικού Στρατού έθετε τέλος στην εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου εναντίον της Χούντας. Η σκηνή καταγράφηκε στην κάμερα και είναι από τις πλέον αναγνωρίσιμες στην σύγχρονη Ελληνική Ιστορία. Ποιος όμως οδηγούσε εκείνο το άρμα; Πώς ένιωσε; Μετάνιωσε; Τι σκεφτόταν τότε; Σε μια συνηθισμένη περιήγηση στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σε μια- την μοναδική ίσως- συνέντευξη του ανθρώπου που οδήγησε το άρμα πάνω στην πύλη του Πολυτεχνείου. Και το όνομα αυτού: Α. Σκευοφύλαξ.

Η συνέντευξη όπως δημοσιεύτηκε στο Βήμα το 2003:

«Την ημέρα εκείνη ήμουν υπηρεσία. Στον στρατό είχα δέκα μήνες. Ήμουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισμένων, στο Γουδή. Τότε οι Μαυροσκούφηδες ήταν σώμα επιλέκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, μπήκαμε επιφυλακή. “Οι κομμουνιστές καίνε την Αθήνα”, μας έλεγαν και εμείς τους πιστεύαμε. Θυμάμαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαμε στα κρυφά τον σταθμό του Πολυτεχνείου. “Παλιοκουμμούνια, θα καλοπεράσετε!” λέγαμε.

Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Νοεμβρίου, η ίλη μου πήρε εντολή να ετοιμαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν πέντε δικά μας άρματα, κάτι γαλλικά AMX30. Εγώ ήμουν οδηγός στο πρώτο άρμα που βγήκε στον δρόμο. Στο ίδιο άρμα βρίσκονταν ο αξιωματικός Μιχάλης Γουνελάς ως επικεφαλής, ο ανθυπασπιστής Λάμπρος Κωνσταντέλλος ως οδηγός εδάφους, ο λοχίας Στέλιος Εμβαλωμένος και ο Γιάννης Τίρπας.

Στη 1.15 το πρωί της 17ης Νοεμβρίου φτάσαμε στη διασταύρωση των λεωφόρων Αλεξάνδρας και Κηφισίας. Λίγο αργότερα διασχίζαμε την Αλεξάνδρας, όταν στο ύψος του IKA, στη στάση Σόνια, σταματήσαμε γιατί ο δρόμος ήταν κλειστός. Υπήρχαν οδοφράγματα, φωτιές και ακινητοποιημένα λεωφορεία. Με διάφορες μανούβρες αριστερά δεξιά, μπρος πίσω, άνοιξα τον δρόμο και προχωρήσαμε», θυμάται ο κ. Σκευοφύλαξ. Ο δρόμος για τα τανκς ήταν ανοιχτός πλέον προς το Πολυτεχνείο. «Όταν φτάσαμε στη διασταύρωση της λεωφόρου Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, μας έδωσαν εντολή να σταματήσουμε. Εκεί, στην Πλατεία Αιγύπτου, μείναμε περίπου μία ώρα. Ο κόσμος θυμάμαι ότι μας φώναζε “είμαστε αδέλφια, είμαστε αδέλφια”. Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα»!

Δύο το πρωί. «Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πολυτεχνείο, με γυρισμένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλήρωμα. Δεκάδες φοιτητές κρέμονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Έδειχναν πανικόβλητοι Και εγώ, να σκεφτείς ότι τους έβλεπα σαν μαμούνια που ήθελα να τα φάω»!

Τρεις το πρωί. Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρματος και μου λέει: “Θα μπούμε μέσα, θα ρίξουμε την πύλη. Ετοιμάσου!” Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγματα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρματος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα, σταμάτησα. Σταμάτησα σκόπιμα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισμα, οι φοιτητές τρομαγμένοι έφυγαν προς τα πίσω. Αν έμπαινα με ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτομα που εκείνη τη στιγμή ήταν κρεμασμένα στα κάγκελα. H καγκελόπορτα έπεσε αμέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθμευμένο το Μερσεντές το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. H αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνομικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα και εγώ από το άρμα και μπήκα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα μπορούσε όμως και να υπάρχουν νεκροί» .

«Αστυνομικοί κυνηγούσαν και χτυπούσαν τους φοιτητές όπου τους έβρισκαν. Αν δεν ήταν οι ΛΟΚατζήδες να τους σταματήσουν –θυμάμαι ότι πολλές φορές πιάστηκαν στα χέρια μαζί τους– δεν ξέρω και γω τι θα γινόταν».

«Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολύ χτυπημένοι, θυμάμαι ότι είδα πολλούς τραυματίες, ενώ τρεις-τέσσερις ήταν σωριασμένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγμή ένας φοιτητής όρμησε κατά πάνω μου και μου είπε: “Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες;”. Αφήνιασα. Έβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: “Σκάσε ρε κωλόπαιδο, μη σε καθαρίσω”. Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή… Αν έλεγε μια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήμουν. Ένας φασίστας».

«Όπως περνούσαν οι φοιτητές, θυμάμαι ότι έριχναν μέσα στο τανκ πακέτα τσιγάρα και ό,τι προμήθειες είχαν μαζί τους. Όταν γυρίσαμε στο Γουδή, το άρμα έμοιαζε με περίπτερο. Όσο σκέφτομαι ότι οι φοιτητές μάς έδιναν σάντουιτς και τσιγάρα ύστερα απ’ όσα τους κάναμε… Δεν μπορώ να το συγχωρέσω αυτό το πράγμα στον εαυτό μου. Σκέφτομαι τι πήγα και έκανα...»

«Όταν γυρίσαμε στο στρατόπεδο, έγινα ήρωας. Οι στρατιωτικοί μού έδιναν συγχαρητήρια. Τότε αισθανόμουν ότι ήμουν κάποιος, ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα “παλιοκουμμούνια”, όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Ένιωθα περήφανος. Ήμουν και εγώ φασίστας».

«Ντρέπομαι γι’ αυτό που ήμουν, γι’ αυτό που έκανα. Στη θέση μου θα μπορούσε να βρεθεί ο καθένας, έφεδρος στρατιώτης ήμουν άλλωστε. Δεν με απαλλάσσει όμως αυτό. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου».

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΡΕΛΑΣ...

2011-11-02T22:26:00.009+02:00

Πονηροί, έξυπνοι, βλάκες, ηλίθιοι, ωραίοι, ελεύθεροι, βολεμένοι, κομματόσκυλα, άξεστοι, φιλόσοφοι, πολιτισμένοι, τεμπέληδες, δουλευταράδες, γλεντζέδες, φωνακλάδες. Με μία λέξη: Νεοέλληνες!

"Ωχ μωρέ αδερφάκι μου. Βάλε 10 να τελειώνουμε! Τι 5 ευρώ βενζίνη; Πλάκα μας κάνεις;"
"5 ρε μαλάκα. Να μου μείνει τίποτα και για καφέ."
Αφού έβαλαν 5 ευρώ βενζίνη στο αμάξι ο Γιώργος και ο Γιάννης πήγαν για καφέ. Ήταν Δευτέρα και ήταν 11.30 το πρωί.

"Ωραιότατο. Πολύ κομψό και πιστεύω ότι σας πάει γάντι. Ταιριάζει και με τα μάτια σας."
"Έτσι νομίζω και εγώ. Μου αρέσει πολύ. Θα το πάρω."
Αφού πλήρωσε για το πανάκριβο κολιέ της η κ.Μαρία πήγε με τον άνδρα της να δουν για μεγάλο οικογενειακό αυτοκίνητο. Σε περίπου μια εβδομάδα το ΕΦΑΠΑΞ του κ.Γιώργου μειώθηκε στα 100 ευρώ μόλις. Ήταν και οι δυο 65, με 3 εγγόνια.
Πάνω στον ένα μήνα, τα παιδιά τους έχασαν τις δουλειές τους.

"Να σου βάλω ένα ουίσκυ;"
"Ναι βάλε μου δυο δάχτυλα."
"Να σου βάλω πρώτα το ουίσκυ..;"
Μετά από μια βραδυά γεμάτη σεξ και ιδρώτα, ο Νίκος όντας άνεργος και έχοντας πληρώσει τον καφέ, το φαγητό, το ταξί και τα ποτά ήταν ταπί. Η Ελένη την επόμενη μέρα ξύπνησε από νωρίς και πήγε στη δουλειά της χαρούμενη.

"Μάνα μήπως έχεις να μου δανείσεις λίγα λεφτά; Το μωρό ρε μάνα έχει πυρετό. Θέλω να πάω στο φαρμακείο να πάρω τα απαραίτητα."
Την ώρα που έβαζε τα λεφτά στο πορτοφόλι γυάλισε στο φως το εισιτήριο διαρκείας για το γήπεδο. Ο Μανώλης το είχε αγοράσει πριν δυο μέρες.

"Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε σαν σήμερα για τις δικές μας αμαρτίες.Και εμείς του έχουμε γυρίσει την πλάτη. Όμως ο Θεός συγχωρεί και μας περιμένει πάλι στις αγκάλες του." Ο κόσμος άκουγε τον πάτερ Χρυσόστομο με ευλάβεια Μεγάλη Πέμπτη στη λειτουργία.
"Όσοι από εσάς θέλετε να βοηθήσετε στον επιτάφιο, σας ενημερώνουμε ότι δεχόμαστε μόνο λεφτά και άγριες ορχιδέες."

Υ.Γ. Όχι απίστευτα. Απλά πραγματικά.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1912: Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

2011-10-26T10:29:00.005+03:00

Η 26η Οκτωβρίου αποτελεί την πλέον σημαντική ημέρα για τη Θεσσαλονίκη, καθώς η γιορτή του πολιούχου Άγιου Δημητρίου συνδυάζεται με την επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης, το 1912.

Οι δύο βαλκανικοί πόλεμοι στις αρχές του 20ου αιώνα έδωσαν τη δυνατότητα στην Ελλάδα να διεκδικήσει και να κατακτήσει ορισμένα πάλαι ποτέ δικά της εδάφη, επεκτείνοντας σημαντικά τη μεθοριακή της γραμμή. Μεταξύ των πιο σπουδαίων κατακτήσεων συγκαταλέγεται η Θεσσαλονίκη, η «φυσική πρωτεύουσα» της Μακεδονίας: μία πόλη με αξιοσημείωτη στρατηγική θέση, η οποία ανέκαθεν έπαιζε σημαντικό ρόλο στην ιστορική πορεία των Ελλήνων.

Ωστόσο, η απελευθέρωση της πόλης κάθε άλλο παρά μία εύκολη υπόθεση ήταν. Παράλληλα με την Ελλάδα, η Βουλγαρία κινούταν απειλητικά προς τη Θεσσαλονίκη, επιχειρώντας να εισέλθει πρώτη στην πόλη: γεγονός που πιθανότητα σήμαινε ότι η Θεσσαλονίκη θα περνούσε από την οθωμανική στη βουλγαρική κατοχή.

Τελικά, κάτω από την πίεση του Ελευθέριου Βενιζέλου, ο ελληνικός στρατός υπερέβαλλε εαυτόν, έκαμψε τις όποιες αντιστάσεις συνάντησε στο δρόμο του και μπήκε πανηγυρικά, το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Η κατάσταση στα Βαλκάνια το 1912

Στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 20ου αιώνα, η ατμόσφαιρα στα Βαλκάνια ήταν ιδιαίτερα έκρυθμη. Το κίνημα των «Νεότουρκων» που κατείχε ουσιαστικά τον έλεγχο της εξουσίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, επιχείρησε να «καθαρίσει» τη χώρα από τα αλλότρια στοιχεία, περιορίζοντας τις ελευθερίες των χριστιανικών κοινοτήτων. Ο τουρκικός εθνικισμός που εκπροσωπούσαν οι Νεότουρκοι έστρεψε εναντίον του όλα τα υπόλοιπα κράτη των Βαλκανίων και τα οδήγησε στη σύναψη μυστικών στρατιωτικών συμφωνιών (σερβοβουλγαρική συνθήκη: 29 Φεβρουαρίου/13 Μαρτίου 1912, ελληνοβουλγαρική συνθήκη: 16/29 Μαΐου 1912).

Παράλληλα, η επιθυμία ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα - το αποκαλούμενο ως «Κρητικό ζήτημα» - αποτέλεσε έναν σημαντικό παράγοντα έντασης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, δίνοντας την αφορμή για εμπορικούς αποκλεισμούς ομογενών σε ολόκληρη την επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επιπλέον, η προσωρινή απελευθέρωση των Δωδεκανήσων κατά τη διάρκεια του ιταλοτουρκικού πολέμου (1911-12), δημιούργησε μία νέα τριβή στις σχέσεις των δύο χωρών.

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ελευθέριος Βενιζέλος, παρακολουθούσε με αγωνία τις διεθνείς διπλωματικές εξελίξεις, προσπαθώντας να αποφύγει την εμπόλεμη κατάσταση, επειδή πίστευε πως το ελληνικό κράτος διένυε περίοδο ανασύνταξης και ανασυγκρότησης. Τελευταία σημαντική εξέλιξη, η κήρυξη πολέμου από πλευράς Μαυροβουνίου στην Τουρκία, στις 25 Σεπτεμβρίου του 1912. Τελικά, υπό την πίεση των εξελίξεων, η χώρα μας τάχθηκε στο πλευρό της Σερβίας και της Βουλγαρίας λίγες ημέρες αργότερα: οι τρεις βαλκανικές χώρες στις 30 Σεπτεμβρίου/13 Οκτωβρίου επέδωσαν τελεσίγραφο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ζητώντας την να ικανοποιήσει συγκεκριμένα αιτήματα προς χάριν των χριστιανικών κοινοτήτων (όπως π.χ. η επικύρωση της εθνικής αυτονομίας τους). Το τελεσίγραφο απορρίφθηκε και μοιραία, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις πήραν τη θέση των διπλωματικών ελιγμών.

Οι πρώτες επιχειρήσεις

Ο στρατός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αν και καταπονημένος από την προηγηθείσα πολεμική εμπλοκή με την Ιταλία, δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητος ως προς το μέγεθος: περίπου 350.000 Τούρκοι ετοιμάστηκαν να σταματήσουν τους «εισβολείς» στα τέσσερα μέτωπα που δημιουργήθηκαν. Πιο συγκεκριμένα, στο μέτωπο της Βόρειας Μακεδονίας και της Αλβανίας αναπτύχθηκαν οι Σέρβοι και οι Μαυροβούνιοι, ενώ τα μέτωπα της Νότιας Μακεδονίας και της Ηπείρου ανέλαβε ο ελληνικός στρατός. Αντίθετα, στην περιοχή της Θράκης αναπτύχθηκαν οι Βούλγαροι, οι οποίοι σχεδίαζαν την ταχεία προσχώρησή τους προς το εσωτερικό της Μακεδονίας, με απώτερο στόχο τη Θεσσαλονίκη.

Αρχικά, μία ελληνική μεραρχία ανέλαβε το μέτωπο της Ηπείρου, ενώ επτά ελληνικές μεραρχίες με περίπου 100.000 άντρες και αρχιστράτηγο το διάδοχο Κωνσταντίνο, ξεχύθηκαν στη Μακεδονία. Την 5η Οκτωβρίου ο ελληνικός στρατός ξεκίνησε τις επιχειρήσεις του, με την κατάληψη των τουρκικών συνοριακών φυλακίων, αντιμετωπίζοντας συνολικά μικρή αντίσταση. Η προέλαση του ελληνικού στρατού συνεχίστηκε, αναγκάζοντας τους Τούρκους να εγκαταλείψουν τα υψώματα της Ελασσόνας (6 Οκτωβρίου) και να αμυνθούν στα στενά του Σαρανταπόρου. Η συγκεκριμένη περιοχή είχε σχεδιαστεί από Γερμανούς αξιωματικούς και επέτρεπε στους αμυνόμενους να ελέγχουν πλήρως την κίνηση των επιτιθεμένων.

Δύο ελληνικά συντάγματα από τρεις μεραρχίες (1η, 2η και 3η) ανέλαβαν να επιτεθούν κατά μέτωπον, εκτεθειμένα στα καταιγιστικά πυρά των Τούρκων. Παράλληλα, δύο άλλες μεραρχίες (4η και 5η) κινήθηκαν από τα πλάγια, επιχειρώντας να κυκλώσουν τον εχθρό. Μετά από διήμερη μάχη (9-10 Οκτωβρίου) και παρά τις πολλές απώλειες (182 νεκροί, περίπου 1.000 τραυματίες), ο ελληνικός στρατός κατάφερε να καταλάβει το Σαραντάπορο, τρέποντας σε φυγή τους αντιπάλους. Η πρώτη σημαντική ελληνική νίκη είχε επιτευχθεί, η οποία άνοιγε το δρόμο για την κατάληψη της Μακεδονίας. Οι Τούρκοι άρχισαν να υποχωρούν και οι Έλληνες να προελαύνουν: Κοζάνη, Γρεβενά, Κατερίνη.

Τηλεγράφημα - «διαταγή» από το Βενιζέλο

Ο αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος ετοιμάστηκε να προχωρήσει με το στρατό του βόρεια προς το Μοναστήρι, το οποίο θεωρούσε πως έπρεπε να καταλάβει για λόγους στρατηγικής. Ωστόσο, την ίδια ώρα, οι Βούλγαροι συνέχιζαν την προέλασή τους και έδειχναν πως τους ενδιέφερε η κατάκτηση της Θεσσαλονίκης. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, βλέποντας πως η Ελλάδα κινδυνεύει να χάσει την πιο σημαντική πόλη της Μακεδονίας, διέταξε τον Κωνσταντίνο να αλλάξει πορεία και να προλάβει τους Βούλγαρους: ο ελληνικός στρατός έπρεπε να μπει πρώτος στη Θεσσαλονίκη, για να είναι σε «θέση ισχύος» όταν θα γινόταν η μοιρασιά των εδαφών από πλευράς νικητών. Τελικά, το τηλεγράφημα- «διαταγή» που απέστειλε ο Βενιζέλος στον Κωνσταντίνο διέλυσε κάθε υπόνοια αντίρρησης του δευτέρου και ο ελληνικός στρατός πήρε κατεύθυνση προς τα ανατολικά.

Τελευταίο πολύ σημαντικό εμπόδιο στην πορεία των Ελλήνων προς τη Θεσσαλονίκη ήταν τα Γιαννιτσά, πόλη ιερή για τους μουσουλμάνους. Το σημείο όπου οχυρώθηκαν οι Τούρκοι έδινε το πλεονέκτημα στον αμυνόμενο, καθώς η επάνδρωσή του δεν απαιτούσε μεγάλες δυνάμεις, ενώ ταυτόχρονα, ήταν σχεδόν αδύνατη η υπερκέρασή του από τα πλάγια. Πέντε μεραρχίες και μία ταξιαρχία ιππικού των Ελλήνων κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τις τουρκικές δυνάμεις που αποτελούνταν από έξι πυροβολαρχίες και πέντε μεραρχίες. Μετά από σφοδρή μάχη, διάρκειας δύο ημερών (19-20 Οκτωβρίου) με μεγάλες απώλειες εκατέρωθεν, ο ελληνικός στρατός μπήκε θριαμβευτής στα Γιαννιτσά, ενώ οι Τούρκοι οπισθοχώρησαν προς τη Θεσσαλονίκη.

Τελικές διαπραγματεύσεις

Ο δρόμος για την κατάληψη της πόλης ήταν τελείως ανοιχτός. Οι Τούρκοι, οπισθοχωρούν προς την Θεσσαλονίκη. Προκειμένου να καθυστερήσουν τον Ελληνικό στρατό, καταστρέφουν τις γέφυρες του Λουδία, του Αξιού και του Γαλλικού. Αγγελιοφόροι αναφέρουν ότι η ΙΙ Βουλγαρική μεραρχία βρίσκεται στην πεδιάδα του Λαγκαδά.

Ο Αξιός τεράστιος και αδιάβατος. Τη νύχτα της 23ης προς 24η Οκτωβρίου οι Ελληνικές εμπροσθοφυλακές απελπίζονται καθ΄όσον η κατασκευή γέφυρας απαιτεί τουλάχιστον τρείς μέρες και υλικά δεν υπάρχουν. Η Θεσσαλονίκη κινδυνεύει να χαθεί διαπαντός. Σε μια κίνηση απόγνωσης, στρατιώτες απευθύνονται στα γύρω χωριά, τα Μάλγαρα, τα Κύμινα, τη Χαλάστρα και τη Σίνδο. Η ανταπόκριση των κατοίκων είναι άμεση. Χιλιάδες άνθρωποι προσφέρουν ότι ξύλινο υπάρχει στο σπίτι τους και στο βιός τους, τις βάρκες τους, τα ξύλινα βαρέλια, τις πόρτες από τα σπίτια τους, ακόμα και τις κάσες. Δουλεύουν ασταμάτητα χιλιάδες κόσμου και στρατιωτών, άυπνοι και το πρωί της 24ης Οκτωβρίου η γέφυρα είναι έτοιμη.

Η διάβαση των ποταμών κρατάει μέχρι το πρωί της 26ης Οκτωβρίου, και από το μεσημέρι της ίδιας μέρας, οι προφυλακές της VII είναι ορατές πλέον από τους πανικόβλητους επιζήσαντες Τούρκους που βρισκόταν σε ακόμη αθλιότερη κατάσταση. Το απόγευμα της 26ης διάσπαρτες ομάδες της VII μπαίνουν στο Χαρμάνκιοϊ (Κορδελιό) και στα υψώματα του Ευόσμου. Αντίθετα, η Ελληνική χωροφυλακή προωθείται και εισέρχεται από τη Δυτική πύλη στη Θεσσαλονίκη. Η Βουλγαρική ΙΙ Μεραρχία βρίσκεται 4,5 χιλ. μακριά από το κέντρο της πόλης και στρατοπεδεύει τη νύχτα στην περιοχή του σημερινού Τιτάν.

Εν τω μεταξύ ο διοικητής της Θεσσαλονίκης, Ταξίμ Πασάς, διαπραγματεύεται την παράδοση της πόλης στους Έλληνες, λέγοντας "από τους Έλληνες την πήραμε, στους Έλληνες θα την παραδώσουμε". Ο Κωνσταντίνος όμως απέρριψε δύο φορές τους όρους του Τούρκου αρχιστράτηγου Χασάν Ταξίν πασά με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος και να επίκειται η κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τον βουλγαρικό στρατό. Τότε ο Βενιζέλος διέταξε τον Κωνσταντίνο να καταλάβει τη Θεσσαλονίκη χωρίς καθυστέρηση, καθιστώντας τον μάλιστα προσωπικά υπεύθυνο για ενδεχόμενη απώλειά της.

Διαπραγματεύεται τους όρους παράδοσης και τελικά την νύχτα της 26ης προς 27η Οκτωβρίου υπογράφεται το πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης. Την επομένη, ο Ελληνικός στρατός εισέρχεται πανηγυρικά στην πόλη.Τελείται πανηγυρική δοξολογία στον ιερό ναό του Αγίου Μηνά. Είναι συγκλονιστικές οι μαρτυρίες ανθρώπων από την υποδοχή του στρατού. Η πόλη ανοίγει τις πύλες της στους απελευθερωτές.

Ο Ελληνικός Στρατός εισέρχεται ελευθερωτής στην πόλη της Θεσσαλονίκης. (σπάνιο ντοκουμέντο)

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

πηγές: kathimerini.gr
trikalagr

QUENTIN TARANTINO, PULP FICTION ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ!

2011-10-25T22:58:00.012+03:00

Ξέρω ότι άργησα κάπως, όμως πραγματικά εξεπλάγην ευχάριστα όταν έμαθα ότι το περίφημο soundtrack της επικής ταινίας Pulp Fiction του Ταραντίνο προέρχεται από ελληνική ρεμπέτικη κομπανία του 1927!!! Για αυτό και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούργιοι!

Αντιγράφω από wikipedia:

Μισιρλού, που σημαίνει Αιγύπτια (από την τουρκική λέξη "Mısırlı"; που παράγεται από το αραβικό مصر, Miṣr, "Αίγυπτος" και σημαίνει "Αιγύπτιος/Αιγύπτια") είναι ο τίτλος ενός ελληνικού ρεμπέτικου τραγουδιού, που είναι σήμερα πολύ δημοφιλές σε τέσσερα εντελώς διαφορετικά είδη μουσικής: στο ρεμπέτικο, στη λαϊκή μουσική της Μέσης Ανατολής, στην εβραϊκή μουσική που παίζεται σε γάμους και γιορτές (Κλεζμέρ), και στο surf rock.

Το τραγούδι πρωτοπαίχτηκε από τη ρεμπέτικη ορχήστρα του Μιχάλη Πατρινού στην Αθήνα, το 1927. Όπως συνέβαινε και με σχεδόν όλα τα πρώιμα ρεμπέτικα τραγούδια, ο αυθεντικός συνθέτης του τραγουδιού έμεινε άγνωστος, και η σύνθεση κατοχυρώθηκε στον αρχηγό της κομπανίας. Η μελωδία κατά πάσα πιθανότητα συντέθηκε συλλογικά από τους μουσικούς, όπως συνέβαινε συχνά εκείνη την εποχή, ενώ οι στίχοι ήταν σχεδόν σίγουρα του Πατρινού. Στην αρχική έκδοση του τραγουδιού, το όνομα της κοπέλας του τίτλου προφερόταν από τον Πατρινό "Μουσουρλού", με βαριά Σμυρναΐικη προφορά.

Το τραγούδι αρχικά γράφτηκε σαν ζεϊμπέκικο, σε πιο αργό ρυθμό και διαφορετικό τόνος απ' τη σημερινή "οριεντάλ" έκδοση χάρη στην οποία έχει γίνει γνωστό. Έτσι ακούγεται στην πρώτη γνωστή ηχογράφηση, που έκανε ο Πατρινός στην Ελλάδα γύρω στο 1930· μια δεύτερη ηχογράφηση έγινε απ' τον ίδιο στη Νέα Υόρκη, το 1931.

Το 1941 ο Νικ Ρουμπάνης, ένας ελληνοαμερικάνος δάσκαλος της μουσικής, κυκλοφόρησε μια ορχηστρική τζαζ εκτέλεση του τραγουδιού, αναφέροντας τον εαυτό του σαν συνθέτη. Μια και ο ισχυρισμός του αυτός ποτέ δεν αμφισβητήθηκε, θεωρείται ακόμα και σήμερα σαν ο συνθέτης του κομματιού. Οι S. Russell, N. Wise και M. Leeds αργότερα έγραψαν αγγλικούς στίχους για το τραγούδι. Ο Ρουμπάνης άλλαξε επίσης τον τόνο και τη μελωδία, δίνοντας στο τραγούδι τον ανατολίτικο ήχο με τον οποίο είναι γνωστό σήμερα.

Το τραγούδι διασκευάστηκε από τον surf κιθαρίστα Ντικ Ντέιλ (Dick Dale) στη δεκαετία του '60, όταν κάποιος απ' το κοινό του τον ρώτησε αν μπορούσε να παίξει ένα ολόκληρο τραγούδι πάνω σε μια μόνο χορδή της κιθάρας. Η εκτέλεση του Ντέιλ ήταν αυτή που έκανε γνωστό το τραγούδι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ντέιλ είχε Λιβανέζικες ρίζες και συχνά ανέφερε την επιρροή της Αρμένικης μουσικής στο κιθαριστικό του στυλ, κι έτσι πολλοί πίστεψαν κατά καιρούς ότι το τραγούδι ήταν Αρμένικο ή Λιβανέζικο. Η ανατολίτικη βερσιόν του τραγουδιού υπήρξε επί χρόνια πολύ δημοφιλής στη Μέση Ανατολή, κι έτσι αρκετοί από αυτή την περιοχή πιστεύουν ότι είναι παραδοσιακό τραγούδι της χώρας τους.

Το 1963, οι Beach Boys στο άλμπουμ τους Surfin' USA παρουσίασαν μια εκτέλεση του τραγουδιού παρόμοια με αυτή του Ντέιλ, κάνοντας έτσι τη Μισιρλού ένα κομμάτι της surf παράδοσης αλλά και της Αμερικάνικης ποπ κουλτούρας. Μέχρι σήμερα έχουν εμφανιστεί εκατοντάδες επανεκτελέσεις, από καλλιτέχνες όλων των ειδών.

Το 1994 η Μισιρλού -στη βερσιόν του Ντέιλ- έγινε ξανά επιτυχία, καθώς ακουγόταν στο σάουντρακ της ταινίας Pulp Fiction. Το 2004, το τραγούδι επιλέχτηκε από την οργανωτική επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας σαν ένα από τα πιο γνωστά ελληνικά τραγούδια όλων των εποχών, και ακούστηκε στην τελετή λήξης των αγώνων. Τελευταία, το 2006, η εκτέλεση του Ντέιλ ξανάγινε δημοφιλής, καθώς αποτέλεσε τη βάση για το single των Black Eyed Peas Pump It.

Στην Ελλάδα, τη Μισιρλού έχουν τραγουδήσει αρκετοί καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίος η Σοφία Βέμπο και ο Νίκος Γούναρης. Οι Last Drive έκαναν μια ορχηστρική surf διασκευή στο κομμάτι στο πρώτο τους άλμπουμ Underworld Shakedown το 1986. Αργότερα άλλη μια γκαράζ μπάντα, οι Sound Explosion παρουσίασαν τη δική της εκδοχή, σε πιο αργό τέμπο και πιο κοντά στην αυθεντική εκτέλεση, με τίτλο Misirlou the Greek.

ακούστε την αυθεντική εκτέλεση του 1927!

από τη Σοφία Βέμπω

και τέλος η πολύ γνωστή πλέον εκτέλεση του Dick Dale

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

ΚΟΚΑ ΝΤΟΥΝΤΟΥΝΤΟΥ! ΚΟΚΑ ΝΤΟΥΝΤΟΥΝΤΙΙΙΙ !!!!

2011-09-23T11:26:00.003+03:00

Όσοι από εσάς έχετε επαφή με την τιμημένη Ελληνική επαρχία σίγουρα μπορείτε να φέρετε στο νου σας ήχους και εικόνες της φύσης. Ήχους προβάτων που βελάζουν μακάρια, ένα κοτέτσι που σφύζει από ζωή και δίκροκα, αγελάδες που κοιτάνε το τραίνο* με απορία και μπουκωμένο στόμα. Φυσικά υπάρχουν και τα γουρούνια που για όσους δεν το ξέρουν παθαίνουν εγκαύματα από την υπερβολική έκθεση στον ήλιο. Σαν κάτι Βορειοευρωπαίους τουρίστες που οι ώμοι τους έχουν το χρώμα της υπεριώδους ακτινοβολίας .

Όλα τα παραπάνω ζώα ζουν ανάμεσά μας (γιατί και πώς ρωτήστε τον Λιακόπουλο).Πρόβατα βελάζουν μακάρια στο κομματικό μαντρί, κοτούλες περιμένουν υπομονετικά την επίσκεψη του κόκκορά τους, αγελάδες κοιτούν τον κόσμο με απάθεια αναμασώντας ότι τους ταΐζουν, γουρούνια με εγκαύματα από τη Μύκονο.

Εντάξει λίγο πολύ γνωστά όλα αυτά. Τελευταία όμως παρατηρείται το "φαινόμενο της αλλαξοκωλιάς".Εξηγούμαι:Άκουσε ποτέ κανείς καμιά αγελάδα να παριστάνει τον κόκορα; Είδε κανείς καμιά κότα να εκτελεί χρέη τσοπανόσκυλου;Είδε κανείς πρόβατο να κυλιέται στη λάσπη;Μάλλον όχι σωστά; Και όμως...Ανοίξτε τα μάτια και τα αυτιά σας και θα δείτε και θα ακούσετε γύρω σας κάθε λογής ζώο να παριστάνει
κάτι που δεν είναι. Οικονομολόγος, πρωθυπουργός, αρχηγός κράτους, πολιτικός αναλυτής, οικονομικός αναλυτής, ιστορικός αναλυτής, λογιστικός αναλυτής, στατιστικός αναλυτής, αναλυτής χρέους, κοινωνικός σχολιαστής,
εκπρόσωπος, διπρόσωπος και αντιπρόσωπος. Απλά φανταστείτε ένα γουρούνι βουτηγμένο στη λάσπη να ωρύεται : "Πού είναι το κράτος; Πού είναι οι υπεύθυνοι;".Προσωπικά το βρίσκω πολύ αστείο.

Μέσα σε αυτό το χαμό υπάρχει και μια πολύ πολύ μικρή και ενοχλητική κατηγορία δίποδων.Ως επί το πλείστον πρόκειται για μέχρι πρότινος άεργους μυξοκλανιάρηδες 20-30ρηδες του τύπου: "Ω μου έκοψαν 200 ευρώ, πώς θα τα βγάλω πέρα
μόνο με 1300;"Η συμβουλή μου προς αυτούς είναι απλή και κάπως απότομη: Βούλωσ'το γιατί γίνεσαι προκλητικός!Οδηγάς αυτοκίνητο που ακόμα ξεπληρώνεις,τρως μισοψημένες μπριζόλες με ρόκα και ντύνεσαι σαν τον Τζον Τζον. Ξέχασα να πω ότι μένεις με τους γονείς σου. Φυσικά δεν πληρώνεις ενοίκιο γιατί είσαι σε φάση "βάζω τη ζωή μου σε μια τάξη" και νιώθεις όχι συμπάθεια για τον διπλανό που δεν έχει μια, αλλά πλήξη γιατί κανείς δεν μπορεί να σε ακολουθήσει για βάφλες σε roof garden στο κέντρο της πόλης! Εντάξει ξεκόλλα τώρα!

Παρασύρθηκα με συγχωρείτε. Πίσω στη φάρμα πάλι. Θα ήθελα να διαμαρτυρηθώ για μια φράση κλισέ: "Πρόβατα". Προς γνώσιν όλων των ενδιαφερομένων τα πρόβατα εκτός από συμπαθέστατα είναι παραγωγικά και νόστιμα. Παράγουν μαλλί,
γάλα και κρέας. Στον αντίποδα αυτοί που συνήθως αποκαλούμε "πρόβατα" είναι άχρηστοι,αντιπαραγωγικοί και αχώνευτοι.

Υ.Γ.1: Προσωπικά έχω συμφιλιωθεί με την ιδέα του "ζώου".Χωρίς φόβο και πάθος κατατάσσω τον εαυτό μου στα μουλάρια.Όνειρό μου είναι να γίνω λιοντάρι. Εσείς σκεφτήκατε ποτέ τι "ζώο" είστε..;

Υ.Γ.2: Στόχος μου δεν είναι να πω την άποψή μου. Δεν φοβάμαι να δηλώσω άγνοια. Όπως είπε και ο μέγας Σωκράτης:"Μη λες πάντα τα όσα γνωρίζεις,αλλά να γνωρίζεις πάντα τα όσα λες". Την επόμενη φορά σκεφτείτε πριν "βελάξετε".

* Η Ελληνική λέξη είναι "αμαξοστοιχία". Το "τραίνο" προέρχεται από το Αγγλικό train και για αυτό γράφεται με "αι" και όχι με "ε". Σε επόμενο ποστ θα ασχοληθώ με το "εσείς γράφεται" και "αυτό γράφετε". Η υπομονή έχει και τα όριά της!

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ ΤΟΥ ΒΟΥΚΕΦΑΛΑ

2011-06-25T11:37:00.006+03:00

Στη ζωή μου (όπως και στη Μυθογένεια) προσπαθώ να κρατώ το μυαλό μου ανοιχτό.Δύσκολο.Αλλά προσπαθώ. Κάποια πράγματα όμως πονάνε και πονάνε πολύ. Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Θεσσαλονίκη το αποκαλούμενο "Μακεδονικό ζήτημα" δεν θα μπορούσε να με αφήσει αδιάφορο. Έτσι με αφορμή την ανέγερση αγάλματος "έφιππου πολεμιστή" στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων σκέφτηκα να "προστεθώ" και εγώ στην κουβέντα.

Όταν κάποιος έρχεται από το πουθενά και ισχυρίζεται ότι αυτός είσαι εσύ,οι γονείς σου είναι γονείς του, το σπίτι σου σπίτι του, οι φίλοι σου φίλοι του, τα δικά σου δικά του, τότε ποια είναι αντίδρασή σου;Ή μάλλον, ποια θα έπρεπε να είναι;Και επειδή υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να παρασυρθώ σε πρωτόγνωρα μπινελίκια άνευ ουσίας (είπαμε προσπαθώ...) αφήνω άλλους να μιλήσουν για μένα.

Σας παραθέτω λοιπόν δυο κείμενα ήδη γνωστά, πιστεύοντας ότι τέτοια θα έπρεπε να είναι η αντίδρασή μας:Το ένα είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο "Κλειώ" του Ηρόδοτου (ιστορικού της αρχαιότητας,παγκοσμίως αναγνωρισμένου) και το άλλο μια επιστολή (22 Ιανουαρίου 2009)στο περιοδικό Αρχαιολογία του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μπέρκλευ της Καλιφόρνια, κ. Stephen G. Miller. Και στα δυο περιέχονται αλήθειες που σήμερα κάποιοι αγνοούν ή δεν θέλουν να ακούσουν για άλλους δικούς τους λόγους.

"Μόλις ο Κροίσος πήρε αυτό το χρησμό, χάρηκε πολύ, βέβαιος ότι δεν θα ήταν ποτέ δυνατό αντί άνθρωπος να γίνει βασιλιάς των Μήδων ένα μουλάρι και άρα ούτε ο ίδιος ούτε οι απόγονοί του θα έπαυαν να κυβερνούν. Ύστερα φρόντισε να μάθει ποιοί απ΄τους Έλληνες ήταν οι ισχυρότεροι, με σκοπό να συμμαχήσει μαζί τους. Πληροφορήθηκε από την έρευνά του ότι διακρίνονταν από τους Δωριείς οι Λακεδαιμόνιοι και από τους Ίωνες οι Αθηναίοι. Και οι δύο υπερείχαν από τους άλλους (Έλληνες): οι Αθηναίοι κατάγονταν από τους Πελασγούς και οι Λακεδαιμόνιοι από τους Έλληνες. Οι πρώτοι δεν μετακινήθηκαν ποτέ από τον τόπο τους, ενώ οι δεύτεροι είχαν περιπλανηθεί αρκετά. Όταν βασίλευε ο Δευκαλίων,κατοικούσαν στη Φθιώτιδα και όταν βασίλευε ο Δώρος, γιος του Έλληνα, είχαν κατοικήσει τη χώρα γύρω από την Όσσα και τον Όλυμπο, η οποία ονομάζεται Ιστιαιώτιδα. Αφού οι Κάδμειοι τους έδιωξαν από εκεί, εγκαταστάθηκαν στην Πίνδο,όπου ονομάστηκαν ΜΑΚΕΔΝΟΙ. Από εκεί πάλι πήγαν στη Δρυοπίδα, όταν ήρθαν στην Πελοπόννησο, ονομάστηκαν Δωριείς".

ΗΡΟΔΟΤΟΣ,"Κλειώ",κεφ.56

Προς τον Δ/ντή Σύνταξης του Περιοδικού Αρχαιολογία 6-36 33rd Street Long Island City, NY 11106 ΗΠΑ

Κύριε Διευθυντά,

Διάβασα στην έκδοση του περιοδικού Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου Αρχαιολογία, μια "Επιστολή από τη Μακεδονία", για να διαπιστώσω ότι αυτή ήταν γραμμένη από την Αρχαία Παιονία, την περιοχή βόρεια των Ορέων Βάρμους και Όρβηλο. Οι υπολογισμοί του Livy για τη δημιουργία της Ρωμαϊκής Επαρχίας της Μακεδονίας,ξεκαθαρίζουν ότι οι Παίονες, ζούσαν βορείως αυτών των ορέων (τα οποία αποτελούν σήμερα και τα γεωγραφικά σύνορα με την Ελλάδα) και νοτίως των Δαρδάνων, οι οποίοι κατοικούσαν στο σημερινό Κόσσοβο. Ο Στράβων γίνεται πιο συγκεκριμένος λέγοντας ότι, η Παιονία ήταν βορείως της Μακεδονίας και ότι ο μόνος σύνδεσμος από τη μια πλευρά στην άλλη ήταν και παραμένει η κοιλάδα του Αξιού ποταμού. Με άλλα λόγια, η περιοχή η οποία προσδιορίζεται από τον επιστολογράφο σας Matthew Brunwasser στην αναφορά του Owning Alexander, ήταν η αρχαία Παιονία. Ενώ θεωρείται αληθές ότι αυτός ο λαός ήταν υποτελής του Φιλίππου του Β', πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το 359 π. Χ., δεν υπήρξε ποτέ μακεδονικό φύλο και ποτέ δεν έζησε στη Μακεδονία. Ο Δημοσθένης μας λέει ότι είχαν υποδουλωθεί από τον Φίλιππο τον Μακεδόνα, και γι' αυτόν τον λόγο είναι σαφές ότι δεν ήταν Μακεδόνες. Ο Ισοκράτης υποστηρίζει το ίδιο επιχείρημα. Όπως για παράδειγμα οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι υποδουλώθηκαν από τον Μέγα Αλέξανδρο, μπορεί να κυβερνήθηκαν από τους Μακεδόνες, συμπεριλαμβανόμενης και της περίφημης Κλεοπάτρας, ποτέ δεν αποδέχθηκαν τον εαυτό τους ως Μακεδόνα και η Αίγυπτος ποτέ δεν ονομάστηκε Μακεδονία (και μέχρι σήμερα υποθέτω πως δεν έχει τεθεί από την πλευρά των Αιγυπτίων τέτοιο ζήτημα). Σίγουρα όπως μας λέει ο Θουκυδίδης, οι Μακεδόνες είχαν καταλάβει μια στενή λωρίδα της Παιονίας, που περικλείονταν από την κοιλάδα του Αξιού Ποταμού, μέχρι το εσωτερικό της Μακεδονίας, την Πέλλα και την θάλασσα. Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος να δεχθεί ως λογική προσέγγιση, εάν οι λαοί που κατοικούν στην σημερινή Δημοκρατία με κέντρο τα Σκόπια, επιθυμούσαν να ονομάζονται Παίονες και διεκδικούσαν την περιοχή που περιγράφει ο Θουκυδίδης.

Αλλά γιατί θα έπρεπε οι σημερινοί κάτοικοι της αρχαίας Παιονίας να αποκαλούν τον εαυτόν τους Μακεδόνες; Ο κ. Brunwasser αναφέρεται στα επιχειρήματα των Ελλήνων, πως "αυτή η εμμονή των σκοπιανών καλλιεργεί την επιθυμία τους για ελληνικά εδάφη" επισημαίνοντας ότι "η βόρεια επαρχία της Ελλάδας ονομάζεται επίσης Μακεδονία".

Πέρα από το γεγονός ότι αυτή η βόρεια επαρχία της Ελλάδας ονομάζεται για 2.500 χρόνια Μακεδονία, διαπιστώνει κανείς ότι οι ελληνικοί ισχυρισμοί είναι θεμιτοί. Για παράδειγμα, ένας χάρτης που χαράχθηκε στα Σκόπια το 1992, δείχνει καθαρά τις αξιώσεις των σκοπιανών ότι, η Μακεδονία εκτείνεται έως νοτίως του όρους Όλυμπος.

Συνενώνει δηλαδή τις περιοχές της αρχαίας Παιονίας και της αρχαίας Μακεδονίας σε μια μοναδική γεωγραφική οντότητα. Η ίδια αξίωση διαπιστώνει κανείς ότι γίνεται σαφέστερη από ένα χαρτονόμισμα της "Δημοκρατίας της Μακεδονίας" το οποίο δείχνει ως ένα από τα μνημεία της χώρας, τον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης. Και υπάρχουν εδώ να αναφέρουμε πολλά παρόμοια παραδείγματα τυπωμένα σε χριστουγεννιάτικες κάρτες, διαφημιστικά κλπ που δηλώνουν τις ίδιες αξιώσεις.

Ακόμη παραπέρα ο κ. Brunwasser αναφέρει με την έγκρισή του "Μακεδονικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Ερευνών" (International Herald Tribune 10/1/08), το όνομα στο οποίο αναφέρεται στις πράξεις των Αποστόλων, μια ρήση στην Καινή Διαθήκη, στην οποία ένας Μακεδόνας εμφανίζεται στον Απόστολων Παύλο και τον παρακαλεί:

"Έλα στην Μακεδονία και βοήθησέ μας". Αλλά σε ποιά Μακεδονία πήγε ο Απόστολος Παύλος;

Στη Νεάπολη της Καβάλας, στους Φίλιππους, την Αμφίπολη, στην Απολλωνία, στη Θεσσαλονίκη και στην Βέροια. Τι αξίωση είναι αυτή που προβάλει ένα σκοπιανό ινστιτούτο που έχει την έδρα του στα Σκόπια, το οποίο αναφέρεται σε ένα ταξίδι σε αυτήν την περιοχή που ήταν η αρχαία Μακεδονία και είναι η βόρεια επαρχία της Ελλάδας; Αναρωτιέμαι τι θα γίνονταν εάν ένα συγκεκριμένο μεγάλο νησί (σ.σ. Κούβα) στη νοτιοανατολική ακτή των ΗΠΑ, άρχιζε να αποκαλεί τον εαυτό του Φλώριδα, εμφάνιζε στα χαρτονομίσματά του εικόνες από την Disney World και τύπωνε χάρτες που έδειχναν να συμπεριλαμβάνεται σε αυτούς η Μεγάλη Φλώριδα. Οπωσδήποτε ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Edward Stettinius ήξερε τι έλεγε τον Δεκέμβρη του 1944, όταν έγραφε:

"Το Υπουργείο Εξωτερικών, έχει διαπιστώσει σοβαρότατη ανάπτυξη προπαγάνδας και ημιεπίσημες δηλώσεις προς την κατεύθυνση της δημιουργίας αυτόνομης Μακεδονίας, προερχόμενης από την Βουλγαρία αλλά και από τους Γιουγκοσλάβους παρτιζάνους, με υπονοούμενα ότι, ελληνικά εδάφη θα έπρεπε να συμπεριληφθούν στο κρατίδιο αυτό.

Αυτή η κυβέρνηση θεωρεί τις συζητήσεις για "Μακεδονικό έθνος" "Μακεδονικό Πατρικό Έδαφος" και "Μακεδονική εθνική συνείδηση" ως απαράδεκτη δημαγωγία
που δεν αντιπροσωπεύει εθνικό ή πολιτικό ρεαλισμό ενώ διαβλέπει σε αυτές την πιθανότητα να κρύβονται επιθετικές διαθέσεις εναντίον της Ελλάδας".

Ο κ. Brunwasser (κάτοικος Βουλγαρίας) εντούτοις, τονίζει με έμφαση πως η Ελλάδα διεκδικεί τον Αλέξανδρο τον Γ' ως ...Έλληνα. Αυτή η συμπεριφορά με κάνει να αισθάνομαι αμήχανος. Τι έχουμε εδώ ως διεκδίκηση; Ο προπροπάππους του Αλέξανδρου, ο Αλέξανδρος ο Α', ήταν διαπιστευμένος ως Έλληνας στην Ολυμπία, όπως γράφτηκε από τον πατέρα της ιστορίας Ηρόδοτο: "Τυχαίνει να γνωρίζω πως οι πρόγονοι του Αλέξανδρου είναι Έλληνες". Ο πατέρας του Αλέξανδρου ο Φίλιππος, κέρδισε διάφορους ιππικούς αγώνες στην Ολυμπία και στους Δελφούς (Πλούταρχος), στα δύο πιο Ελληνικά Ιερά της αρχαίας Ελλάδας, όπου οι μη Έλληνες, δεν επιτρέπονταν να συμμετέχουν. Εάν λοιπόν ο Φίλιππος ήταν Έλληνας, ο γιός του δεν ήταν Έλληνας; Όταν ο Ευριπίδης - ο οποίος πέθανε και ετάφη στην Μακεδονία- έγραψε το έργο του "Αρχέλαος" προς τιμή του θείου του Αλέξανδρου, το έγραψε στην σλαβική γλώσσα;

Όταν έγραψε τις "Βάκχες" όντας στην αυλή του Αρχέλαου δεν έγραψε στα ελληνικά; Ή πρέπει να φανταστούμε ότι ο Ευριπίδης ήταν "Μακεδόνας" ο οποίος έγραψε στα Σλαβικά (μια γλώσσα που εκείνη την εποχή δεν υπήρχε) και μεταφράστηκε στη συνέχεια στα ελληνικά; Σε ποιά γλώσσα δίδαξε τον Αλέξανδρο ο Αριστοτέλης; Ποιά γλώσσα χρησιμοποιήθηκε στις εκστρατείες του στην ανατολή από τον Αλέξανδρο; Γιατί έχουμε αρχαίες επιγραφές στα ελληνικά σε αποικίες έως το μακρινό Αφγανιστάν και δεν τις έχουμε στα σλάβικα; Γιατί η ελληνική ήταν η επίσημη γλώσσα της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου εάν αυτός ήταν "Μακεδόνας". Γιατί η Καινή Διαθήκη γράφηκε στα ελληνικά και όχι στα σλαβικά; Στην σελίδα 57 του λεγομένου "Γράμματος από την Μακεδονία" υπάρχει μια φωτογραφία του συγγραφέα που κάθεται "μπροστά από ένα μπρούτζινο άγαλμα του Αλέξανδρου στην πόλη Πρίλεπ. Το άγαλμα είναι σύγχρονο, αλλά το ερώτημα είναι εάν ο πραγματικός Αλέξανδρος θα είχε σλαβική επιγραφή κάτω από τα πόδια του. Με δεδομένη την ιστορία της μετοίκησης των σλάβων από το 600 μ. Χ. και εντεύθεν στην περιοχή, η απάντηση είναι αυτονόητη. Αν και η αρχαιολογική δουλειά του κ. Brunwasser είναι καλοδεχούμενη στην Παιονία, η αποδοχή από την πλευρά του και η προώθηση των σημερινών πολιτικών σχεδιασμών που γίνονται στην περιοχή για το όνομα Μακεδονία, όχι μόνο δεν είναι καλοδεχούμενη, αλλά και κακή υπηρεσία στους αναγνώστες του περιοδικού Αρχαιολογία, οι οποίοι φαντάζομαι πως ενδιαφέρονται για την ιστορική αλήθεια. Και επίσης, η απόφαση να φιλοξενηθεί από το περιοδικό αυτή η ιστορική ανοησία, σε μια έκδοση του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας των ΗΠΑ δηλαδή, είναι κακή υπηρεσία για την αξιοπιστία του ίδιου του περιοδικού. Ας ειπωθεί για μια ακόμη φορά: Η περιοχή της αρχαίας Παιονίας, ήταν τμήμα της Μακεδονικής αυτοκρατορίας. Όπως ήταν η Έφεσος, η Τύρος, η Παλαιστίνη, η Μέμφις, η Βαβυλώνα και πολλές άλλες περιοχές. Μπορεί να γίνανε προσωρινά "Μακεδονικές" δεν έγιναν ποτέ όμως "Μακεδονία". Επιτρέψτε μου να ολοκληρώσω την εξήγηση αυτή, με μια πρόταση για να λυθεί το ερώτημα της χρησιμοποίησης του ονόματος Μακεδονία σήμερα. Η Ελλάδα θα πρέπει να προσαρτήσει την Παιονία, όπως έκανε ο Φίλιππος ο Β΄το 359 π.Χ. Και αυτό φαίνεται πως θα γίνει αποδεκτό και από τους σύγχρονους κατοίκους της περιοχής, αφού κατ' ουσία αποδέχονται πως είναι Έλληνες, αποδεχόμενοι το όνομα Μακεδονία και του διάσημου στρατηλάτη της. Αμέσως μετά οι σύγχρονοι κάτοικοι αυτής της νέας ελληνικής επαρχίας θα έπρεπε να εργασθούν σκληρά για να μάθουν να ομιλούν, διαβάζουν, γράφουν στην Ελληνική, με την ευχή να μάθουν να το κάνουν όπως ο Μέγας Αλέξανδρος.

Ειλικρινά δικός σας

Stephen G. Miller
Professor Emeritus, University of California, Berkeley

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

ΚΑΛΥΜΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΑΚΑΛΥΠΤΟ

2011-06-22T12:13:00.003+03:00

-Δικό σου είναι το σπιτάκι αυτό;
-Ναι. Το έχω από τον πατέρα μου.
-Πολύ ωραία! Δώσ'το σε μας και στο κάνουμε ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ!Φοβερό;
-Δηλαδή θα το γκρεμίσετε;
-Θα είσαι ψηλά!Κυριολεκτικά και μεταφορικά!Με θέα στην πόλη!Φοβερό;
-...
-Κοίτα...θα πάρεις και το κατιτίς σου φυσικά!
-Τι δηλαδή;
-Να λεφτά ας πούμε.Νοικιάζεις και ένα από τα δυο διαμερίσματα που θα πάρεις και
θα έχεις κάθε μήνα λεφτά χωρίς να κάνεις απολύτως τίποτα!φοβερό;
-Ε...δεν ξέρω...είναι το πατρικό μου και...
-Ξέρω είσαι δεμένος συναισθηματικά σωστά;
-Σωστά.
-Τα παιδιά σου τα σκέφτηκες όμως;Θα ήθελες να κάνουν τη ζωή που κάνεις ή καλύτερη;
-Καλύτερη φυσικά.
-Τι καλύτερο από 2 διαμερισματάκια για προίκα!Φοβερό;
-Καλό ακούγεται...
-Και είναι!Λοιπόν υπέγραψε εδώ...Πολύ ωραία!Μόλις εξασφάλισες το μέλλον των παιδιών σου!Φοβερό!Είμαι σίγουρος ότι ο πατέρας σου θα ήταν περήφανος για σένα!

Και χωρίς να το καταλάβει ο κυρ Γιώργης μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα έμπλεξε με κοινόχρηστα, πάρκινγκ, πυλωτές, ασανσέρ, λέβητες, πετρέλαια, υγρασίες, ακάλυπτους, αποθήκες, μεσίτες, ενοικιαστές, συμβόλαια, δικηγόρους, μηχανικούς, καθαρίστριες, συνελεύσεις, ταράτσες, κεραίες, φοιτητές, τζιβιτζιλούδες, κλέφτες, φασαριόζους, καβγατζήδες, τρελούς, περίεργους και κουτσομπόληδες.Δεν είχε χρόνο να δει ότι η απέναντι πολυκατοικία του έκοψε ξαφνικά τη θέα...

Τα χρόνια πέρασαν,τα παιδιά μεγάλωσαν.Ο κυρ Γιώργης δεν ζει πια. Τα παιδιά του αφού ταλαιπωρήθηκαν για κάποια χρόνια πήραν την απόφαση και "την έκαναν" για το χωριό. Εκεί έχουν ένα σπίτι σαν εκείνο το πατρικό του κυρ Γιώργη, με αυλή, γρασίδι, δέντρα και μπαξέ. Αναπνέουν καθαρό αέρα,έχουν ησυχία και είναι ευτυχισμένοι με τις οικογένειές τους. Τα Σαββατοκύριακα μαζεύονται στην αυλή και τρώνε όλοι μαζί παρέα με φίλους. Και είναι σίγουροι ότι ο κυρ Γιώργης θα ήταν περήφανος για αυτούς.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

"ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΚΟΜΙΣΣΑ": Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑΣ...

2011-06-19T11:56:00.014+03:00

Στο πρόσωπό της καθρεπτίστηκε ο χειρότερος συνδυασμός εξουσίας, παράνοιας, διαστροφής και βίας.Οι πράξεις της στοίχειωσαν γενιές και γενιές προσδίδοντάς της το προσωνύμιο "Ματωμένη Κόμισσα".Ο λόγος για την κόμισσα Erzsebet Bathory, ευρέως γνωστή ως Elizabeth Bathory.

Η Elizabeth Bathory γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου 1560 στην Ουγγαρία.Ακόμα και η γέννησή της δεν ήταν φυσιολογική: Η Elizabeth ήταν παιδί του Γεώργιου και της Άννας Μπάθορυ, συγγενών μεταξύ τους.Η τακτική αυτή ήταν διαδεδομένη στις αριστοκρατικές οικογένειες της Ευρώπης , αφού πίστευαν ότι έτσι κρατούν τη "γραμμή αίματος" καθαρή. Οι οικογένεια των Bathory είχε μεγάλη επιρροή στην Ουγγαρία και μεταξύ των μελών της υπήρχαν πολλοί πολέμαρχοι, πολιτικοί και κληρικοί.

Η Elizabeth παντρεύτηκε με προξενιό τον κατά πολύ μεγαλύτερό της Ferencz Nadasdy,στρατιωτικό ήρωα της εποχής στον πόλεμο ενάντια στους Τούρκους.Ο Ferencz έλειπε σχεδόν συνέχεια από το κάστρο με αποτέλεσμα η Elizabeth να βρει παρηγοριά σε ερωτικά όργια. Κάπου εκεί άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα σημάδια της διαταραγμένης προωσπικότητάς της.Ήδη κάποιες από τις υπηρέτριες
είχαν χτυπηθεί βίαια με αφορμές ασήμαντες. Μετά το θάνατο του συζύγου της,πέρασε κάποιο διάστημα στη Βιέννη με αριστοκρατικούς κύκλους προκαλώντας όχι λίγα σχόλια για τη ζωή της. Αντιμετωπίζοντας οικονομικά προβλήματα και μετά από μια σειρά αποτυχημένων προσπαθειών να επανέλθει στην προηγούμενη κατάστάσή της η Elizabeth τελικά μετακομίζει στο κάστρο Csejthe.

Εκεί θα συμβεί κάτι που θα αλλάξει για πάντα της ζωή της, αλλά και τη ζωή πολλών αθώων κοριτσιών: Καθώς η Κόμισσα πλησίαζε τα 40 της χρόνια και η ομορφιά της άρχισε να ξεθωριάζει, μια ιδέα γεννήθηκε στο μυαλό της: Πίστεψε ότι το φρέσκο αίμα μικρών παρθένων κοριστιών θα σταματούσε το γήρας και θα διατηρούσε για πάντα την ομορφιά της.Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να το βρει και να λουστεί με αυτό...Είχε βρει το εληξήριο της ζωής...Κάπως έτσι ξεκίνησε η γέννηση του σκοτεινού Μύθου της Bathory.

Κόλαση επί γης

Αυτό που ακολουθεί είναι δύσκολο να το χωρέσει ο ανθρώπινος νους.Το κάστρο της Κόμισσας πλέον είχε μετατραπεί σε ένα ατέλειωτο κολαστήριο. Μάλιστα για να εξασφαλίσει τη σταθερή ροή νέων κοριστιών στο κάστρο της χρησιμοποιούσε μια απλή μέθοδο: Νεαρές παρθένες κοπέλες κατώτερων κοινωνικών τάξεων στέλνονταν στο κάστρο της Κόμισσας για να μείνουν μαζί της και να μπορέσουν έτσι να αποκτήσουν ανώτερη μόρφωση με την ελπίδα κάποια στιγμή να ανέβουν κοινωνικά. (πρακτική επίσης διαδεδομένη εκείνη την εποχή) Μόνο που αντί για κοινωνική άνοδο οι νεαρές κοπέλες τροφοδοτούσαν την ακόρεστη δίψα για αίμα της Κόμισσας.

Η κόμισσα έδωσε εντολή σε σιδηρουργούς απο την Γερμανία να της ετοιμάσουν καινούρια όργανα βασανισμού, που κύριο σκοπό τους είχαν τη συλλογή αίματος από τις παρθένες. Έτσι, γρήγορα στο κάστρο έφτασαν διάφορα όργανα βασανισμού, ένα από τα οποία ήταν η Σιδηρά Παρθένα (Iron Maiden) που ήταν και από τα πιο γνωστά. Αυτό ήταν μια μεγάλη μεταλλική σαρκοφάγος σε ανθρώπινο ύψος, μέσα στην οποία υπήρχαν καρφιά και από τις δύο πλευρές και λίγος χώρος για να χωράει η παρθένα, έτσι ώστε όταν έκλεινε τα καρφιά να ξεσκίσουν τη σάρκα της. Στο κάτω μέρος της σαρκοφάγου υπήρχε μια δίοδος όπου μαζευόταν το αίμα όταν άρχιζε να τρέχει. Με τη βοήθεια των υπηρετων της απήγαγε πολλά κορίτσια από τις γύρω περιοχές, τα έφερνε στο κάστρο και τα φυλάκιζε σε ένα υπόγειο μυστικό δωμάτιο που ήταν γνωστό ως " ο θάλαμος βασανιστηρίων της Εξοχότητάς της ", κάνοντας τους τα χειρότερα βασανιστήρια που μπορούσε να φανταστεί κανείς...

Τις κάρφωνε με καρφίτσες στα γεννητικά τους όργανα και σε άλλα ευαίσθητα σημεία του σώματος όπως κάτω από τα νύχια. Τους έκοβε τα δάχτυλα ή τις χτυπούσε στο πρόσωπο μέχρι που άκουγε τα κόκαλα να σπάνε. Προτιμούσε μάλιστα να έχει το θύμα της γυμνό μπροστά της και να τα χτυπάει από τη μπροστινή πλευρά και όχι από πίσω. Αυτό το έκανε για να μπορεί να βλέπει πως διαγραφόταν ο πόνος στα πρόσωπα των θυμάτων της όταν τα βασάνιζε. Χρησιμοποίησε νέες τεχνικές βασανισμού...Μια από τις εφευρέσεις της ήταν να γδύνει ένα κορίτσι, να το αλείφει ολόκληρο με μέλι και μετά να το δένει μόνο του στο δάσος, αφήνοντας το στο έλεος των πεινασμένων εντόμων... Επίσης το χειμώνα, έγδυνε ένα κορίτσι και το έβγαζε έξω από το κάστρο όπου του έριχνε νερό μέχρι να παγώσει ζωντανό και να πεθάνει από το τσουχτερό κρύο που υπάρχει τέτοια εποχή στα Καρπάθια. Για να βασανίζει τα θύματα της και να βγάζει το αίμα τους η Elizabeth χρησιμοποιούσε σφυριά, καυτά καρφιά, μαχαίρια, ψαλίδια, διπλούς πέλεκεις, πυρωμένα σίδερα και άλλα. Τέλος οι υπηρέτες της τις κρεμούσαν ανάποδα με αλυσίδες γύρω από τους αστραγάλους από ένα κλουβί και τους έκοβαν το λαιμό για να χυθεί το αίμα όσο ήταν ακόμα ζεστό, έτσι ώστε να παίρνει το ντους της η Elizabeth μέσα στην ασημένια μπανιέρα της... Βασάνιζε επί βδομάδες ή ακόμα και μήνες τα κορίτσια, μέχρι που τις έσφαζε. Γρήγορα η Elizabeth επιτιθόταν στα θύματά της με γυμνά δόντια, κόβοντας μεγάλα κομμάτια σάρκας από τα χείλη, τα μάγουλα, τους ώμους, τα στήθη τους κ.λ.π.

Η πτώση

Παρόλο που με την εξαφάνιση των κοριτσιών αυτών, η Elizabeth άρχισε να γίνεται πολύ προσεχτική στις κινήσεις της, οι άνθρωποι των γειτονικών χωριών άρχισαν να μιλάνε. Και σύντομα η φήμη του τρόμου στο κάστρο Csejthe έφτασε στα αυτιά του Αυτοκράτορα της Ουγγαρίας. Ο Αυτοκράτορας τότε διέταξε τον ξάδερφο της Elizabeth, ο οποίος ήταν κυβερνήτης της επαρχίας να εισβάλει στο κάστρο.

Στις 30 Δεκεμβρίου του 1610 μία ομάδα στρατιωτών καθοδηγούμενη από τον ξάδερφό της εισέβαλε στο κάστρο. Αυτό που αντίκρισαν δύσκολα περιγράφεται: Ένα νεκρό κορίτσι βρισκόταν στον κεντρικό διάδρομο, γεμάτη στο αίμα, ένα άλλο κορίτσι, του οποίου το σώμα ήταν διάτρητο, ήταν ακόμη ζωντανό. Στο υπόγειο ανακάλυψαν πολλά κορίτσια να περιμένουν μέσα σε κελιά, ορισμένα από τα οποία
ήταν ήδη βασανισμένα. Στα θεμέλια του κάστρου βρήκαν σωρούς από 50 νεκρές κοπέλες...

Κατά τη διάρκεια της δίκης της το 1611, βρέθηκε μία λίστα ονομάτων από περίπου 650 θύματα της κόμισσας! Οι συνεργάτες της καταδικάστηκαν σε θάνατο.

Στην Elizabeth όμως λόγω της αριστοκρατικής καταγωγής της δε της επιβλήθηκε η ίδια τιμωρία. Ο ουγγρικός νόμος έλεγε ρητά ότι άτομα αριστοκρατικών οικογενειών δε μπορούσαν να θανατωθούν. Για το λόγο αυτό η τιμωρία που της δόθηκε ήταν η ισόβια φυλάκιση στο ίδιο της το κάστρο. Την κλείδωσαν σε ένα μικρό δωμάτιο χωρίς παράθυρα, στο οποίο έχτισαν την πόρτα αφήνοντας μία μικρή σχισμή για να μπορούν οι φύλακες να της δίνουν φαγητό.

Στις 21 Αυγούστου, του ίδιου έτους, ένας δεσμοφύλακας βρήκε το φαγητό της ανέγγιχτο και είδε την κόμισσα με το κεφάλι κατεβασμένο. Η Elizabeth Bathory,η «Ματωμένη Κόμισσα», είχε πια πεθάνει σε ηλικία 54 ετών, στο ίδιο της το κάστρο.

Θάφτηκε συνοδευόμενη από τελετές εξορκισμού στη γη των Bathory στο Ecsed.

Στα χρόνια που ακολούθησαν η Elizabeth "απέκτησε" το χαρακτηρισμό του Βαμπίρ και έγινε η προσωποποίηση του Απόλυτου Κακού.(όχι άδικα θα λέγαμε!) Ακόμη και σήμερα η Elizabeth "μνημονεύεται" εμμέσως: Η φράση "Λουτρό Αίματος" δεν είναι τίποτε άλλο παρά η θολή ανάμνηση μιας υπαρκτής κόλασης...

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

πηγές: theresabathory
artofwise
eglima.blogspot.com
foititikospalmosistoria.blogspot.com

29 ΜΑΪΟΥ 1453: ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ, ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ...

2011-05-29T08:25:00.006+03:00

Σαν σήμερα πριν 558 χρόνια γράφτηκε μια από τις πιο τραγικές σελίδες της σύγχρονης Ιστορίας του Κόσμου : Η Πόλη του Κωνσταντίνου , η Νέα Ρώμη , η Πόλη των πόλεων , η Κωνσταντινούπολη θα έπεφτε στα χέρια των κατακτητών Οθωμανών και θα αφηνόταν έρμαιο στις ορέξεις των οργισμένων ορδών. Το συγκλονιστικό αυτό γεγονός άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του στις επόμενες γενιές,
που μέσα από τραγούδια, ποιήματα, θρύλους και ιστορίες διηγήθηκαν την άνοδο και την πτώση μιας χιλιετούς Αυτοκρατορίας.

Δεν έκρινα σκόπιμο να κάνω μια εκτενή αναφορά για την πορεία της Πόλης ανά τους αιώνες και για την προσφορά της. Τι παραπάνω να πει κανείς άλλωστε... Αντ' αυτού σας παραθέτω 2 αποσπάσματα από το "Χρονικό" του Γεωργίου Φραντζή, ενός από τους σημαντικότερους αυτόπτες μάρτυρες και ιστορικούς της Άλωσης, καθώς και ένα εκπληκτικό (και αναπάντεχο;) άρθρο Τούρκου δημοσιογράφου σχετικά με την Άλωση δημοσιευμένο στην εφημερίδα Sabah, 2 χρόνια πριν.

"[...]Το παράξενο θέαμα ήταν άξιο παρατήρησης: σαν να υπήρχε ένα σκοτεινό σύννεφο, που κάλυπτε τον ήλιο και τον ουρανό. Ρίχνοντας υγρό πυρ έκαιγαν τους εχθρούς και τις ετοιμασμένες πολεμικές μηχανές.Κατάκοβαν τις αναβάθρες και τις κλίμακες και όσους τις ανέβαιναν, εξακοντίζοντας από πάνω βαριές πέτρες. Τους απόδιωχναν με μικρά τηλεβόλα και τόξα.Όπου τους έβλεπαν σε μεγάλο πλήθος, εκεί έριχναν φωτιά με τα τηλεβόλα, χτυπώντας και σκοτώνοντας πολλούς. Οι εχθροί, πάλι, έχοντας αγανακτήσει τόσο πολύ από τον κόπο του πολέμου και από την αντίσταση που έβρισκαν, ήθελαν να στραφούν για λίγο προς τα πίσω, ώστε να ξεκουραστούν, αλλά οι τσαούσηδες και οι ραβδούχοι της αυλής τούς χτυπούσαν με σιδερένια ραβδιά και βούνευρα, για να μην γυρίσουν την πλάτη τους στον εχθρό.

Ποιός να διηγηθεί, τότε, τις φωνές και τις κραυγές και τα "αλίμονο" των χτυπημένων και των δύο πλευρών; Μέχρι τον ουρανό ανέβαιναν οι φωνές και ο κρότος[...]"

"[...]Όταν είδε αυτά ο δυστυχής βασιλιάς και αφέντης μου, με δάκρυα παρακαλούσε τον Θεό και προέτρεπε τους στρατιώτες να δείξουν μεγαλοψυχία. Δεν υπήρχε, όμως, καμμία ελπίδα συνδρομής ή βοήθειας. Κέντρισε, τότε, τον ίππο του και καλπάζοντας έφτασε στο σημείο απ'όπου ερχόταν το πλήθος των ασεβών και - όπως ο Σαμψών, όταν αντιμετώπιζε τους αλλόφυλους - από την πρώτη συμπλοκή κατακρήμνισε τους ασεβείς από τα τείχη, γεγονός που ήταν παράξενο και θαυμάσιο για όσους έτυχε να βρεθούν εκεί και να το δουν. Βρυχώμενος σαν λιοντάρι και κρατώντας το γυμνό ξίφος στο δεξί χέρι του κατέσφαξε πολλούς από τους εχθρούς, ενώ το αίμα έρεε σαν ποτάμι από τα πόδια και τα χέρια του[...]"

Γεώργιος Φραντζής , Χρονικόν

Ο τελευταίος αυτοκράτορας του ΒυζαντίουΚωνσταντίνος Παλαιολόγος προτίμησε να μείνει και να υπερασπιστεί την Πόλη μέχρι το τέλος. Ο Μωάμεθ του ζήτησε να παραδώσει την Πόλη προσφέροντάς του , όχι αμελητέα, ανταλλάγματα. Η απάντησή του ήταν λιτή χωρίς περιθώρια παρερμηνείας:

"Η παράδοση της Πόλης σ' εσένα δεν βρίσκει σύμφωνο ούτε εμένα ούτε κανέναν άλλον απ' όσους κατοικούν σ' αυτήν. Με κοινή απόφαση, όλοι μας θα πεθάνουμε οικειοθελώς και δεν θα λυπηθούμε τη ζωή μας."

Όταν όλα είχαν κριθεί , ο αυτοκράτορας έβγαλε τον βασιλικό μανδύα του και όρμησε σαν απλός στρατιώτης στην πύλη του Αγίου Ρωμανού όπου και βρήκε ηρωικό θάνατο.

*****************

Ακολουθεί ένα πραγματικά εντυπωσιακό άρθρο του Τούρκου δημοσιογράφου και συγγραφέα Engin Ardiç, ενάντια στον εορτασμό της Άλωσης από τη μεριά των κατακτητών.

"Τούρκοι συµπατριώτες, σταµατήστε πια τις φανφάρες και τις γιορτές για την Άλωση, αρκετή βία έχουµε δώσει στην Ανατολή µε τις πράξεις µας…

ΑΝ οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο µε θέµα «Θα πάρουµε πίσω την Πόλη»…
ΑΝ έφτιαχναν µακέτα µε τα τείχη της πόλης και τους στρατιώτες µε τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη… (όπως εµείς στην Τουρκία κάνουµε κάθε χρόνο !)
ΑΝ ένας τύπος ντυµένος όπως ο περίφηµος Έλληνας νικηφόρος και σχεδόν µυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε τον δικό µας Ulubatlι Hasan και τον γκρέµιζε κάτω…
ΑΝ ξαφνικά έµπαινε στην πόλη κάποιος ντυµένος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος πάνω σε ένα λευκό άλογο και δίπλα του άλλος ως Λουκάς Νοταράς, ως Γεώργιος Φραντζής κι έµπαιναν ως αντιπρόσωποι της πόλης… (όπως εµείς στην Τουρκία κάνουµε κάθε χρόνο !)

ΑΝ έφτιαχναν µια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε µιναρέδες αλλά Σταυρό…
ΑΝ έκαιγαν λιβάνι και έλεγαν ύµνους, θα µας άρεσε; Δεν θα µας άρεσε, θα ξεσηκώναµε τον κόσµο, µέχρι που θα καλούσαµε πίσω τον πρέσβη µας από την Ελλάδα.

Τότε, γιατί το κάνετε εσείς αυτό, κάθε χρόνο; Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Αλωση) σαν να ήταν χθες; Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ( µ΄ αυτές τις γιορτές πού κάνετε ) διακηρύσσετε σε όλο τον κόσµο ότι: «αυτά τα µέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ εων υστέρων και τα πήραµε µε τη βία». Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη µνήµη µια υπόθεση 6 αιώνων; Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια µέρα θα δοθεί πίσω;

Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε µερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919. Μη φοβάστε, τα 9 εκατοµµύρια Ελλήνων δεν µπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατοµµυρίων, και αν ακόµα την πάρουν δεν µπορούν να την κατοικήσουν. Κι οι δικοί µας που γιορτάζουν την Άλωση είναι µια χούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.

Ρε σεις, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαµε την Πόλη τρεις τρεις και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουµε; Θα υπερασπιστούµε τον εαυτό µας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωµάτων ή θα αφήσουµε το θέµα στους ιστορικούς; Αντί να περηφανευόµαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαµε, ας περηφανευτούµε µε αυτές που ιδρύσαµε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν. Όλη η Ανατολή είναι περιοχή µε την βία κατακτηµένη… Ακόµα και το όνοµα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=µανα, dolu=γεµάτη) αλλά προέχεται από την ελληνική λέξη η Ανατολή. Ακόµα και η ονοµασία της Ισταµπούλ δεν είναι όπως µας λέει ο Ebliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ» τραβώντας τη λέξη από τα µαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».

Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση, τέλος η νοµαδική ζωή και γι’ αυτό ο λαός αγοράζει πέντε – πέντε τα διαµερίσµατα. Κανείς δεν µπορεί να µας κουνήσει, ηρεµήστε πια…Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς όµως πολλές φανφάρες…"

Εφημερίδα Sabah
Engin Ardiç
29/05/09

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

ΤΟ ΠΙΟ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΣ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ : ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΒΟΪΝΙΤΣ

2011-05-24T13:14:00.018+03:00

Το χειρόγραφο Βόινιτς (Voynich Manuscript) είναι ένα μυστηριώδες εικονογραφημένο βιβλίο με ακατανόητο περιεχόμενο. Θεωρείται ότι γράφτηκε πριν από αιώνες (400 έως 800 χρόνια περίπου) από κάποιον άγνωστο συγγραφέα, που χρησιμοποίησε ένα άγνωστο σύστημα γραφής και ακατανόητη γλώσσα.

Κατά τη διάρκεια της γνωστής ιστορίας του το χειρόγραφο αποτέλεσε αντικείμενο εντατικής μελέτης από πολλούς επαγγελματίες και ερασιτέχνες κρυπταναλυτές, μεταξύ των οποίων μερικοί από τους κορυφαίους Αμερικανούς και Βρετανούς αποκωδικοποιητές του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου.Κανείς τους όμως δεν κατάφερε να αποκρυπτογραφήσει έστω και μια λέξη. Αυτές οι επανειλημμένες αποτυχίες έχουν κάνει το χειρόγραφο Βόινιτς ξακουστό στην ιστορία της κρυπτογραφίας, έδωσαν όμως βάση και στην άποψη ότι το βιβλίο δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια περίτεχνη απάτη, μια δίχως νόημα εναλλαγή τυχαίων χαρακτήρων.

Το βιβλίο είναι γνωστό με το όνομα του Πολωνοαμερικανού παλαιοπώλη βιβλίων Βίλφριντ Βόινιτς (Wilfrid Voynich), που το αγόρασε το 1912. Σήμερα βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου του Γέιλ καταλογογραφημένο σαν αντικείμενο MS408 της Βιβλιοθήκης Σπανίων και Χειρογράφων «Beinecke». Η πρώτη αναπαραγωγή του κυκλοφόρησε το 2005.

Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα εκτιμήσεις, το βιβλίο αρχικά αποτελείτο από 272 σελίδες περγαμηνής δεμένες σε 17 16σέλιδα. Σήμερα σώζονται γύρω στις 240 σελίδες, και ορισμένα κενά στην αρίθμησή τους (που έγινε μεταγενέστερα από τη συγγραφή του) δείχνουν ότι αρκετές σελίδες ήδη έλειπαν, όταν το απόκτησε ο Βόινιτς. Υπάρχουν επίσης ισχυρές ενδείξεις ότι σε κάποια στιγμή οι σελίδες του χειρογράφου αναδιευθετήθηκαν. Για τη δημιουργία του κειμένου και των εικόνων χρησιμοποιήθηκε πένα από φτερό και οι εικόνες χρωματίστηκαν με μπογιά (με κάπως άτεχνο τρόπο), πιθανώς αργότερα από τη δημιουργία τους.

Αλλόκοτες αναπαραστάσεις

Οι εικόνες του βιβλίου δε βοηθούν ιδιαίτερα στην κατανόηση του περιεχομένου, δείχνουν όμως ότι αποτελείται από έξι «ενότητες» με διαφορετικό αντικείμενο και στυλ. Εκτός από την τελευταία ενότητα, που αποτελείται μόνο από κείμενο,
σχεδόν κάθε σελίδα του βιβλίου περιέχει τουλάχιστον μια εικονογράφηση. Οι ενότητες, και τα ονόματα που τους έχουν αποδοθεί, είναι:

* Βοτανική: κάθε σελίδα απεικονίζει ένα φυτό (δύο σε μερικές περιπτώσεις), μαζί με λίγες παραγράφους κειμένου, όπως γινόταν στα ευρωπαϊκά βοτανολόγια της εποχής. Κάποια μέρη των εικόνων της ενότητας είναι μεγαλύτερα και πιο ευκρινή αντίγραφα σχεδίων που υπάρχουν στη "φαρμακευτική" ενότητα . Συνολικά υπάρχουν 113 εικόνες φυτών.

* Αστρονομική: περιέχει κυκλικά διαγράμματα, μερικά από τα οποία απεικονίζουν ήλιους, φεγγάρια και αστέρια, που παραπέμπουν στην αστρονομία ή την αστρολογία. Ένα σετ 12 συμβόλων βασίζεται στα γνωστά ζωδιακά σύμβολα για τους αστερισμούς (δυο ψάρια για τους Ιχθείς, ένας στρατιώτης με τόξο για τον Τοξότη κλπ). Κάθε σύμβολο περιστοιχίζεται από ακριβώς τριάντα μικροσκοπικές γυναικείες φιγούρες, οι περισσότερες από τις οποίες γυμνές, που καθεμιά τους κρατάει ένα αστέρι. Οι δυο τελευταίες σελίδες της ενότητας (Υδροχόος και Αιγόκερως) έχουν χαθεί, ενώ ο Κριός και ο Ταύρος αποτελούνται από τέσσερα διαγράμματα με 15 αστέρια το καθένα. Μερικά από αυτά τα διαγράμματα ξετυλίγονται προς τα έξω.

* Βιολογική: πυκνό συνεχές κείμενο περιστοιχιζόμενο από μορφές, που κυρίως απεικονίζουν μικροσκοπικές γυμνές γυναίκες οι οποίες τσαλαβουτούν σε λίμνες ή μπανιέρες. Οι λίμνες συνδέονται μεταξύ τους με ένα περίπλοκο δίκτυο σωλήνων, που θυμίζουν όργανα του σώματος. Μερικές από τις γυναίκες φορούν κορώνες.

* Κοσμολογική: άλλα κυκλικά διαγράμματα, άγνωστης όμως φύσης. Κι αυτή η ενότητα περιλαμβάνει σελίδες που ξετυλίγονται: μια από αυτές έχει μήκος έξι σελίδων και περιέχει κάποιο είδος χάρτη ή διαγράμματος, με εννιά "νησιά" που συνδέονται με γέφυρες, κάστρα και πιθανόν ένα ηφαίστειο.

* Φαρμακευτική: πολλές εικόνες μεμονωμένων μερών φυτών (ρίζες, φύλλα κ.λπ.) με λεζάντες, καθώς και αντικειμένων που θυμίζουν αποθηκευτικά βάζα, και μερικές παράγραφοι κειμένου.

* Συνταγές: πολλές σύντομοι παράγραφοι, που κάθε μια σημαδεύεται από μια κουκκίδα σε σχήμα άνθους ή άστρου.

Το κείμενο

Το κείμενο έχει προφανώς γραφτεί από τα αριστερά προς τα δεξιά, με ένα κάπως ατημέλητο δεξί περιθώριο. Οι μεγάλες ενότητες χωρίζονται σε παραγράφους, που μερικές φορές σημαδεύονται από κουκκίδα στο αριστερό περιθώριο. Δεν υπάρχει εμφανής στίξη. Η σύνθεση ductus (λατ. ρημ. duco + carmen π.χ συνθέτω ποίημα) (η ταχύτητα, επιμέλεια και απόσταση των χαρακτήρων) ρέει στρωτά, όπως συμβαίνει όταν ο συγγραφέας καταλαβαίνει τι γράφει· το χειρόγραφο δίνει την εντύπωση ότι κάθε χαρακτήρας αποτυπώθηκε με τρόπο φυσικό, χωρίς προηγούμενη σκέψη.

Το κείμενο περιέχει πάνω από 170.000 διακριτές γλυφές, που συνήθως διαχωρίζονται από μικρά κενά. Οι περισσότερες γλυφές έχουν γραφεί με μια ή δυο κινήσεις της πένας. Αν και υπάρχει κάποια διαφωνία για το κατά πόσο οι γλυφές είναι διακριτές ή όχι, ένα «αλφάβητο» με 20-30 σύμβολα θα αρκούσε για να γραφεί όλο το κείμενο, με εξαίρεση ορισμένους «περίεργους» χαρακτήρες που εμφανίζονται μόνο μια ή δυο φορές.

Μεγαλύτερα κενά χωρίζουν το κείμενο σε περίπου 35.000 «λέξεις» που ποικίλλουν σε μέγεθος. Οι λέξεις μοιάζουν να ακολουθούν κάποιους φωνητικούς και ορθογραφικούς κανόνες. Για παράδειγμα, κάποιοι χαρακτήρες υπάρχουν σε όλες τις λέξεις (όπως τα φωνήεντα στα ελληνικά), κάποιοι χαρακτήρες ποτέ δεν γράφονται μετά από κάποιους άλλους, μερικοί μπορεί να είναι διπλοί ενώ άλλοι όχι.

Η στατιστική ανάλυση των λέξεων του κειμένου έδειξε ότι ακολουθούν την κατανομή μιας φυσικής γλώσσας. Για παράδειγμα, η συχνότητα των λέξεων ακολουθεί το νόμο του Ζιπφ και η εντροπία (περίπου 10 bits ανά λέξη) είναι παρόμοια με αυτή της αγγλικής ή της λατινικής γλώσσας. Μερικές λέξεις απαντώνται μόνο σε συγκεκριμένες ενότητες, ενώ άλλες σε ολόκληρο το χειρόγραφο. Υπάρχουν ελάχιστες επαναλήψεις στις «λεζάντες» που συνοδεύουν τις εικόνες. Στη "βοτανική" ενότητα, η πρώτη λέξη κάθε σελίδας συναντάται μόνο στη συγκεκριμένη σελίδα και μπορεί να είναι το όνομα του φυτού.

Από την άλλη, η «γλώσσα» του χειρόγραφου έχει αρκετές διαφορές με τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Για παράδειγμα, δεν υπάρχουν λέξεις με περισσότερα από δέκα «γράμματα», ενώ υπάρχουν λίγες λέξεις με ένα ή δυο γράμματα. Η κατανομή των γραμμάτων μέσα στις λέξεις είναι επίσης κάπως περίεργη: κάποιοι χαρακτήρες υπάρχουν μόνο στην αρχή των λέξεων, κάποιοι μόνο στο τέλος, και άλλοι μόνο στη μέση-μια κατανομή που απαντάται στα αραβικά, αλλά όχι στο Ρωμαϊκό, Ελληνικό ή Κυριλλικό αλφάβητο (πρέπει να σημειωθεί πάντως ότι το (τελικό) σίγμα γράφεται στα ελληνικά με διαφορετική μορφή όταν είναι στο τέλος μιας λέξης. Όμοια, ακόμα και στα αγγλικά τα κεφαλαία γράμματα, που συνήθως βρίσκονται μόνο στην αρχή των λέξεων, μπορεί να διαφέρουν δραματικά από τα αντίστοιχα μικρά).

Οι επαναλήψεις των λέξεων φαίνονται πιο συχνές απ' ό,τι στις ευρωπαϊκές γλώσσες: υπάρχουν περιπτώσεις όπου μια λέξη εμφανίζεται μέχρι και τρεις φορές στη σειρά. Λέξεις που διαφέρουν μόνο κατά ένα γράμμα, επίσης, επαναλαμβάνονται με ασυνήθιστη συχνότητα.

Υπάρχουν μόνο λίγες λέξεις στο χειρόγραφο γραμμένες σε κάτι που μοιάζει με Λατινική γραφή. Στην τελευταία σελίδα υπάρχουν τέσσερις γραμμές κειμένου, γραμμένες με (κάπως παραμορφωμένα) λατινικά γράμματα, εκτός από δυο λέξεις που είναι στην γραφή του υπόλοιπου κειμένου. Το κείμενο των γραμμών αυτών μοιάζει με τα Ευρωπαϊκά αλφάβητα του 15ου αιώνα, αλλά οι λέξεις δε βγάζουν νόημα σε καμία γλώσσα. Επίσης, σε μια σειρά διαγραμμάτων στην «αστρονομική» ενότητα τα ονόματα δέκα μηνών (Μάρτη έως Δεκέμβρη) είναι γραμμένα στο Λατινικό σύστημα, με ορθογραφία που παραπέμπει στις μεσαιωνικές γλώσσες της Γαλλίας ή της Ιβηρικής χερσονήσου. Όμως δεν είναι γνωστό αν αυτά τα ψίχουλα Λατινικής γραφής ήταν μέρος του αρχικού κειμένου ή προστέθηκαν αργότερα.

Ιστορία

Η ιστορία του χειρόγραφου είναι ακόμα γεμάτη κενά, ειδικά σε ό,τι αφορά στις απαρχές της. Από τη στιγμή που το αλφάβητο δεν ανήκει σε καμιά γνωστή γλώσσα και το κείμενο δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί, η μόνη χρήσιμη πληροφορία για την προέλευση και την ηλικία του βιβλίου είναι οι εικόνες - ειδικά τα ρούχα και οι κομμώσεις των ανθρώπων που εικονίζονται, και ένα-δυο κάστρα που περιλαμβάνονται στα διαγράμματα. Όλα αυτά είναι Ευρωπαϊκά και βασισμένοι σε αυτές τις ενδείξεις, οι περισσότεροι ειδικοί χρονολογούν το χειρόγραφο μεταξύ του 1450 και του 1520. Η εκτίμηση αυτή υποστηρίζεται από άλλες, δευτερεύουσες ενδείξεις.

Ο πρώτος γνωστός ιδιοκτήτης του χειρόγραφου ήταν ο Γκέοργκ Μπάρες (Georg Baresch), ένας αλχημιστής που έζησε στην Πράγα στις αρχές του 17ου αιώνα και για τον οποίο λίγα πράγματα είναι γνωστά. Ο Μπάρες κατά πάσα πιθανότητα ήταν το ίδιο μπερδεμένος όσο και εμείς για τη φύση του βιβλίου. Όταν έμαθε ότι ο Αθανάσιος Κίρχερ, ένας Ιησουίτης λόγιος από το Κολλέτζιο Ρομάνο της Ρώμης είχε εκδώσει ένα λεξικό της Κοπτικής γλώσσας (Αιθιοπικά) και είχε "αποκρυπτογραφήσει" τα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά, του έστειλε (δυο φορές) ένα μικρό αντιγραμμένο τμήμα του χειρόγραφου ρωτώντας τον τη γνώμη του.
Το γράμμα του 1639 προς τον Κίρχερ, που εντοπίστηκε πρόσφατα, είναι η πιο παλιά αναφορά στο χειρόγραφο που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα.

Δεν είναι γνωστό αν ο Κίρχερ απάντησε στο ερώτημα του Μπάρες, αλλά κατά τα φαινόμενα ενδιαφέρθηκε αρκετά, ώστε να προσπαθήσει να αποκτήσει το βιβλίο, το οποίο ο Μπάρες αρνήθηκε να του δώσει. Όταν ο Μπάρες πέθανε, το χειρόγραφο πέρασε στην κατοχή του φίλου του Γιάν Μάρτσι, τότε πρύτανη του πανεπιστημίου του Καρόλου στην Πράγα. Αυτός με τη σειρά του έστειλε το βιβλίο στον Κίρχερ, με
τον οποίο διατηρούσε μακρόχρονη φιλική σχέση και αλληλογραφία. Το γράμμα του Μάρτσι που συνόδευε το χειρόγραφο αποτελεί ακόμα και τώρα μέρος του βιβλίου.

Τα ίχνη του βιβλίου χάνονται για τα επόμενα 200 χρόνια, αλλά κατά πάσα πιθανότητα διατηρήθηκε, μαζί με την αλληλογραφία του Κίρχερ, στη βιβλιοθήκη του Κολέτζιο Ρομάνο. Μάλλον έμεινε εκεί μέχρις ότου τα στρατεύματα του Βίκτωρα Εμμανουήλ κυρίευσαν τη Ρώμη το 1870 και την προσάρτησαν στο ιταλικό βασίλειο. Η νέα ιταλική κυβέρνηση αποφάσισε να δημεύσει αρκετά περιουσιακά στοιχεία της
εκκλησίας, ανάμεσα στα οποία και τη βιβλιοθήκη του Κολεγίου. Σύμφωνα με τις έρευνες του Χαβιέ Τσεκάλντι και άλλων, λίγο πριν να συμβεί αυτό πολλά βιβλία από τη βιβλιοθήκη του πανεπιστήμιου μεταφέρθηκαν στις προσωπικές βιβλιοθήκες των ακαδημαϊκών, που εξαιρούνταν από τη δήμευση. Η αλληλογραφία του Κίρχερ ήταν ανάμεσα σε αυτά τα βιβλία και προφανώς και το χειρόγραφο Βόινιτς, καθώς ακόμα φέρει τον αριθμό καταλόγου της βιβλιοθήκης του Πίετερ Μπεξ (Pieter Beckx), επικεφαλής των Ιησουιτών και πρύτανη του Πανεπιστήμιου εκείνη την εποχή.

Η προσωπική βιβλιοθήκη του Μπεξ μεταφέρθηκε στη Βίλλα Φρασκάτι, μια μεγάλη αγροικία κοντά στη Ρώμη που είχαν αγοράσει οι Ιησουίτες το 1866 και στέγαζε τη διοίκηση του Ιησουιτικού Κολλέτζιο Γκισλέρι.

Γύρω στα 1912 το Κολλέτζιο Ρομάνο είχε οικονομικές δυσκολίες και αποφάσισε να πουλήσει (κάτω από άκρα μυστικότητα) μερικά από τα περιουσιακά του στοιχεία. Ο Βίλφριντ Βόινιτς αγόρασε 30 χειρόγραφα, ανάμεσα στα οποία και εκείνο που σήμερα είναι γνωστό με το όνομά του. Το 1930, μετά τον θάνατό του, το χειρόγραφο κληρονόμησε η χήρα του, συγγραφέας Έθελ Λίλιαν Βόινιτς. Εκείνη πέθανε το 1960, αφήνοντας το χειρόγραφο στη φίλη της Αν Νιλ. Το 1961 η Νιλ πούλησε το βιβλίο στον παλαιοπώλη βιβλίων Χανς Κράους, ο οποίος, μη μπορώντας να βρει αγοραστή, δώρισε το χειρόγραφο στο Πανεπιστήμιο του
Γέιλ το 1969.

Υποθέσεις για τον συγγραφέα

Πολλά ονόματα έχουν προταθεί για τον πιθανό συγγραφέα του χειρογράφου. Αυτά που ακολουθούν είναι μόνο τα πιο γνωστά.

Ρότζερ Μπέικον, Τζων Ντη, Έντουαρντ Κέλλυ, Βίλφριντ Βόινιτς, Γιάκομπους Σινάπιους, Γιάν Μάρτσι, Ραφαήλ Μνισόβσκι, Άντονι Άσαμ.

Το χειρόγραφο του Βόινιτς εξακολουθεί να συναρπάζει τους λάτρεις του παράξενου. Όπως είναι φυσικό λόγω της ανεξήγητης φύσης του έχει γεννήσει σωρεία θεωριών. Ίσως η πιο "τετριμένη" από αυτές να είναι εκείνη που θέλει το χειρόγραφο προϊόν εξωγήινης έμπνευσης. Άλλες θεωρίες θέλουν το χειρόγραφο να περιέχει κρυμένη παγανιστική γνώση με σκοπό την απόκρυψή της από την Ιερά Εξέταση της εποχής. Μέχρι να αποκωδικοποιηθεί η "γλώσσα" του κειμένου το χειρόγραφο θα εξακολουθεί να συναρπάζει και να γοητεύει.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το χειρόγραφο : http://www.voynich.nu
Για όποιον ενδιαφέρεται να κατεβάσει το χειρόγραφο του Βόινιτς...εδώ.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

19 ΜΑΪΟΥ : Η ΡΩΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΕΠΕΡΑΣΕΝ,ΑΝΘΕΙ ΚΑΙ ΦΕΡΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ...

2011-05-19T15:28:00.006+03:00

Γενοκτονία: Ο ελληνικός όρος γενοκτονία είναι ταυτόσημος με τον διεθνώς χρησιμοποιούμενο όρο genocide που προέρχεται από την ελληνική λέξη γένος και το λατινικό ρήμα caedere (=φονεύω). Τόσο ο ελληνικός όσο και ο διεθνής όρος δημιουργήθηκαν επίσημα (όρος διεθνούς δικαίου) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Με αυτόν τον όρο αποδίδεται κυριολεκτικά η από τους αρχαιότατους χρόνους
υφιστάμενη έννοια και ακριβέστερα ένα από τα αρχαιότερα μαζικά εγκλήματα που αποβλέπουν στη συστηματική, με βίαια ως επί το πλείστον μέσα, επιδιωκόμενη εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τμήματος αυτής σε ορισμένο τόπο.

Η γενοκτονία μπορεί να επιδιωχθεί είτε με σειρά ομαδικών φόνων, όλων ή σχεδόν όλων των μελών μιας φυλής, είτε με συστηματική εξασθένιση αυτής (με διάφορα μέσα) μέχρι τη βαθμιαία εξάλειψή της φυλής. Στα βίαια δε μέσα αυτά περιλαμβάνονται και σειρά απαγορευτικών μέτρων επί εθνικών, θρησκευτικών, γλωσσικών, ηθικών, ιστορικών ή άλλων παραδόσεων προκειμένου να επέλθει διαφοροποίηση ή αλλοίωση της καταδιωκόμενης φυλής με βέβαιη την συν τω χρόνω απώλεια του εθνικού και φυλετικού γνωρίσματός της. Ωστόσο, η απόδοση του όρου για μια συγκεκριμένη ενέργεια, οργανωμένου χαρακτήρα, ενέχει υποκειμενικά κριτήρια και τα τελευταία χρόνια έχει προκαλέσει αρκετές φορές διάσταση απόψεων.

Την περίοδο 1914-1923 το κίνημα των Νεότουρκων έχοντας "τελειώσει" με τους Αρμένιους , στρέφει το βλέμμα του στον Πόντο και στους χριστιανικούς (ως επί το πλείστον Ελληνικούς ) πληθυσμούς που ζούσαν εκεί. Ακολουθώντας την πολιτκή της "εθνοκάθαρσης",με αρχηγό τον Μουσταφά Κεμάλ "Ατατούρκ" , συστηματικά αφανίζουν από προσώπου γης 350000 ψυχές και όσοι επιζούν εκτοπίζονται στις γειτονικές χώρες."Τάγματα εργασίας", βίαιες πληθυσμιακές μετατοπίσεις , σφαγές, βιασμοί και πείνα συνθέτουν το αποτρόπαιο σκηνικό του ξεριζωμού. Μετά από παρουσία αιώνων ο Ελληνισμός του Πόντου πέρασε στην Ιστορία...Στην Ελλάδα μετά και την καταστροφή της Σμύρνης 400000 Έλληνες πρόσφυγες του Πόντου κατέφθασαν , κυρίως στα βόρεια της χώρας.

Τα ιστορικά ντοκουμέντα είναι πολλά και αδιάψευστα. Οι Πόντιοι ως και σήμερα αγωνίζονται για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας. Η Βουλή των Ελλήνων στις 28 Φεβρουαρίου 1994 όρισε την 19 Μαϊου (μέρα κατά την οποία ο Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα) ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Το Δεκέμβριο 2007 η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars ή IAGS) αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων, μαζί με την γενοκτονία των Ασσυρίων και εξέδωσε το εξής ψήφισμα:

«ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η άρνηση μιας γενοκτονίας αναγνωρίζεται παγκοίνως ως το έσχατο στάδιο γενοκτονίας, που εξασφαλίζει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και ευαπόδεικτα προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες,

ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η Οθωμανική γενοκτονία εναντίον των μειονοτικών πληθυσμών κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρουσιάζεται συνήθως ως γενοκτονία εναντίον μόνο των Αρμενίων,
με λίγη αναγνώριση των ποιοτικά παρόμοιων γενοκτονιών, εναντίον άλλων χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας,

ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ ότι είναι πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης των Μελετητών Γενοκτονιών, ότι η Οθωμανική εκστρατεία εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της αυτοκρατορίας, μεταξύ των έτων 1914 και 1923, συνιστούν γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, Ασσυρίων, Ποντίων και των Έλλήνων της Ανατολίας.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ η Ένωση να ζητήσει από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες εναντίον αυτών των πληθυσμών, να ζητήσει επίσημα συγγνώμη, και να λάβει τα κατάλληλα και σημαντικά μέτρα προς την αποκατάσταση (μη επανάληψη).»

Οι τουρκικές κυβερνήσεις αρνούνται πως υπήρξε γενοκτονία και τοποθετούν επισήμως το θάνατο των Ελλήνων στα πλαίσια των ευρύτερων απωλειών του πολέμου, του λιμού ή άλλων κοινωνικών αναταράξεων.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

ΚΟΚΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΣΤΟ ΒΛΑΔΙΒΟΣΤΟΚ

2011-05-14T11:24:00.004+03:00

Στο στρατό είναι η μόνη φορά που απολύεσαι και χαίρεσαι! Με αφορμή λοιπόν το πολυπόθητο χαρτί αλλά και μια πολύ συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων , θα σχοληθώ με ένα θέμα που ελπίζω να μη ζήσουμε για να το δούμε:Ανεργία μέχρι το Τέλος! Και δεν εννοώ το τέλος της εβδομάδος ή του μήνα ή το τέλος αυτής της πρότασης...

Όταν εισέρχεσαι σε μια κατάσταση αβεβαιότητας,συνδυασμένη με μπόλικη δόση άγχους, ο νους σου παίζει περίεργα παιχνίδια. Αυτό δεν το καταλαβαίνεις στην αρχή όσο το κρατάς μέσα σου.Όταν όμως αρχίζεις και εξωτερικεύεις σκέψεις του στυλ " Θα πουλήσω κόκα για κανα 2 χρόνια και μετά θα συνταξιοδοτηθώ" ή "Θα μου τη δώσει καμιά μέρα και θα φύγω στο Βλαδιβοστόκ να ανοίξω σουβλατζίδικο!" τότε φίλε μου μάλλον κάποια στροφή έχασες! Και αυτές οι σκέψεις είναι που θα σου επιβάλλουν με τον τρόπο τους την ανεργία μέχρι το Τέλος!

Δε λέω, καλό το γραφικό Βλαδιβοστόκ ,ακόμα καλύτερη για κάποιους η κόκα, αλλά εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια κρίση οικονομική αλλά με μια κρίση πνευματική.Μια κρίση ταυτότητας.Γιατί αν όντως θέλεις να είσαι ο Σουβλατζής του Βλαδιβοστόκ ή το βαποράκι της Ναυαρίνου και απλά τώρα το ανακάλυψες τότε πάω πάσο. Αν όμως έχεις φτάσει σε τέτοιο επίπεδο σύγχυσης που απλά δεν ξέρεις τι λες κάνε ένα κόπο και μέτρα μέχρι το 8581.Τόσα χιλιόμετρα περίπου απέχει το Βλαδιβοστόκ από την εδώ πραγματικότητα!

Φυσικά δεν πρόκειται όλοι να γίνουμε στελέχη σε επιχειρήσεις. Ούτε excecutive managers, ούτε sales representatives,ούτε φρου φρου και αρώματα στα ακριβά πατώματα!Φυσικά και αντιλαμβάνομαι τις βαριές συνέπειες (κοινωνικές,οικονομικές,ψυχολογικές) που επιφέρει μια παρατεταμένη περίοδος ανεργίας. Όμως δεν μπορώ με το φτωχό μου μυαλό να δεχθώ ότι κάποιος αρνείται μια δουλειά (που για δικούς του λόγους τον μειώνει) και ταυτόχρονα σκέφτεται έξω και πέρα από τα όρια της φαντασίας! (Για να είμαι δίκαιος θα πρέπει να αναφερθώ και στον παράγοντα "εργασιακό περιβάλλον". Παρ'όλα αυτά όμως ούτε ο παράγοντας αυτός είναι τελείως ανεξάρτητος από τη "νεοελληνική" νοοτροπία.)

Αληθινό παράδειγμα: " Σιγά μην πάω να δουλέψω εκεί! Καλύτερα να πλένω πιάτα σε εστιατόριο στη Γερμανία!" Έχουμε όμως και εμείς οι Έλληνες ένα θεματάκι με την προσφυγιά...Εδώ θα ήσουν απλά ένας "λαντζιέρης". Εκεί μετατρέπεσαι σε έναν "τίμιο οικονομικό μετανάστη που εργάζεται για να βγάλει τα προς το ζην".

Συνεπώς έχουμε και εμείς το δικό μας μερίδιο ευθύνης. Θέλουμε να ζήσουμε μέσω της εργασίας και όχι να εργαστούμε για να ζήσουμε αυτά που θέλουμε. Η εργασία είναι το μέσον. Όχι ο προορισμός.Για αυτό σου λέω: Σύνελθε! "Για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή".Όχι δουλειά "φαντεζί"!Αλλιώς με ' κείνα και με τ'άλλα θα καταλήξουμε κάπως έτσι:

"Επάγγελμα; Ποιο επάγγελμα; Τί επάγγελμα; Ληστής!"
Αφιερωμένο στους άνεργους αναγνώστες της Μυθογένειας :

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

"ΣΗΜΕΡΟΝ ΚΡΕΜΑΤΑΙ ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ" : Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΩΣ ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ

2011-04-21T11:27:00.006+03:00

Σταύρ-ωση, από το σταυρό-ω και ί-στημι, στήνω, τοποθετώ κάτι όρθιο.

Ως Σταύρωση ορίζεται η μέθοδος εκτέλεσης θανατικής ποινής με κάρφωμα ή και δέσιμο του θύματος επάνω σε πάσσαλο, δένδρο ή σε σταυρό σχήματος T. Με κεφαλαίο Σ (Σταύρωση) αναφέρεται στην εκτέλεση του Ιησού Χριστού μέσω καθήλωσης σε σταυρό πάνω στον λόφο του Γολγοθά στην Ιερουσαλήμ. Αν και ο Ηρόδοτος χρησιμοποιεί τους όρους ανασκολοπίζειν για την τοποθέτηση των θυμάτων εν ζωή και ανασταυρούν για την καθήλωση των πτωμάτων τους, μετά από εκείνον, τα δύο ρήματα γίνονται συνώνυμα και εκφράζονται με τον όρο Σταύρωση-Σταυρώνω.

Η σταύρωση, εφαρμοζόταν από αρκετούς λαούς όπως οι Πέρσες, οι Ιουδαίοι, οι Καρχηδόνιοι οι Ρωμαίοι κ.ά., από τον 6ο π.Χ. αιώνα έως τον 4ο μ.Χ. αιώνα.
Αυτή η μέθοδος εκτέλεσης θανατικής ποινής καταργήθηκε από τον αυτοκράτορα Μ. Κωνσταντίνο το 337 σε ολόκληρη την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, από σεβασμό προς το σταυρικό μαρτύριο του Ιησού Χριστού.Οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν την σταύρωση ως μέθοδο εκτέλεσης και ίσως την εφηύραν κιόλας, ήταν οι Πέρσες. Ο λόγος για τον οποίο την χρησιμοποιούσαν ήταν πιθανόν για να μην έρχεται σε επαφή το σώμα του καταδικασμένου με τη γη και την μολύνει, καθώς ήταν αφιερωμένη στην αρχαία ιρανική θεότητα του Ζωροαστρισμού, τον Αχούρα Μάζντα. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, το 519 π.X. ο Δαρείος ο Α', βασιλιάς των Περσών, σταύρωσε 3.000 πολιτικούς αντίπαλους του στην Βαβυλώνα.

Άλλες αρχαίες πηγές αναφέρουν τη χρήση της σταύρωσης από τους Ινδούς , τους Ασσυρίους , τους Σκύθες , τους Θράκες. Ο Τάκιτος αναφέρει ότι οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν τη σταύρωση όπως και οι Κέλτες ενώ ο Σαλλούστιος αναφέρει ότι και οι Νουμίδες χρησιμοποιούσαν αυτόν τον τρόπο εκτέλεσης. Επίσης, σύμφωνα με αρκετές πηγές, οι Καρχηδόνιοι εφάρμοζαν τη σταύρωση . Από τους Καρχηδόνιους,
η σταύρωση πέρασε και στους Ρωμαίους οι οποίοι ονόμαζαν το εκτελεστικό όργανο, crux.

Στον ελληνιστικό κόσμο, οι εγκληματίες συχνά τοποθετούνταν επάνω σε σανίδα όπου γινόταν η διαπόμπευση, ο βασανισμός και η δημόσια εκτέλεσή τους. Η τιμωρία αυτή έμοιαζε με μία μορφή σταύρωσης, αυτή όπου καρφωνόταν το θύμα σε πάσσαλο. Σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη, ο Διονύσιος Α', τύραννος των Συρακουσών, συνέλαβε και σταύρωσε Έλληνες μισθοφόρους που είχαν στη δούλεψή τους οι
Καρχηδόνιοι.

Επίσης, ο Μέγας Αλέξανδρος εφάρμοσε επανειλημμένα τη σταύρωση. Σε κάποια περίπτωση σταύρωσε συνολικά 2.000 επιζώντες από την πολιορκία της Τύρου ενώ είναι χαρακτηριστικό αυτό που αναφέρει ο Αρριανός, πως ο Αλέξανδρος όταν πέθανε ο Ηφαιστίων, διέταξε να σταυρώσουν τον Γλαυκία (το γιατρό του Ηφαιστίωνα), επειδή τον θεώρησε υπαίτιο για τον θάνατο του φίλου του.

H εφαρμογή της σταύρωσης μαρτυρείται στην Ελλάδα και μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου. Στα 314 π.Χ. ένας διοικητής του βασιλείου του Αλεξάνδρου, κατέστειλε εξέγερση στην πόλη Συκιώνα κοντά στην Κόρινθο,όπου σταύρωσε 30 από τους κατοίκους . Κατόπιν, στα 303 π.Χ. όταν η Συκιώνα έπεσε στα χέρια του Δημητρίου του Πολιορκητή, σταυρώθηκαν 80 αντίπαλοι στρατιώτες μαζί με τον διοικητή
τους.

Στους προρωμαϊκούς χρόνους, στην ελληνόφωνη ανατολή η σταύρωση εφαρμόσθηκε στα πλαίσια του πολέμου ή για τις πράξεις υψίστης προδοσίας. Το 267 π.Χ., στην Ιουδαία που βρισκόταν κάτω από τις διαταγές του Αντιόχου Δ' του Επιφανούς, ο οποίος προσπάθησε να εξαλείψει την ιουδαϊκή θρησκεία, σταυρώνονταν όσοι παρέμεναν πιστοί στον εβραϊκό νόμο .Μετά την εφαρμογή του ρωμαϊκού δικαίου, η σταύρωση χρησιμοποιήθηκε επίσης ως τιμωρία για τους σκλάβους και τους βίαιους εγκληματίες.

Στους Εβραίους, η σταύρωση εφαρμόσθηκε περιστασιακά κατά τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Το 88 π.Χ. ο Αλέξανδρος Ιανναίος βασιλιάς της Ιουδαίας και αρχιερέας, σταύρωσε 800 Φαρισαίους αντιπάλους του αφού πρώτα τους υποχρέωσε να παρακολουθήσουν τη σφαγή των συζύγων και των παιδιών τους.

Σύμφωνα με τον εβραϊκό νόμο, τα πτώματα των εκτελεσμένων ειδωλολατρών και των βλάσφημων, τα κρεμούσαν σε ένα δέντρο για να δείξουν ότι ήταν καταραμένοι από το Θεό.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Tsumiki no ie : Το Σπίτι Στους Μικρούς Κύβους

2011-04-17T00:59:00.002+03:00

Γνωστό και ως La Maison En Petits Cubes, το παρακάτω βίντεο
είναι μια Ιαπωνική ταινία κινουμένων σχεδίων του σκηνοθέτη Kunio Katô.
Βραβεύτηκε με το Oscar Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους Κινουμένων Σχεδίων
το 2009.
Δείτε γιατί...

15 Απριλίου 1920 : ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ: Το μεγαλύτερο ναυάγιο εν καιρό ειρήνης.

2011-04-15T11:25:00.004+03:00

Το RMS TITANIC (ή SS TITANIC) (ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ) ήταν ένα βρετανικό υπερωκεάνιο επιβατηγό πλοίο, που ναυπηγήθηκε από τα ναυπηγεία Harland και Wolff, στο Μπέλφαστ, για την εταιρία "White Star Line".Ο Τιτανικός αποτελούσε στην εποχή του κυριολεκτικά ένα θαύμα της ναυπηγικής, αποτελώντας ένα πρωτοποριακό τύπο πλοίου. Ενσωμάτωνε πολλές καινοτομίες για την εποχή του. Ανελκυστήρες για γρήγορη πρόσβαση στα διάφορα καταστρώματα, χαμάμ, γυμναστήριο, πισίνα, ταχυδρομείο και υπέρμετρη πολυτέλεια, ιδιαίτερα το σέρβις και το φαγητό που πρόσφερε σε επιβάτες της Α' θέσης ήταν πολύ πλουσιότερο και από τα αντίστοιχα των σύγχρονων ξενοδοχείων 5 αστέρων. Για πολλούς εκείνη την εποχή χαρακτηριζόταν ως το αβύθιστο πλοίο, και τούτο διότι ουσιαστικά ήταν δύο πλοία το ένα εντός του άλλου όπου το ενδιάμεσο κενό αποτελούσαν τα πρωτοποριακά για τότε διπύθμενα καθώς και πλευρικοί χώροι δεξαμενών.

Τα αρχικά RMS (Royal Mail Ship) σήμαιναν ότι το πλοίο αναλάμβανε τη μεταφορά ταχυδρομείου για τα Βασιλικά Ταχυδρομεία (Royal Mail) του Ηνωμένου Βασιλείου, όπως τα ελληνικά επιβατηγά πλοία τα λεγόμενα "ποστάλια". Στις 23:40 14 Απριλίου 1912, κατά τη διάρκεια του παρθενικού ταξιδιού του, συγκρούστηκε με ένα παγόβουνο στον Ατλαντικό Ωκεανό.Παρ' όλες τις προσπάθειες που έγιναν να αποφύγει την σύγκρουση,(πίσω ολοταχώς, στροφή αριστερά) το μοιραίο δεν άργησε να γίνει καθώς το πλοίο είχε αναπτύξει την μέγιστη ταχύτητα γιατί ήθελαν να φτάσουν στο λιμάνι της Ν.Υόρκης πιο γρήγορα από το αναμενόμενο. Το παγόβουνο έσκισε το κύτος του πλοίου, ξεκινώντας από την πλώρη, όπου κατέστρεψε και τα 5 στεγανά μέρη του πλοίου επιτρέποντας την εισροή υδάτων στο σκάφος.Το πλοίο είχε σχεδιαστεί έτσι ώστε ακόμα και αν πλημμύριζαν 4 στεγανά να μπορούσε να επιπλεύσει,όχι όμως και τα 5. Το πλοίο ήταν απο τα πρώτα που χρησιμοποίησε το σήμα κινδύνου SOS, πρότερα και αντι αυτού χρησιμοποιούνταν το CQD (CQ Distress). Ο Τιτανικός βυθίστηκε δύο ώρες και σαράντα λεπτά αργότερα στις 02:20 στις 15 Απριλίου.Το κύτος κατά την βύθιση έσπασε σε 2 κομμάτια, αφού ενώ βυθιζόταν με την πλώρη προς τα κάτω και την πρύμνη προς τα πάνω, κόπηκε στην μέση το πλοίο, λόγω του τεράστιου μεγέθους της πρύμνης. Η βύθισή του παρέσυρε στο θάνατο περίπου 1.500 ανθρώπους με τους υπόλοιπους 700 να βρίσκονται στις σωσίβιες λέμβους και να παρακολουθούν το τραγικό γεγονός. Το ναυάγιο αυτό θεωρείται ένα από τα τραγικότερα "εν καιρώ ειρήνης" ναυάγια. Η περισυλλογή των διασωθέντων έγινε από το πλοίο 'Καρπάθια'.

Εκατοντάδες άνθρωποι κατάφεραν να επιζήσουν από το ναυάγιο. Σήμερα κανένας επιζών δεν βρίσκεται στην ζωή. Η τελευταία επιζήσασα από το ναυάγιο, Μιλβίνα Ντιν, απεβίωσε στις 31 Μαϊου του 2009 σε ηλικία 97 ετών.

Η καταστροφή του Τιτανικού οδήγησε στην αλλαγή διάφορων νόμων της ναυτιλίας, και κυρίως σε θέματα σωστικών μέσων των πλοίων. Ιδιαίτερα δε της απαίτησης τα μέσα διάσωσης όπως οι ναυαγοσωστικές λέμβοι, οι σωσίβιες ζώνες κ.λπ. να υπερκαλύπτουν σημαντικά τον συνολικό αριθμό των επιβαινόντων (επιβατών και πληρώματος) κάθε πλοίου. Το ναυάγιο του Τιτανικού ανακαλύφθηκε από μια γαλλοαμερικανική ομάδα που ηγούνταν ο Ρόμπερτ Μπάλαρντ και ο Jean-Louis Michel στις 1 Σεπτεμβρίου 1985.

Αδελφά σκάφη του Τιτανικού ήταν o "Βρεταννικός", που βυθίστηκε στα νερά του Αιγαίου (δυτικά της Νήσου Κέας) κατά τον Α' Π.Π. μετά από πρόσκρουσή του σε νάρκη, και το ΟΛΥΜΠΙΚ που μετονομάστηκε το 1935 "Παλαιός αξιόπιστος". To OLYMPIC ήταν το πρώτο της σειράς ναυπήγησης, όπου και η ομώνυμη κλάση (κατά ναυπήγηση) αυτών.

Το μεγάλο γεγονός του ναυαγίου του Τιτανικού έχει εμπνεύσει διάφορες θεωρίες εξήγησής του. Σήμερα αρκετοί πιστεύουν ότι στο ναυάγιο του Τιτανικού συνέτεινε και η υπέρμετρη ανθράκευση με σκοπό την κατάσβεση αναφλεγέντος άνθρακα, κάτι που οδήγησε σε αύξηση της ταχύτητας και ενδεχομένως έκανε αναπόφευκτη την πρόσκρουση στο παγόβουνο.

Το Ναυάγιο του Τιτανικού έχει γίνει πηγή έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες. Ως αποτέλεσμα υπάρχουν χιλιάδες βιβλία με βιογραφίες, μυθιστορήματα, ιστορικά ντοκουμέντα, ταινίες, τραγούδια κ.α. που έχουν ως θέμα την τραγική ιστορία του Τιτανικού.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ
wikipedia

Afieroma sta Greeklish - Meros 3ο

2011-04-14T13:24:00.009+03:00

Το θέμα της γραφής της Ελληνικής γλώσσας με λατινικό αλφάβητο (greeklish) δεν θα μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητη την Ακαδημία Αθηνών. Ακολουθεί η σχετική ανακοίνωση για το θέμα υπογεγραμμένη από 40 Ακαδημαϊκούς.

" Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να εκδηλώνεται μία τάση να αντικατασταθεί το ελληνικό αλφάβητο από το λατινικό. Η τάση αυτή γίνεται φανερή κυρίως σε κείμενα παραγόμενα από ηλεκτρονικούς υπολογιστές – με χρήστες κρατικές υπηρεσίες ακόμη και Α.Ε.Ι. – σε κείμενα προβαλλόμενα από την τηλεόραση αλλά και από σχετικές προτροπές ξένων ραδιοφωνικών... σταθμών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η προσπάθεια αυτή, η οποία θα καταφέρει καίριο πλήγμα κατά της ελληνικής σκέψης και όλων των πτυχών του ελληνικού πολιτισμού που εκφράζονται με γραπτά κείμενα, αλλά και των γένει ανθρωπιστικών σπουδών, έφτασε μέχρι ν’ απασχολήση τον Τύπο και ν’ αποτελέση αντικείμενο ερωτήσεων βουλευτών προς τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.Η γλώσσα μας η αρχαιότατη αλλά πάντα σύγχρονη και ζώσα, αυτή η γλώσσα που εμπλούτισε όχι μόνο τη λατινική, αλλά και τις κυριώτερες ευρωπαϊκές γλώσσες, που έχει και οπτικά συνδεθή άρρηκτα με το αλφάβητό της, δεν είναι δυνατό να υποστή μείωση με την κατάργησή του από εμάς τους ίδιους. Είναι αδιανόητο να δεχθούμε ως Έλληνες την μεταμφίεση της γραφής μας με την κατάργηση πολλών γραμμάτων της, που δεν πέρασαν στο λατινικό αλφάβητο, και με την αντικατάστασή τους από άλλα υποτίθεται ηχητικώς παραπλήσια γράμματά του.

Όταν άλλοι λαοί, όπως π.χ. Γάλλοι και Ισπανοί μάχονται ως σήμερα να διατηρήσουν μέχρι τη τελευταία τους λεπτομέρεια τον τρόπο γραφής των κειμένων τους με το δικό τους αλφάβητο, εδώ, με την δικαιολογία της δήθεν διευκόλυνσής μας στην παγκόσμια επικοινωνία, επιχειρείται η αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου των 2.500 και πλέον χρόνων με το λατινικό. Ως λαός, που μέσα από το ίδιο αλφάβητο της γλώσσας του μετέδωσε τον πολιτισμό σε όλο των κόσμο, εμείς οι Έλληνες δεν είναι δυνατόν παρά να αρνούμεθα να εγκαταλείψουμε την ιστορική μας γραφή. Όχι μόνο γιατί αχρηστεύεται ένα από τα θεμελιακά στοιχεία του πολιτισμού μας, αποκόβοντάς μας από τις μέχρι σήμερα εκδηλώσεις του, αλλά και γιατί έτσι αγνοείται η σχέση αλφαβήτου και γλώσσας. Μιας γλώσσας, που ο τρόπος της γραπτής της απόδοσης έμεινε αναλλοίωτος επί ολόκληρες χιλιετίες ως σήμερα.

Θεωρούμε α ν ό σ ι α αλλά και α ν ό η τ η κάθε προσπάθεια να αντικατασταθή η ελληνική γραφή στο λίκνο της, εφ’ όσον μάλιστα σε άλλες χώρες ανάλογες απόπειρες μεταβολής του τρόπου γραφής – σε μερικές περιπτώσεις πολύ δυσχερέστερης της ελληνικής – προσέκρουσαν στην καθολική και οργισμένη αντίδραση των λαών των χωρών αυτών. Όπως και επί Ενετών, όταν αυτοί στα μέρη που κυριαρχούσαν προσπάθησαν να αντικαταστήσουν στα ελληνικά κείμενα τους ελληνικούς χαρακτήρες με λατινικούς, έτσι και τώρα θα αντισταθούμε, καλώντας όλους τους συνέλληνες ν’ αντιδράσουν για την πρόρριζα εξαφάνιση των ανίερων αυτών σχεδίων.

Οι υπογράφοντες:
1. Αθανασιάδης Τάσος
2. Αλεξόπουλος Καίσαρ
3. Αρτεμιάδης Νικόλαος
4. Βλάχος Άγγελος
5. Βοκοτόπουλος Παναγιώτης
6. Γεωργιάδης Απόστολος
7. Γρόλλιος Κωνσταντίνος
8. Δεσποτόπουλος Κωνσταντίνος
9. Δρακάτος Κωνσταντίνος
10. Ζηζιούλας Ιωάννης Μητροπολίτης Περγάμου
11. Ιακωβίδης Σπυρίδων
12. Καμπανέλλης Ιάκωβος
13. Καμπίτογλου Αλέξανδρος
14. Καμπύλης Αθανάσιος
15. Κονομής Νικόλαος
16. Κοντόπουλος Γεώργιος
17. Κουνάδης Αντώνιος
18. Λαΐου Αγγελική
19. Λιγομενίδης Πάνος
20. Μανούσος Μανούσακας
21. Ματσανιώτης Νικόλος
22. Μητσόπουλος Γεώργιος
23. Μουτσόπουλος Ευάγγελος
24. Μυλωνάς Παύλος
25. Νανόπουλος Δημήτριος
26. Παλλάντιος Μενέλαος
27. Παππάς Ιωάννης
28. Παρισάκης Γεώργιος
29. Πεσαμαζόγλου Ιωάννης
30. Πετράκος Βασίλειο
31. Ρούκουνας Εμμανουήλ
32. Σακελλαρίου Μιχαήλ
33. Σαράντη Γαλάτεια
34. Σκαλκέας Γρηγόριος
35. Στεφανής Κωνσταντίνος
36. Τέτσης Παναγιώτης
37. Τούντας Κωνσταντίνος
38. Τριχόπουλος Δημήτριος
39. Χατζηϊωάννου Θεμιστοκλής
40. Χρήστου Χρύσανθος "

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Afieroma sta Greeklish - Meros 2o

2011-04-08T20:22:00.006+03:00

Greek-kill-lish: η χαρά του ανορθόγραφου

Σκέψεις για τα greeklish, την «αγγλοσαξοποίηση» της ελληνικής γλώσσας και τη γλωσσική ρύπανση του διαδικτύου.
Κώστας Πνευματικός (ή σε greek-kill-lish: Kvstaw Pnebmaticow)

Όταν η Παλαιά Ομιλία εκτοπιζόταν μια για πάντα, θα έσπαζε και ο τελευταίος δεσμός με το παρελθόν. Η Ιστορία είχε κιόλας ξαναγραφτεί, αλλά σκόρπια αποσπάσματα της λογοτεχνίας του παρελθόντος επιζούσαν εδώ και κει, χωρίς να έχουν περάσει από εξονυχιστική λογοκρισία, και, όσο υπήρχαν ακόμη μερικοί που ήξεραν την Παλαιά Ομιλία, μπορούσαν να τα διαβάσουν. Στο μέλλον, τέτοια αποσπάσματα, ακόμη και αν επιζούσαν, δε θα μπορούσε κανείς ούτε να τα καταλάβει, ούτε να τα μεταφράσει. […]

Έλπιζαν να δημιουργήσουν τελικά μια ομιλία που θα έβγαινε κατευθείαν από το λαρύγγι, χωρίς καμιά συμμετοχή του εγκεφάλου. […]

Το λεξιλόγιο της Νέας Ομιλίας, […] ήταν πολύ μικρό και αναζητούσαν συνεχώς νέους τρόπους να το λιγοστέψουν πιο πολύ. Η Νέα Ομιλία διέφερε πραγματικά από όλες τις άλλες γλώσσες κατά τούτο: κάθε χρόνο γινόταν πιο φτωχή, αντί να εμπλουτίζεται.

Κάθε αφαίρεση που της έκαναν, ήταν κέρδος, γιατί, όσο λιγότερη ευχέρεια έχει κανείς να διαλέξει ανάμεσα σε λέξεις,τόσο μικρότερος είναι ο πειρασμός να σκεφθεί.

George Orwell, 1984

Neo boukali, Fanta kai pali
Από τηλεοπτική διαφήμιση: η ρύπανση των greeklish έχει βγει πλέον και εκτός διαδικτύου.

Αγαπάς την ελληνική γλώσσα; Τότε γιατί γράφεις αλαμπουρνέζικα;

Προτείνω, από δω και μπρος τα «Greeklish» να τα λέμε
«Greek-kill-lish» ως φόρο τιμής στο καλό που κάνει αυτή η “trendy” γραφή στη γλώσσα των Ελλήνων!

Θα έχουν βέβαια προσέξει, όσοι από εμάς μπαίνουν συχνά στο διαδίκτυο, ότι σε αυτήν την ηλεκτρονική «κοινωνία» τείνει να καθιερωθεί η γραφή της ελληνικής γλώσσας με λατινικούς χαρακτήρες που φέρει το κακόηχο όνομα “greeklish”. Η ελληνική γλώσσα, όπως την ξέραμε και τη γράφαμε ως λαός αιώνες τώρα, οδεύει προς το μουσείο των απολιθωμάτων. Κι αυτό, διότι η χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή και του ίντερνετ αυξάνει συνεχώς, καθώς είναι, πλέον, απαραίτητο εργαλείο επικοινωνίας, ανταλλαγής απόψεων, μόρφωσης.

Πώς ξεκίνησε, όμως, αυτή η μιμητική συνήθεια και γιατί διαδόθηκε τόσο πολύ; Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 που άρχισε η διάδοση του ίντερνετ (αρχικά στο εξωτερικό και κατόπιν και στην Ελλάδα) οι πιο φανατικοί χρήστες των νέων αυτών μέσων διαπίστωναν στέλνοντας μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (email) ότι κάποιοι (και όχι όλοι οι) υπολογιστές δεν αναγνώριζαν τις ελληνικές γραμματοσειρές. Γι’ αυτό, εφευρέθηκε η «greeklish». Έτσι, αντί να γράψεις: «Γειά σου φίλε. Τι κάνεις; Πως πάν’ τα κέφια;» έγραφες: «Geia sou file. Ti kaneiw? Pvw pan’ ta kefia?» ή κάτι παρόμοιο, διότι δεν υπάρχει ένας και μοναδικός τρόπος γραφής με αυτό το σύστημα αλλά ο καθένας γράφει όπως του κατέβει. Για παράδειγμα το «η» γράφεται «i», ή «h», το «ω» γράφεται «ο», «w» και «v» ενώ το «ς» γράφεται «s» αλλά και «w».

Η τεχνική λύση του προβλήματος αυτού ήταν και είναι απλούστατη: αρκεί ο χρήστης να πατήσει δεξί κλικ à encoding à Greek (Windows) και η ελληνική αλφάβητος αναγνωρίζεται από όλους. Βέβαια, και να μην ήταν τόσο απλή η λύση, θα έπρεπε να κόψουν το λαιμό τους οι εταιρείες υπολογιστών να βγάλουν προγράμματα και πληκτρολόγια που να προσαρμόζονται στη γλώσσα των Ελλήνων (και κάθε άλλου λαού), όπως έγινε με τα Windows που βγήκαν σε ελληνική έκδοση, δεν υποχρεώθηκαν οι Έλληνες να ξεχάσουν τα ελληνικά. Δε προσαρμόζονται, κύριοι, οι γλώσσες των λαών στα οικονομικά συμφέροντα των εταιρειών. Η εταιρείες προσαρμόζονται στις απαιτήσεις των γλωσσών! Έχουμε χάσει κάθε λογική, μου φαίνεται.

Παρ’ όλα αυτά, αυτή η απλούστατη διαδικασία έμεινε «στα κρυφά» και εξακολούθησε να προβάλλεται ως δικαιολογία για τη γραφή greeklish το «ανθρωπιστικό» ενδιαφέρον προς όσους συνανθρώπους μας σε άλλα μέρη του πλανήτη τάχα «δεν καταλάβαιναν» το ελληνικό αλφάβητο. Ας μην ξεχνάμε βέβαια ότι αρχικά ο Η/Υ και το ίντερνετ ήταν πιο προσιτά σε κάποιο βαθμό σε ανθρώπους χαμηλότερης μόρφωσης, λόγω του ότι δυστυχώς συμβαίνει οι πιο καλοί ομιλητές της γλώσσας μας να είναι και οι πλέον αδαείς περί τα ηλεκτρονικά. Κατά συνέπεια, αν σε κάποιο forum συζητήσεων έλεγε κάποιος «μα, γιατί δε γράφετε με ελληνικό αλφάβητο;» θα έπαιρνε την κοφτή απάντηση “Grafe esy opvs theleis, kai meis tha grafoyme greeklish”.

Ο μιμητισμός είναι ίδιον πολλών νεοελλήνων, δυστυχώς, και αυτό φαίνεται πανεύκολα, τόσο από το μορφωτικό επίπεδο της κοινωνίας μας, όσο και από το γεγονός ότι άναρθρες κραυγές ημιπρωτόγονων τηλεκανίβαλων όπως «Άντε Γειά…», «Τι λες τώρα!», ή «Georgiu speakin» έγιναν μέσα σε λίγες εβδομάδες κτήμα εκατομμυρίων Ελλήνων! Eνώ αντίθετα, αν ρωτήσεις κάποιον, ποιος είπε τη φράση «Σκοπός μου ήτο να ωφελήσω το Γένος μου» θα εκπλαγείς από το γεγονός ότι κάποιος mr Georgiu (που κατά τα άλλα μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής και αστείος) έχει περισσότερη επιρροή με τα (κενο)λεγόμενά του από τον μεγάλο μας διαφωτιστή και εθνομάρτυρα, Ρήγα Βελεστινλή.

Έτσι, περνώντας τα χρόνια, αυτή η κατάσταση έγινε τόσο πολύ «trendy» και μιμητική μόδα που η αρχική «κοφτή» απάντηση μετατράπηκε σε απίστευτο θράσος. Οι λίγοι αμόρφωτοι, συνεπικουρούμενοι από παρά πολλούς αδιάφορους ωχαδερφιστές, επέβαλαν τη σκοταδιστική γραμμή τους σε ολόκληρη τη δημοκρατία του διαδικτύου. Πλέον, εάν τολμήσει κάποιος να μπει σε κανένα φόρουμ και να πει «Ρε παιδιά, γράψτε σε ελληνικό αλφάβητο. Την ελληνική γλώσσα μιλάμε» το πιο πιθανό, αν δεν τον πετάξουν αμέσως εκτός συζήτησης, είναι να λάβει την απάντηση «An de grafeis greeklish, fyge apo ayto to forum». Πρόσφατα, κάποιος που τόλμησε να συμβουλέψει να γράφουμε με ελληνικό αλφάβητο πήρε την εξής απάντηση: «na sykotheis na fygeis apo ayth th xvra!». Απίστευτο κι όμως αληθινό!

Τα greeklish, λοιπόν, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα πιθηκίστικο έκτρωμα, που δεν έχει καμία άλλη χρησιμότητα, παρά μόνο σε ακραίες περιπτώσεις π.χ. σε κινητά. Για παράδειγμα, ο γράφων έκανε το λάθος να αγοράσει γερμανικό κινητό, με το οποίο για να γράψεις σε μήνυμα το γράμμα «Ω» έπρεπε να πατήσεις 25 φορές το γράμμα «Ο». Σε τέτοιες ακραίες περιπτώσεις που πρέπει να επικοινωνήσουμε με κάποιον και ξέρουμε ότι δεν θα καταλάβει ελληνικούς χαρακτήρες, γράφουμε (τότε και μόνο τότε) με λατινικούς χαρακτήρες από ανάγκη. (Ή γράφουμε αγγλικά, γαλλικά κτλ. Δόξα τω θεώ, οι έλληνες έχουμε έφεση στην εκμάθηση ξένων γλωσσών - ξοδεύουμε αμέτρητα ευρώ για να μάθουμε εμείς και τα παιδιά μας, τέλεια άλλες γλώσσες, τη δική μας, όμως, τη γράφουμε και τη μιλάμε στο πόδι). Σε όλες τις άλλες, όμως, περιπτώσεις έχουμε ένα πανέμορφο αλφάβητο, το ελληνικό, που είναι το μόνο που μπορεί να αποτυπώσει επακριβώς την ελληνική γλώσσα!

Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το «ανθρωπιστικό» επιχείρημα: «Γράφουμε greeklish για να μας καταλαβαίνουν αυτοί που δεν αναγνωρίζουν το ελληνικό αλφάβητο» δε στέκει με τίποτα. Ε, τότε να γράψουμε Chinese-lish για να καταλαβαίνουν τα ελληνικά κείμενα οι Κινέζοι, Georgian-lish για τους Γεωργιανούς, Finn-lish για τους Φινλανδούς, και Scotch-lish για τους Σκωτσέζους.

Φανταστείτε, δηλαδή, οι Άγγλοι εξεταστές στο Lower/Proficiency να έλεγαν στους έλληνες υποψήφιους: «α, ντεν μπορείτε με τίποτα να thυμηthίτε, mr Papadopulos, πώς γράφεται η λέξη knighthood; Ε, ντεν πειράζει, γράφτε τη brit-lish, δηλαδή naithud!». Ο mr Papadopulos, σε αυτήν την περίπτωση το βουλώνει και δέχεται να απορριφθεί από τους Άγγλους, γιατί δεν κατάφερε ποτέ να μάθει τη λέξη knighthood, αλλά, όταν μπαίνει στο διαδίκτυο, ζητά να τσακίσουμε την ελληνική γλώσσα για αυτούς που δεν μπορούν ή δε θέλησαν ποτέ να εξοικειωθούν με τη λέξη «εξοικείωση» (ή γιατί στο Las Vegas τα πληκτρολόγια δεν έχουν Θ, Ω, Ψ κτλ) και επιμένει «ανθρωπιστικά» να τη γράφει “e3ikiosi”! Enan toixo na xtyphso to kefali moy! (μτφρ: έναν τοίχο, να χτυπήσω το κεφάλι μου).

Πέραν, όμως, από το «ανθρωπιστικό», υπάρχει και το έτερον λαμπρόν επιχείρημα: «Μα, ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας και της απλοποίησης. Τώρα πια δεν υπάρχει λόγος να γράφουμε «Ω» αλλά μόνο «Ο» γιατί πλέον δεν υπάρχει η διαφορά μακρών – βραχέων της αρχαίας ελληνικής». Το επιχείρημα αυτό διατίθεται σε πολλές «εκδόσεις»: υπάρχει και η θεωρία «γράφω greeklish, γιατί βαριέμαι να γράφω τόνους». Με τον πληθυντικό «τόνους», ο εν λόγω βαριεστημένος Νεοέλληνας εννοεί τον ένα και μοναδικό τόνο της ελληνικής! Ο ίδιος θιασώτης του παραπάνω «επιχειρήματος», όμως, ως, πιθανότατα, γαλλομαθής, μόλις μπει σε κάποιο γαλλικό φόρουμ συζητήσεων και δε γράψει και τους 4 τόνους της γαλλικής (οξεία, βαρεία, περισπωμένη και trëma), θα δεχτεί να τον κάνουν ρεζίλι για το βιασμό της γαλλικής και να τον πετάξουν εκτός φόρουμ, αδιαμαρτύρητα. Ως ομιλητής της ελληνικής γλώσσας, όμως, πετάει αυτός έξω όσους τολμούν (γιατί περί τόλμης πρόκειται πλέον) να προσπαθούν να γράφουν σωστά την ελληνική γλώσσα.

Το επιχείρημα της φωνητικής γραφής δε στέκει, διότι η διαφορετική προφορά μακρών – βραχέων έχει πάψει να υφίσταται στην ελληνική εδώ και περίπου 2000 χρόνια. Όμως, εφόσον γράφουμε με ιστορική ορθογραφία, δηλαδή, «πιάνω» με «ω» διότι έτσι γραφόταν (<αρχ. δωρ. «πιάζω») και έτσι γράφονται τα ρήματα, με «ω». Αλλιώς πώς θα το ξεχωρίζουμε από το «πιάνο» που σημαίνει μουσικό όργανο; Μπορούμε, στη φωνητική ορθογραφία να γράψουμε «πιάνο» ή «piano» αλλά τότε δεν θα ξέρουμε από πού προέρχεται η λέξη και ποια ακριβώς λέξη είναι ούτε τι σημαίνει. Η ιστορική ορθογραφία είναι ένα από τα ουσιώδη εκείνα στοιχεία που δίνουν σε ένα κείμενο το χαρακτήρα «ελληνικό» και το κάνουν να μην συγχέεται και να περνιέται για αγγλικό, γαλλικό, τουρκικό κτλ. Και όταν μιλάμε για γραπτό λόγο, είναι το ουσιωδέστερο.

Κι εξάλλου προσέξτε: αν επρόκειτο για φυσική εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας που απαιτούσε την απλούστευση όλων των φωνηέντων, τότε οι οπαδοί της greeklish θα έγραφαν αυθόρμητα έχοντας καταργήσει τα «μπερδεμένα» φωνήεντα. Κάτι τέτοιο απλούστατα δε συμβαίνει. Και ιδού η απόδειξη.

Το παρακάτω κείμενο είναι τυπικό δείγμα γραφής greeklish. Το κείμενο αποτελεί και ένα είδος «απολογητικής» για ποιο λόγο πρέπει να γράφουμε “greeklish”. Απολαύστε το:

«Re paidia, eseis (pou opos idi anaferame) xerete kai 5 grammata, luste mou mia akomi aporia:

Poio einai to sosto?? Orthopedikos i orthopaidikos? Telika pos na to grafo me epsilon i ai ? Mia to vlepo me ti mia orthografia kai mia me tin alli. Mipos einai kai i duo sostes opos to abgo kai augo??

myrtle min mou kaneis pali paratirisi. to xero oti einai to pio logiko otan kano erotiseis gia tin elliniki glossa na xrisimopoio elliniko alfavito, alla den grafoume kai panellinies.
---------------

Fovamai oti oute stis panellinies eixa grapsei polu kala an kai oi diorthotes itan uper to deon epieikeis mazi mou Aplos ekei eixa xrisimopoiisei elliniko alfavito mia kai imoun ipoxreomenos Edo den eimai! Den nomizeis ki esu oti einai pio aplo na xrisimopoioume to latiniko??? Eilikrina den katalavaino giati to vlepeis periergo?

An auti i glossa (εννοεί τα greeklish) den ipirxe opos les, den tha isoun se thesi na mou apantiseis. Profanos kai uparxei. Einai mia anepisimi men, iparkti de glossa. H mallon tropos grafis. Einai i pio trani apodeixi oti ta ellinika tha eprepe na grafontai aplopoiimena (en meri me fonitiki grafi). Einai xaraktiristiko oti oi perissoteroi epilegoume ta greeklish mia kai simferoun apo pleuras xronou kai eukolias grafis. Giati na xrisimopoioume enan tropo grafis pou isterei se xristikotita? Ta greeklish einai o emmesos tropos na aplopoiisoume tin elliniki grafi. Eno den mas aresei na diavazoume kai na grafoume p.x. "ινε" (είναι) to "ine" den mas enoxlei toso. Aplopoioume diladi ton tropo pou grafoume gia na ton kanoume poio xristiko. Auto den eimaste akomi etoimoi na to kanoume me ellinikous xaraktires. Kruvomaste loipon piso apo tous latinikous oste na kanoume tin zoi mas pio apli».

Όπως εύκολα μπορεί κανείς να διακρίνει, ο παραπάνω ένθερμος θιασώτης της «greeklish» ακολουθεί την κανονική, την ιστορική γραφή της ελληνικής, κρύβοντας τα λάθη του πίσω από λατινικούς χαρακτήρες και ονομάζοντας ένα τέτοιο έκτρωμα «απλοποιημένη» και «φωνητική γραφή» της ελληνικής γλώσσας!

Παρακαλώ, τον αναγνώστη να προσέξει, κατά την περιήγησή του στο διαδίκτυο, και το εξής αποκαλυπτικό φαινόμενο, που αποτελεί μία επιπλέον παρενέργεια αυτής της αλλόκοτης γλωσσικής «λοίμωξης» της ελληνικής (πιθανόν να συμβαίνει και σε άλλες «απομονωμένες» και με λίγους ομιλητές γλώσσες, δυστυχώς, όμως, δεν έχω στοιχεία για κάτι τέτοιο): τα κείμενα των περισσοτέρων χρηστών της “greeklish” παρουσιάζουν έντονα σημάδια «αγγλοσαξοποίησης» (άλλη μία απόδειξη ότι πρόκειται για εξωτερικά επιβαλλόμενο μιμητισμό και όχι για εκ των ένδον μεταβολή της γλώσσας) σε βαθμό που καμιά φορά είναι αδύνατο να αποφανθείς με βεβαιότητα περί του αν πρόκειται για κείμενο ελληνικό. Πολλές φορές, τα ελληνικά που προκύπτουν από μία τέτοια τερατώδη μειξογένεση τείνουν να προσομοιάζουν σε μία ελληνο-αγγλική γλώσσα «πίτζιν», δηλαδή, ένα υβριδικό γλωσσικό κατασκεύασμα που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχει καμία χρησιμότητα, αλλά αποτελεί συνέπεια μιμητικής εξάπλωσης και ανέλπιστης επιτυχίας ενός γελοιωδέστατου αρχικού μύθου-παρεξήγησης: ότι, δηλαδή, τα greeklish καλούνται, τάχα, να καλύψουν τεχνικές ανάγκες ή να διευκολύνουν το γράφοντα.

Ο ίδιος, για παράδειγμα, «γκρικ-ληστής», γράφει κείμενα που περιέχουν τόσες «αγγλοσαξονικές» ατάκες, κατά κύριο λόγο Χολιγουντιανής προέλευσης, που δεν ξέρεις αν σου απευθύνει το λόγο Έλληνας συνομιλητής ή 15χρονο σχολιαρόπαιδο από το Las Vegas (βρε τι μου φταίει το Las Vegas;). Σε ένα κειμενάκι μόλις 5 αράδες σε αφήνει άναυδο ο καταιγισμός «trendy» αγγλοσαξοχολιγουντιανών εκφράσεων : “Spare us” “As simple as that” “Take it or leave it” κτλ. Βέβαια, δε φταίει απολύτως ο ίδιος. Διότι, γράφοντας greeklish είναι πολύ εύκολο να μη μπορείς να θυμηθείς αν το κείμενο που είχες ξεκινήσει να γράφεις ήταν στα ελληνικά ή στα «αγγλοσαξονικά» (χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο για να περιγράψω την παγκοσμιοποιημένη «έκδοση» της αγγλικής γλώσσας). Άρα, η γραφή greeklish είναι άρρηκτα συνυφασμένη με το φαινόμενο της λεξιπενίας, της αγγλοσαξοποίησης της ελληνικής και του γλωσσικού μιμητισμού που χαρακτηρίζει πολλούς από τους νεοέλληνες και έχει άμεση σχέση και με τον προφορικό μας λόγο.

Και κάτι άλλο ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτο. Ο ίδιος που γράφει greeklish τη μία στιγμή και δημοσιεύει ένα κείμενο απαράδεκτο, ασφυκτικά γεμάτο ορθογραφικά, συντακτικά και νοηματικά λάθη, μπροστά στο οποίο ακόμη και τεφτέρι μπακάλη περασμένων δεκαετιών θα θύμιζε δοκίμιο, όταν τύχει να γράψει σε ελληνικό αλφάβητο, παρουσιάζει ένα κείμενο εντελώς διαφορετικό. Άλλη μία αρνητική συνισταμένη της greeklish. Και τον Ι. Μ. Παναγιωτόπουλο να βάζαμε να γράψει greeklish, το αποτέλεσμα θα ήταν «γλωσσική ρύπανση». Θεωρείτε τον εαυτό σας καθαρό και νοικοκυρεμένο; Φανταστείτε να σας έβαζαν σε ένα ετοιμόρροπο γιαπί γεμάτο βρωμιές και σκουπίδια. Τι προδιάθεση θα είχατε για να το διατηρήσετε καθαρό; Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα greeklish.

Με τα greeklish, δηλαδή, χάνεται η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στο προσεγμένο και το τσαπατσούλικο, το καθαρό και το βρόμικο, το καλογραμμένο κείμενο και το μπακαλόχαρτο που αποτελεί οπτική ρύπανση. Το κακογραμμένο, το προχειρογραμμένο γίνεται ίδιο ακριβώς με το προσεγμένο. Καμιά φορά και ανώτερο. Ας το δούμε όμως αυτό με ένα μικρό παράδειγμα. Ιδού ένα τυχαίο κείμενο της νέας ελληνικής:

Κείμενο 1: (με όχι πολλά λάθη, ένα σχετικά καλογραμμένο και οπτικά ευανάγνωστο κείμενο, που τηρεί απλώς τους στοιχειώδεις κανόνες της ελληνικής γλώσσας)

Ο μιμητισμός είναι ίδιον πολλών νεοελλήνων, δυστυχώς, και αυτό φαίνεται πανεύκολα, τόσο από το μορφωτικό επίπεδο της κοινωνίας μας, όσο και από το γεγονός ότι άναρθρες κραυγές ημιπρωτόγονων τηλεκανίβαλων έγιναν μέσα σε λίγες εβδομάδες κτήμα εκατομμυρίων Ελλήνων! Δεν είναι και τόσο δύσκολο να το καταλάβουμε.

Κείμενο 2: το ίδιο κείμενο γεμάτο λάθη και μιμητικές αγγλο-σαξο-χολιγουντιανές εκφράσεις γραμμένο στα ελληνικά, για το οποίο ο συντάκτης του θα δεχόταν μάλλον όχι και τόσο κολακευτικά σχόλια και θα το απέσυρε μέσα σε λίγα λεπτά:

Ο μημητισμός είναι ιδιων πολόν νεοελίνoν διστιξός και αφτό φένετε panefkola –come on man, big deal -τοσο από το μορφοτικό επιπέδο τις κινονιας μας οσο και από το γέγονος (and that’s a fact) ότι άναθρες κραβγές ιμιπροτόγονον tv stars έγιναν within a few weeks κτίμα εκαττομιρίον Ελίνων, so what? Δε είνε και τοοσο δίσκολο να το καταλαβουμαι, it’s a piece of cake.

Πώς σας φάνηκε; Φριχτό, ε; Μη φοβάστε όμως. Πλέον, με τα greeklish, έχετε τη δυνατότητα να γράψετε το ίδιο απαράδεκτο κείμενο, το γεμάτο πάσης φύσεως ορθογραφικά, συντακτικά και νοηματικά λάθη, αυτή τη γλωσσική πετρελαιοκηλίδα, χωρίς κανείς να σας πει το παραμικρό και χωρίς να νιώσετε ούτε ίχνος ντροπής για το βιασμό της ελληνικής γλώσσας. Απολαύστε το:

Κείμενο 3:

O mhmhtismos eine idivn polon neoelinon distixos kai afto fenete panefkola – come on man, big deal - easily toso apo to morfotiko epipedo tis kinonias mas oso kai apo to gegonos (and that’s a fact) oti ana8res krabges imiprotogonon tv stars egine, within a few weeks ktima ekattomirion Elinon, so what? De eine kai tooso diskolo na to katalabumai, it’s a piece of cake.

Αν αποφασίσετε να γράψετε κείμενο της μορφής Κείμενο 1, μπορεί και να κατηγορηθείτε ότι γράφετε κείμενα χάριν εντυπωσιασμού, ότι είστε ένας ακόμη διανοουμενίσκος της λούμπεν ελιτιστικής τάξης των «μορφωμένων» (κι αυτό επειδή προσπαθείτε να γνωρίζετε και να τηρείτε τους βασικούς κανόνες γραμματικής και ορθογραφίας που μαθαίνουν τα παιδάκια στην Γ’ δημοτικού).

Αν κάποιος αποφασίσει να γράψει κείμενο της μορφής Κείμενο 2, τότε μάλλον πάσχει από «αφασία του Broca».

Όσο για το κείμενο της μορφής Κείμενο 3, είναι η καθιερωμένη μορφή γραφής στο ίντερνετ! Όταν γράφεις κείμενα αυτής της μορφής (;) θεωρείσαι “trendy”, μοδάτος, γκλαμουράτος, “in”. Και αποκτάς αυτομάτως τόσο μεγάλη γλωσσο-γκλαμουριά, που έχεις τη δυνατότητα να επικρίνεις και να λογοκρίνεις τους καημένους που επιμένουν να γράφουν ακόμη κάπως σωστά ελληνικά.

Τώρα που έχουμε ηλεκτρονικούς κειμενογράφους με αυτόματο ορθογραφικό έλεγχο (π.χ. Ms Word), ηλεκτρονικά λεξικά που με ένα κλικ μπορούμε να δούμε αν η λέξη που γράψαμε είναι σωστή, τώρα βρήκαν κάποιοι να επανακαλύψουν τον τροχό και να απαιτούν να τους χορηγηθεί τιμητικό δίπλωμα γι’ αυτή τους την «καινοτομία»;

Εάν, τώρα, πάμε στην περίπτωση του chat (=κουβεντούλα), εκεί η κατάσταση είναι πλέον μη αναστρέψιμη. Αν μπείτε σε ένα chat-room (=δωμάτιο συζητήσεων) και παρακολουθήσετε τις συζητήσεις, η ροή ερωταποκρίσεων είναι τόσο αστραπιαία που κάνει τον μη εξοικειωμένο χρήστη του διαδικτύου να μην τολμά να συμμετάσχει σε κάποια συζήτηση.

Είναι γεγονός ότι στα chat-room (και όχι rooms, δε γράφω αγγλικά αλλά ελληνικά) ο λόγος θυμίζει έντονα βιαστική τηλεφωνική συνδιάλεξη. Θα λέγαμε ότι πρόκειται για τηλεφωνικό κουτσομπολιό (με όλα τα απίστευτα ορθογραφικά, συντακτικά και νοηματικά λάθη που αυτό συνεπάγεται) μεταφερμένο σε γραπτό λόγο. Και αυτό, βέβαια, έχει την εξήγησή του: κάποιος που μπαίνει σε ένα chat room δε μπαίνει ούτε για να βγάλει λόγο ούτε για να γράψει «Έκθεση» για τις Πανελλαδικές. Μπαίνει για να χαλαρώσει, να πει τη μπούρδα του ή την εξυπνάδα του, να γνωρίσει άτομα του αντίθετου φύλου κτλ, γενικά για να επικοινωνήσει (ακόμη και να κάνει e-sex). Κι αυτό το κάνει πίσω από ψευδώνυμα που του δίνουν τη χαρά της βακχικής μεταμόρφωσης σε κάτι άλλο από αυτό που είναι και της απόλυτης ελευθερίας να πει ό,τι του κατέβει, χωρίς κανείς να τον λογοκρίνει. Κι όλα αυτά είναι απολύτως θεμιτά και μάλιστα αποτελούν κατά τη γνώμη μου, έναν από τους λόγους που το ίντερνετ έχει μπει τόσο βαθιά στις ζωές μας. Άρα είναι στοιχεία γόνιμα και θετικά. Όποιος έχει κάνει chat στο διαδίκτυο, έχει σίγουρα περάσει καλά, γιατί το chat είναι άμεση επικοινωνία με τους συνανθρώπους μας, χωρίς ηθικούς, κοινωνικούς, φυλετικούς ή άλλους φραγμούς.

Ως προς την ελληνική γλώσσα, όμως, πιστεύω ότι στα chat συντελείται η μεγαλύτερη αλλοίωση της γλώσσας μας. Και το χειρότερο, δε βλέπω καμία βελτίωση στο άμεσο μέλλον. Η κατάσταση εκεί φοβάμαι πως είναι, δυστυχώς, μη αναστρέψιμη.

Σε τελική ανάλυση μήπως ένας από τους βασικότερους λόγους για να γράφουμε σε ελληνικό αλφάβητο είναι για να διαφημίζουμε τη γλώσσα μας, τον πολιτισμό μας, την ιδιαιτερότητά μας; Όταν μπαίνουμε σε ένα ξένο φόρουμ, αμέσως καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για ρωσικό από το κυριλλικό αλφάβητο. Εμείς γιατί δεν είμαστε περήφανοι για μία ακόμη ειδοποιό διαφορά μας από τους άλλους λαούς, το ελληνικό αλφάβητο; Γιατί οφείλουμε να καμαρώνουμε για τον Παρθενώνα, το Ζορμπά, το μπουζούκι και το souvlaki αλλά να ντρεπόμαστε για το ξεχωριστό αλφάβητό μας, για κάτι που κανονικά θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι;

Ας δούμε, όμως, μερικά ακόμη λαμπρά παραδείγματα greeklish. Να ένα άλλο εξαίσιο δείγμα ελληνικής που κατέθεσε ως προσφορά στη διατήρηση της ελληνικής γλώσσας (αρχίζει και μοιάζει η ελληνική κάτι σαν καρέτα-καρέτα) μία άλλη «απλουστεύτρια» της γλώσσας μας. Την παρακάτω ερώτηση έθεσε ως αφορμή για νέο θέμα συζήτησης:

«TI 8EVREITE SEXY ?»

Για να πάρει την κατάλληλη απάντηση από κάποιον που ένιωσε δέος μπροστά σε αυτό το εξαίσιο δείγμα (ή δήγμα;) ελληνικών:

«Σίγουρα όχι τα ελληνικά που γράφεις! Μα δε σου έμαθε κανένας ελληνικά, Ελλαινύτσα μου; Sexy ki opios 38ntexei 45na fexei»

Ο καημένος δεν μπόρεσε με το φτωχό του το μυαλό να αντιληφθεί ότι η Ελένη είχε πλέον προχωρήσει όχι μόνο σε απλοποίηση, αλλά και σε «αριθμοποίηση» της ελληνικής γλώσσας! Πήγε, με δική της πρωτοβουλία, την ελληνική ένα βήμα πιο μπροστά. Στο 800 π.Χ., πριν δηλαδή οι Έλληνες γράψουν για πρώτη φορά με ελληνικό αλφάβητο.

Ευτυχώς που δε ζει ο 3a8aw (μτφρ: Ψαθάς). Ευτυχώς!

Και κάποιος άλλος, όπως ήδη αναφέραμε, πιο φανατικός οπαδός αυτής της «πανέξυπνης» γραφής, ένιωσε το δίκιο να τον πνίγει όταν κάποιος τόλμησε να συμβουλεύσει κάποιον που κατακρεουργούσε την ελληνική γλώσσα να πάψει να γράφει σε greeklish και να αρχίσει να γράφει σε ελληνικό αλφάβητο:

“An de soy aresei h greeklish, na shkvtheis na fygeis apo ayth th xvra”.

Ουδέν σχόλιον!

Ø Φαντάζεστε τα Ρώσικα γραμμένα με λατινικό αλφάβητο; Τα αραβικά; Τα εβραϊκά; Για πείτε σε έναν Άραβα, σε ένα Ρώσο, σε ένα Εβραίο να αλλάξει τη γλώσσα του να δείτε τι θα σας απαντήσει…Ή για πείτε σε έναν Άγγλο να γράφει τη λέξη “knighthood” πιο απλά, δηλαδή “nitehud” ή τη λέξη “tough” να τη γράφει “taf” να δείτε τι θα σας απαντήσει…

Ø Γιατί ο αμόρφωτος άνθρωπος, που δεν είχε τη δυνατότητα να μάθει γράμματα και που ξέρει λίγες μόνο λέξεις, αλλά παρ’ όλα αυτά προσπαθεί να τις γράψει σωστά, είναι πολύ πιο «μορφωμένος» από όλους εμάς τους υπόλοιπους που λέμε «ωχ αδερφέ, δε βαριέσαι»

Ø Είσαι Έλληνας ή Έλυνας; Ηπειρώτης ή Ιπιρότις; Φοιτητής ή Φυτιτείς; Οδηγάς αυτοκίνητο ή Ωδυγάς αφτοκείνιτω;

Αν σε νοιάζει το πώς γράφονται αυτές οι λέξεις, γιατί να μη σε νοιάζει και για όλες τις άλλες;

Μία πρόβλεψη: όσο το ίντερνετ θα διευρύνεται και θα μπαίνουν σε αυτό ολοένα και περισσότεροι χρήστες, τόσο θα υποχωρεί αυτή η αναίτια μιμητική συνήθεια˙ αρκεί όλοι να ενημερωθούμε για μερικές αποσιωπημένες αλήθειες περί της «αλαμπουρνέζικης» αυτής εκδοχής της ελληνικής γλώσσας και γραφής.

Κάνω έκκληση προς όλους (όλους εμάς που μιλάμε και γράφουμε την ελληνική γλώσσα), να σταματήσουμε αυτήν τη μιμητική συνήθεια και να γράφουμε τα ελληνικά όπως πρέπει, δηλαδή, με ελληνικό αλφάβητο.

πηγή: Άλλη Άποψη

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Afieroma sta Greeklish - Meros 1o

2011-04-05T15:16:00.005+03:00

Τα Greeklish (Γκρίκλις), από τις λέξεις greek (ελληνικά) και english (αγγλικά), γνωστά και ως Grenglish, Λατινοελληνικά ή Φραγκολεβαντίνικα, είναι η ελληνική γλώσσα γραμμένη με το λατινικό αλφάβητο. Είναι ένα είδος μεταγραφής.
Τα greeklish χρησιμοποιούνται στο διαδίκτυο όταν Έλληνες επικοινωνούν μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, IRC ή instant messaging. Επίσης, χρησιμοποιούνται πολλές φορές σε μηνύματα τύπου SMS (κινητής τηλεφωνίας), καθώς και μεταξύ Ελλήνων που ζουν καιρό σε αγγλόφωνες χώρες.

Ιστορία

Στο παρελθόν ήταν δύσκολη η αναγνώριση των ελληνικών χαρακτήρων από τους υπολογιστές, γιατί δεν παρείχαν ανάλογη υποστήριξη όλα τα υπολογιστικά συστήματα. (Ο υπολογιστής VICTOR 9000 υποστήριζε πολλά σύνολα χαρακτήρων. Όταν, αργότερα, εμφανίστηκε στην αγορά ο IBM PC, δεν υποστήριζε πολλές προϋπάρχουσες δυνατότητες, όμως επικράτησε). Επίσης υπήρχε η απαίτηση, από κάποιες υπηρεσίες, ο οκταψήφιος κώδικας ASCII να μπορεί να "διπλώνει" έτσι, ώστε να μεταφέρεται το μήνυμα σε επταψήφια μηχανήματα (πχ. TELEX) και να διατηρείται σε κάποιο βαθμό η αναγνωσιμότητά του.Σήμερα τα λειτουργικά συστήματα υποστηρίζουν πολύ περισσότερες γλώσσες, μεταξύ των οποίων και τα ελληνικά, και είναι πιο εύκολο να επικοινωνήσουν Έλληνες μεταξύ τους στη μητρική τους γλώσσα στο Διαδίκτυο.

Ωστόσο πολλοί χρησιμοποιούν ακόμα τα greeklish γιατί είναι γρηγορότερα στην πληκτρολόγηση και δεν υπάρχει λόγος να έχουν σωστή ορθογραφία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλές φορές να ξεσπά ένας άτυπος πόλεμος για την χρήση τους, καθώς δεν είναι ευκολα αναγνώσιμα από χρήστες που δεν είναι συνηθισμένοι σε αυτό τον τρόπο γραφής, ή για λόγους ευκολότερης κατανόησης των κειμένων.Κάποιοι αναφέρουν ότι η πρώτη σύγχρονη χρήση των greeklish έγινε από την Ε.Μ.Υ., την ελληνική Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία, πολλές δεκαετίες πριν και πολύ πριν την ευρεία χρήση του διαδικτύου.Ο όρος “Φραγκολεβαντίνικα” είναι ο Ελληνικός και Λεβαντίνικος όρος για τη χρήση του Λατινικού αλφαβήτου για την γραφή Ελληνικών. (Φράγκος είναι ο ελληνικός και λεβαντίνικος όρος για τους δυτικούς
Ευρωπαίους, και κατά επέκταση τους Ρωμαιοκαθολικούς).

Αυτή η χρήση ήταν τμήμα μιας ευρύτερης τάσης για χρήση του αλφαβήτου σύμφωνα με το δόγμα, π.χ. ελληνικό αλφάβητο για τους Έλληνες ορθόδοξους χριστιανούς της Καππαδοκίας (καραμανλήδικα) που μιλούσαν και την τουρκική, και χρήση ελληνικού και αραβικού αλφαβήτου στην Αλβανία. Συνηθιζόταν δε στο Ενετοκρατούμενο Αιγαίο στην πρώιμη σύγχρονη εποχή. Πράγματι υπάρχουν αρκετά δείγματα από αυτόγραφα χειρόγραφα της αναγέννησης, όπου ελληνικά κείμενα είναι γραμμένα με αυτόν τον τρόπο, όπως π.χ. η κωμωδία "Fortounatos" από τον Μάρκο Αντώνιο Φώσκολο (1655). Υπάρχουν ακόμα δείγματα από βιβλία τυπωμένα με τέτοιο τρόπο, όπως το βιβλίο "I Mera tou Hristianou" που φυλάσσεται σήμερα στο Βενετικό Μουσείο της Νάξου.Η χρήση αυτή ονομάζεται ακόμα "φραγκοχιώτικα", λόγω της πολύ σημαντικής παρουσίας καθολικών ιεραποστόλων στο νησί της Χίου.
Κατά αναλογία, ήταν κοινή η χρήση (αλλά εδώ υποτιμητική) του όρου "Φραγκοβλάχικα", που αναφερόταν αρνητικά στην χρήση των Greeklish από τους Βλάχους.Τα φραγκολεβαντίνικα βρίσκονταν σε χρήση τον 20ο αιώνα από ό,τι φαίνεται σε επιστολές που στέλνονταν από το μέτωπο της Αλβανίας το 1940.

Τύποι Greeklish

Τα Greeklish μπορεί να είναι ορθογραφικά, δηλαδή να ακολουθούν τους κανόνες της ελληνικής ορθογραφίας, ή να είναι φωνητικά, δηλαδή να σκοπεύουν στη φωνητική απόδοση των ελληνικών. Ο περισσότερος όμως κόσμος χρησιμοποιεί ένα "μικτό" σύστημα, που συνδυάζει το θέμα της ορθογραφίας με την φωνητική απόδοση, χωρίς η γραφή να έχει ισχυρή τυποποίηση.

Βιβλία γραμμένα σε Greeklish

Ο Γιάννης Ανδρουτσόπουλος αναφέρεται στο βιβλίο Exegesis, γραμμένο σε greeklish το οποίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις "Οξύ" το 2000. Η μεταγραφή σε greeklish βασίστηκε στην ελληνική μετάφραση του αρχικού βιβλίου που έγραψε ο Astro Teller. Είναι ένα μυθιστόρημα για την Τεχνητή Νοημοσύνη και περιγράφει ένα λογισμικό που αποκτά "δική του" βούληση. Το βιβλίο γράφτηκε μιμούμενο την μορφή e-mail, κάτι που ώθησε τον Ανδρουτσόπουλο και τους συνεργάτες του να το δημοσιεύσουν και σε greeklish.

Ιστοσελίδες γραμμένες σε Greeklish

Οι περισσότερες προσωπικές και ανεπίσημες ιστοσελίδες ήταν γραμμένες στο παρελθόν σε greeklish. Σήμερα αυτό δεν ισχύει, καθώς η χρήση των greeklish δε θεωρείται πλέον κατάλληλη. Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν ακόμα ιστοσελίδες γραμμένες σε greeklish. Επίσης τα greeklish χρησιμοποιούνται σε πολλά Διαδικτυακά fora.

Ελληνικές εταιρείες που χρησιμοποιούν τα Greeklish

Μερικοί διακομιστές υπηρεσιών Διαδικτύου στην Ελλάδα χρησιμοποιούν και ελληνικά και greeklish στα e-mail τους. Π.χ. ανακοινώσεις που στέλνονται στους χρήστες είναι γραμμένες σε ελληνικά, αγγλικά και
greeklish.

Χρήση σε επαγγελματική αλληλογραφία

Η χρήση των Greeklish για επαγγελματικούς σκοπούς ή αλληλογραφία σχετική με εργασία θεωρείται ως έλλειψη επαγγελματισμού ή και σεβασμού από ορισμένους χρήστες.

Σύγχρονες τάσεις

Γύρω στο 2004 εμφανίστηκε σε πολλά ελληνικά Διαδικτυακά forum (όπου τα greeklish ήταν ο κύριος τρόπος επικοινωνίας) μία κίνηση κατά της χρήσης των greeklish. Οι διαχειριστές απειλούσαν με εξοστρακισμό τους χρήστες που συνέχιζαν να χρησιμοποιούν τα greeklish, κάνοντας έτσι υποχρεωτική τη χρήση των ελληνικών, αλλά η χρήση των greeklish δεν κατάφερε να γίνει λόγος για αποκλεισμό από φόρουμ.

Τέτοια παραδείγματα ήταν τα Translatum Greek Translation Forum, το Athens Wireless Metropolitan Network Forum, το Venus Project Forum, το adslgr.com Forum και το Greek Technological Forum.

Ο λόγος για αυτό είναι ότι το κείμενο γραμμένο σε Greeklish θεωρείται ακαλαίσθητο, καθώς και δυσκολότερο στην ανάγνωση, σε σύγκριση με κείμενο γραμμένο με το ελληνικό αλφάβητο.Ένα επιχείρημα κατά της ολοκληρωτικής χρήσης ελληνικών είναι ότι πολλοί χρήστες γράφουν από το εξωτερικό και μέσω υπολογιστών που δεν τους ανήκουν, όπως σε πανεπιστήμια ή νετ καφέ. Έτσι δεν υπάρχει η δυνατότητα για ελληνική γραμματοσειρά με αποτέλεσμα τα Greeklish να είναι η μόνη επιλογή.

Στα ελληνικά IRC και IM χρησιμοποιούνται κυρίως Greeklish.

Θεωρείται από πολλούς ότι η χρήση των Greeklish απειλεί την ακεραιότητα της ελληνικής γλώσσας (επειδή ατονεί το ορθογραφικό αίσθημα), ενώ άλλοι διαφωνούν και υποστηρίζουν τη χρήση τους.

Παρατηρείται ακόμα συχνά η μεταγραφή αγγλικών σε ελληνικό αλφάβητο και στη συνέχεια μετατροπή σε greeklish. Αυτή η διπλή μεταγραφή είναι ειρωνική, π.χ. αν ένας χρήστης θέλει να γράψει "this is hard to read" αυτό μέσω του "δις ιζ χαρντ του ριντ” γίνεται "dis iz xarnt tou rint". Έτσι το αλφάβητο είναι λατινικό, αλλά η ορθογραφία ελληνική. Κάποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι αυτό είναι ακαλαίσθητο,
αλλά αυτό είναι ακριβώς και ο σκοπός μιας τέτοιας χρήσης, η ειρωνική τήρηση απόστασης από την μεταγραφή των αλφαβήτων. Αυτή η χρήση είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στη λίστα αλληλογραφίας Hellas.

Η ευρεία χρήση των Greeklish σε μεγάλα κείμενα είναι σήμερα (2011) σπάνια. Η χρήση τους περιορίζεται συνήθως σε μικρά ανεπίσημα μηνύματα μεταξύ φίλων.

Παραδείγματα

Καλημέρα, πώς είστε;

Φωνητικά greeklish: kalimera, pos iste;

Ορθογραφικά greeklish: kalhmera, pws eiste;

Δακτυλογραφώντας σαν το πληκτρολόγιο να είναι στα ελληνικά, ενώ στην πραγματικότητα είναι ρυθμισμένο στα αγγλικά: Kalhm;era, p;vw e;isteq
Θήτα

Greeklish 1: thita
Greeklish 2: 8hta
Greeklish 3: uita
Greeklish 4: 9hta.

Δακτυλογραφώντας σαν το πληκτρολόγιο να είναι στα ελληνικά, ενώ στην πραγματικότητα είναι ρυθμισμένο στα αγγλικά: U;hta

Η χρήση του αριθμού 8 για το γράμμα Θ/θ είναι συχνή, ή του u (επειδή το u και το θ βρίσκονται στο ίδιο πλήκτρο στα ελληνικά πληκτρολόγια) ή μπορεί να είναι th ή πιο σπάνια Q.

Για το γράμμα Ε/ε χρησιμοποιείται το e.

Συχνή είναι η χρήση του 3 για το γράμμα Ξ/ξ (λόγω οπτικής ομοιότητας). Μπορεί όμως να γραφτεί και ως ks ή x ή j.

Για το Ψ/ψ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο συνδυασμός ps ή το y ή ο αριθμός 4 ή το c (επειδή το c και το ψ βρίσκονται στο ίδιο πλήκτρο).

Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι η έλλειψη έγκαιρης τυποποίησης επέτρεψε πολλές εναλλακτικές μορφές για κάποια γράμματα, με αποτέλεσμα ο κάθε έλληνας να γράφει τα "δικά του" greeklish, που μπορεί να είναι και μίξη φωνητικών και ορθογραφικών.

Βιβλιογραφία
Ο Γιάννης Ανδρουτσόπουλος, γλωσσολόγος στο Πανεπιστήμιο του Ανόβερου, έκανε συστηματική έρευνα για την ιστορία και την κοινωνιολογία των greeklish την περίοδο 1998-2001. Οι δημοσιεύσεις του, όπως και άλλα σχετικά άρθρα, διατίθενται σε σχετική ιστοσελίδα.

Επιστολή γραμμένη σε greeklish από το μέτωπο του ελληνοιταλικού πολέμου το 1940 μπορεί να βρεθεί στο "Θα νικήσουμε αλλά υπέρ την νίκην δόξα: Το "Σαράντα μέσα από τις επιστολές των πολεμιστών και των αμάχων." του Μίνου Δούνια, σελ. 65-66, εκδ. Άγρα, 2006. (ISBN 960-325-642-0) greeklish σε ελληνικά

Μετά την εμφάνιση των greeklish έγιναν πολλές προσπάθειες να αναπτυχθούν λογισμικά για την αυτόματη μετατροπή των greeklish σε ελληνικά. Τα περισσότερα μπορούν να μετατρέψουν μόνο κάποιες από τις διαφορετικές "διαλέκτους" και μπορούν να βρεθούν στο Διαδίκτυο.Το πρώτο ελεύθερο σύστημα μετατροπής διαθέσιμο στο διαδίκτυο σαν online εφαρμογή με το όνομα deGREEKLISH αναπτύχθηκε από την ομάδα Τεχνητής Νοημοσύνης του εργαστηρίου Ενσύρματης
Τηλεπικοινωνίας του Πανεπιστημίου Πατρών: deGREEKLISH - Μετατροπέας Greeklish σε Ελληνικά.

Μερικά links για μετατροπή Greeklish σε Ελληνικά -->
www.ilsp.gr/greeklish/greeklishdemo.asp
services.innoetics.com/greeklish/
www.e-greeklish.gr/
greeklishconverter.vangos.eu/

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Ο ΜΥΘΟΣ ΕΓΙΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗ YOUROPIA ! ! !

2010-11-29T17:51:00.003+02:00

Κοίταξέ με όσο θέλεις. Παραμένω κάτι περίεργο. Κάτι που δεν είδες ξανά. Και σε θέλω εδώ, να τριγυρίζεις στους δρόμους μου και να με βοηθάς να ομορφαίνω τις γωνιές μου, να χτίζω παλάτια κι όνειρα. Ίσως δοκιμάσω να σου εξηγήσω από τι φτιάχτηκα. Δύσκολο. Μάλλον η απάντηση είναι... φεγγαρόπετρες.

Ο δήμαρχος σε ανύποπτο χρόνο είπε:

"Ξημερώνει. Η ζωή τρέχει. Και εσύ πρέπει να μάθεις. Πρέπει να ξέρεις. Πρέπει να είσαι ένας πολίτης αυτού του κόσμου που σε αφορά. Και στην youropia θα αφουγκραστείς κάθε φωνή για να διαλέξεις αυτή που σου ταιριάζει. Είμαστε πολύχρωμοι.

Ο χρόνος κυλά. Οι φωνές ξεχωρίζουν. Σε προκαλούν. Σε πονάνε, σε πιέζουν στο στήθος, σε χτυπούν. Πρέπει να ξυπνήσεις. Η ζωή είναι παιχνίδι μα έχει κανόνες, και θα σου τους θυμίσουμε.

Νυχτώνει. Οι αισθήσεις σου κορυφώνονται, το μυαλό σου κινείται πιο γρήγορα, και θέλεις να μοιραστείς την προσωπικότητά σου. Χτίσαμε έναν κόσμο που θα μένει όρθιος για να φιλοξενήσει τις ιδέες σου, τη δημιουργία σου, την αγάπη σου, τις λέξεις, τις εικόνες, τις νότες που λατρεύεις. Άφησέ μας να δούμε τα όνειρά σου.
Σε μια πόλη, που χτίστηκε για την τέχνη, για την έκφραση, για την πληροφόρηση και συγκεντρώνει τους κατοίκους της, πρωταγωνιστές ανάμεσα στην πραγματικότητα, υλική και ψηφιακή. Μια κοινωνία που θα φέρει τις αισθήσεις σου στα άκρα.
Youropia."

Σου δώσαμε έναν τόπο για να κατοικήσεις. Μια πραγματική πόλη. Με δυνατότητες. Που χωράει την ιδέα που κατέβασε το μυαλό σου. Τι θα δεις εδώ; Απρόβλεπτο. Ίσως μια live συναυλία στο γήπεδο, ίσως μιαν έκθεση φωτογραφίας. Ή ένα φεστιβάλ κινηματογράφου. Ή τη μουσική που θα γεμίσει σύντομα τον αέρα της άλλης σου πόλης. Αυτής με τα σκουπίδια, τις λακούβες, τα "εμπόδια". Σίγουρα τις λέξεις ανθρώπων που βγήκαν για κυνήγι...

Δεν ξέρω αν θα βγει σε βερσιόν επανάστασης, δεν ξέρω αν θα γεννήσει έναν νέο κόσμο, αν θα κουβαλήσει ιδέες, αν θα ανάψει φωτιές, αν θα οπλίσει μυαλά. Ξέρω πως έχει τις δυνατότητες.

Υ.Γ. Μας πήρε χρόνο,μας κόστισε κόπο,ενέργεια, μέρες και μήνες ολόκληρους!Με οδηγό τα όνειρά μας και πίστη στις δυνατότητές μας σας παρουσιάζουμε τη Youropia. Την πόλη των εμπειρειών και της πληροφορίας. Η Μυθογένεια δεν θα μπορούσε να λείπει από την πόλη αυτή...Επισκεφτείτε μας.

www.youropia.gr

312 ΜΥΘΙΚΕΣ ΑΓΓΑΡΕΙΕΣ

2010-11-01T20:52:00.005+02:00

Βόρεια Ελλάδα.
Η μέρα ξεκίνησε από τις 6.30 το πρωί. Το παράφωνο τραγούδι του θαλαμοφύλακα διέλυσε μεμιάς το όμορφο όνειρό μου. Όχι, δεν έπινα καφέ ανέμελος.
"Σήκω! 6.30 η ώρα!"
Όχι, δεν είχα hang over από μπύρες.
"Έλα να βλέπω τα κορτσούδια να ξυπνάνε!"
Όχι, δεν ήμουν σπίτι μου.
"Θα σου κάνω πυροφάνι μαλάκα! Σήκω είπα!"
Μάζεψα ό,τι απέμεινε από μένα και με τις λιγοστές μου δυνάμεις βάλθηκα να κόβω το πρόσωπό μου με το ξυραφάκι. Τόσο αστείος και τόσο τραγικός ταυτόχρονα.

"Θα γίνεις άντρας" μου είχαν πει.
Το κρεβάτι μου στρώθηκε. Οι καθαριότητες τελείωσαν. Σαν άλλος Άη Γιώργης βάλθηκα να σκοτώνω το θηρίο που το λέγανε Καλλιόπη. Αργότερα στα μαγειρεία έκοψα τη σαλάτα, έπλυνα τα ταψιά και σφουγγάρισα ξανά. Έβαλα τα άπλυτα για πλύσιμο. Η τεστοστερόνη άργησε μια μέρα...

Αργά το απόγευμα φόρεσα τη μάσκα του μαχητή και εφάρμοσα "κάλυψη-απόκρυψη" με το τσιγάρο στη σκοπιά.

"Θέλεις 4 μέρες κράτηση ή κρουασανάκια;"
"Κρουασανάκια."
"Ωραία: 7 days!"
Η εμπλοκή έχει χιούμορ τελικά. Απλά δεν το καταλαβαίνω.

Και ο Μύθος συνεχίζεται για 312η φορά, χωρίς φυσικά να το βάζει κάτω.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Ο Δ.Τ. ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΤΥΦΛΟΙ

2010-07-19T14:36:00.006+03:00

Σήμερα θα ασχοληθώ με ένα θέμα κάπως διαφορετικό. Αλλά ας συστηθούμε πρώτα με τον Δ.Τ.:

Πρόκειται για έναν νέο, εξωστρεφή και κοινωνικό άνθρωπο με ανεπτυγμένη αίσθηση του χιούμορ. Δυστυχώς για όλους αλλά και για αυτόν, οι πνευματικές παρωπίδες του είναι τόσο ισχυρές που οποιαδήποτε αντίθετη άποψη αυτομάτως κατατάσσει αυτόν που τη διατυπώνει στο "αντίπαλο στρατόπεδο" με ό,τι αυτό συνεπάγεται.Συνεπώς από ένας καλός συνομιλητής μπορείς να βρεθείς να είσαι απεσταλμένος των Μασόνων ή πλανεμένος ή παραπληροφορημένος ή απλά κάποιος που δεν ξέρει. Ακόμα και αυτή η Ιστορία,η μία και μοναδική , η αδιαμφισβήτητη , με όλα τα ιστορικά κείμενα και ντοκουμέντα που τη συνοδεύουν δεν είναι παρά παραχάραξη μιας αλήθειας άλλης, δικής του.

Όπως καταλαβαίνετε το ενδιαφέρον μου για μια συζήτηση μαζί του ολοένα και μεγάλωνε και συνεχώς του έθετα θέματα προς συζήτηση.Θέματα, ας πούμε ,πέρα και πάνω από την καθημερινότητα.Ιστορία , Θρησκεία , Θεωρίες Συνωμοσίας. Μπορώ να πω ότι ήταν διαβασμένος , ψαγμένος, αλλά σε ποσοστό 50% του κάθε θέματος.(όχι ότι εγώ ήμουν στο 100%)Τι εννοώ: Όταν π.χ. συζητούσαμε για Θρησκεία μου ανέφερε ενθουσιασμένος τα κοινά σημεία στη θεωρία Χριστιανισμού και Πλατωνικής φιλοσοφίας,στηριγμένος στον Τίμαιο. "Ακόμα και ο Πλάτωνας μιλάει για έναν θεό" μου είπε. Στην ερώτησή μου αν έχει διαβάσει τον Τίμαιο του Πλάτωνα η απάντηση ήταν άκρως αποστομωτική: "Όχι. Δεν μπορώ να τους καταλάβω τους Αρχαίους." ! ! ! Νομίζω είναι προφανής η αντίφαση στην εν λόγω στιχομυθία. Εμβαθύνοντας ακόμα περισσότερο την κουβέντα στη μουσική και στο πώς αυτή εμπνέεται από τους Μύθους και την Ιστορία με περίμενε ακόμα μία έκπληξη:
" Δεν ακούω αυτό το συγκρότημα ή το άλλο γιατί στα video τους περνούν υποσυνείδητα μηνύματα ή γιατί οι στίχοι τους σε προκαλούν να κάνεις πράξεις άσχημες." ( Να σημειώσω ότι ακούει Heavy Metal...)

Το σοκ ήταν πολύ ισχυρό. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς τόσο αντιφατικές μεταξύ τους αντιλήψεις συνυπήρχαν στον ίδιο εγκέφαλο! Πώς ας πούμε γίνεται να πιστεύει κάποιος ότι αυτοί που θαυμάζουν και διαβάζουν τους Αρχαίους συγγραφείς είναι ως επί το πλείστον βαλτοί από κέντρα εξουσίας με σκοπό να διασπάσουν τη συνοχή της κοινωνίας δημιουργώντας διαφορετικά στρατόπεδα!!!(με το να δημιουργούν π.χ. Ελληνολάτρες) Και όλα αυτά τη στιγμή που δηλώνει περήφανος που είναι Έλληνας!!! Χωρίς όμως να διαβάζει τους Αρχαίους γιατί δεν τους καταλαβαίνει!!!

Ύστερα από αρκετές ( και όχι πολλές...) συζητήσεις μαζί του κατάλαβα ότι πηγή όλων αυτών των αντιφατικών απόψεων δεν είναι άλλη από τον θρησκευτικό φανατισμό της χειρότερης μορφής.Για αυτό το είδος φανατισμού το νόμισμα έχει μόνο μια πλευρά και όχι δυο. Για αυτό το είδος φανατισμού η επιπλέον μόρφωση και έρευνα ισοδυναμεί με αμφισβήτηση. Η αμφισβήτηση ισοδυναμεί με βλασφημία!
Δεν υπάρχει η έννοια της λογικής αναζήτησης της Αλήθειας,της αντικειμενικής Αλήθειας, παρά μόνο η ύπαρξη της "μίας και μοναδικής Αλήθειας". Του Δόγματος συγκεκριμένα.

Αλίμονο αν το πρόβλημά μου ήταν η πίστη του καθενός. Όχι. Όμως εδώ μιλάμε για πνευματική ένδεια!Και φυσικά ένα τέτοιο άτομο δεν καταλήγει σε τέτοια πνευματική ένδεια από μόνο του. Υπάρχει ένας ολόκληρος μηχανισμός ραδιοφωνικών παραγωγών,τηλεοπτικών μαϊντανών και συγγραφέων "αχαλίνωτης πραγματικότητας".Κοινώς: Πάρε μια δόση αλήθειας,πρόσθεσε μια τζούρα αληθοφάνειας,γαρνίρισε με λίγη φαντασία και τσιγάρισε με μπόλικη παραπληροφόρηση και το πιάτο είναι έτοιμο!Καλή σου όρεξη!

Η κατάσταση θυμίζει λίγο το πασίγνωστο μυθιστόρημα του Ζοζέ Σαραμάγκου "Περί τυφλότητος" .Εκεί κάποια στιγμή και χωρίς προφανή λόγο ένας τυχαίος άνδρας χάνει την όρασή του. Σταδιακά η τύφλωση εξαπλώνεται με ταχύτατους ρυθμούς σε όλη την πόλη,ώσπου όλοι πλέον είναι τυφλοί. Για τον συγγραφέα το βασικό ερώτημα είναι "Πόσοι τυφλοί κάνουν μια τυφλότητα;". Και εγώ προσπαθώ ακόμα να καταλάβω γιατί η τυφλοί μεταδίδουν την τύφλωσή τους τόσο εύκολα...

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ: Ο ΑΚΟΛΑΣΤΟΣ ΑΓΙΟΣ...

2010-07-07T13:33:00.010+03:00

Στη Μυθογένεια "ο Μύθος γίνεται πραγματικότητα". Στην περίπτωση του Ρασπούτιν όμως ισχύει η "Αντι-Μυθογένεια": Μια πραγματικότητα που πέρασε στη σφαίρα του Μύθου. Είναι η ιστορία του Ρασπούτιν,του διάσημου Ρώσου τυχοδιώκτη, ηδονολάτρη, εξουσιομανή, θαυματουργού, ρήτορα, ακόλαστου, άγιου!

"Είναι ένας άνθρωπος που σου παίρνει τη βούληση και την ψυχή σου και τις κάνει δικές του."

Ντοστογιέφσκι

Ο Γκριγκόρι Γιεφίμοβιτς Ρασπούτιν (στα ρωσικά, Григорий Ефимович Распутин και στα αγγλικά, Grigori Yefimovich Rasputin) ήταν Ρώσος μυστικιστής ο οποίος άσκησε τεράστια επίδραση στο τελευταίο ρωσικό αυτοκρατορικό ζεύγος, του τσάρου Νικολάου του Β’ και της τσαρίνας Αλεξάνδρας.Ο Ρασπούτιν γεννήθηκε στο Ποκρόφσκογε (ενός χωριού χαμένου στα βάθη της Σιβηρίας, στη Ρωσία) της επαρχίας Τομπόλσκ, και από τις επικρατέστερες ημερομηνίες γέννησής του είναι η 22 Ιανουαρίου 1869.

Τα χρόνια πριν την ανέλιξή του
Ήταν γιος χωρικών και παρόλο που πήγε σχολείο, παρέμεινε αμόρφωτος σε σημείο που δεν ήξερε ούτε να γράφει. Έγραφε δυσανάγνωστα και ανορθόγραφα ορνιθοσκαλίσματα.Ο πατέρας του ήταν ένας μέθυσος χωρικός και η μητέρα του μια υποταγμένη γυναίκα που δούλευε σκληρά. Ο Γκριγκόρι, ήταν τελευταίο παιδί των γονιών του, το μόνο που επέζησε.Πέρασε σκληρά παιδικά χρόνια δουλεύοντας ως αγρότης και ως καροτσέρης, ενώ γρήγορα, όπως λέγεται, έγινε δημοφιλής στη μικρή κοινότητα του χωριού του και των περιχώρων για το πλήθος των σκανδάλων όπου πρωταγωνιστούσε, γεγονός που του προσέδωσε και την επωνυμία Ρασπούτιν που στην Σιβηρική αργκό σημαίνει ακόλαστος («rasputnik», αλλά σύμφωνα με μια άλλη ερμηνεία, η επωνυμία ενδέχεται να προέρχεται από τη λέξη «raspoutie», που σημαίνει σταυροδρόμι εις ανάμνηση του χωριού του στη Σιβηρία).Ως νεαρός ο Ρασπούτιν ήταν ιδιαίτερα ζωηρός: έπινε, κυνηγούσε τις γυναίκες και τις ηδονές (φήμη που ουδέποτε αρνήθηκε και που τον ακολούθησε έως το θάνατό του), είχε κατηγορηθεί ακόμα και για κλοπές.

Ο Ρασπούτιν δεν ήταν ο τύπος του ανθρώπου που θα παραμείνει καρφωμένος αιώνια στο μικρό χωριουδάκι. Η δίψα του να φτάσει ψηλά είναι όλο και πιο έντονη. Η ευκαιρία γι’ αυτόν θα παρουσιαστεί στα 18 του,όταν θα συνοδεύσει με το κάρο του έναν δόκιμο μοναχό στο σιβηριανό μοναστήρι του Βερχοτούρι (Verkhoturye). Ο νεαρός μοναχός, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού εντυπωσιάστηκε από τη ζωηρότητα του πνεύματος του Ρασπούτιν σε τέτοιο σημείο που του πρόσφερε την πιθανότητα να παραμείνει στο μοναστήρι για αρκετούς μήνες. Το μοναστήρι του Βερχοτούρι απαρτίζονταν από επαναστάτες μοναχούς που υπάκουαν στο αιρετικό δόγμα των «Χλιστ». Το δόγμα αυτής της αίρεσης έβλεπε στην ευδαιμονία του πνεύματος και την είσοδό του στον παράδεισο μετά τον θάνατο. Για τον λόγο αυτό διοργάνωναν παράξενες τελετές σε απομακρυσμένες περιοχές μέσα στη φύση. Λεγόταν μάλιστα ότι κατά τη διάρκεια της νύχτας, γυναίκες και άντρες χόρευαν και τραγουδούσαν ενώ ταυτόχρονα μαστίγωναν αλύπητα ο ένας τον άλλο, και για να κλείσουν τις τελετές κυλιόντουσαν μανιωδώς στη γη, μέσα σε μια ολοκληρωτική έκσταση. Τα μέλη των αίρεσης «Μαστιγωμένων» ονομάζονταν επίσης και πειθαρχούμενοι, κουκουλοφόροι ή δερόμενοι.Σύντομα διαπίστωσε πως θα ήταν πιο προσοδοφόρο να προωθηθεί ο ίδιος ως κάτι ξεχωριστό, παρά να παραμείνει στους κόλπους της επίσημης εκκλησίας της Ρωσίας. Έτσι γίνεται ο Ρασπούτιν, ο ιερομόναχος, θεραπευτής πάσης νόσου και προφήτης. Διαστρεβλώνοντας τα κηρύγματα της αίρεσης αυτής, ο Ρασπούτιν διατύπωσε δικό του δόγμα, σύμφωνα με το οποίο η σεξουαλική εξάντληση ήταν το καλύτερο μέσο για να φθάσει ο πιστός στην κατάσταση της «θείας αταραξίας», ώστε να βρεθεί πιο κοντά στο θεό.

Έφυγε από το μοναστήρι πριν γίνει μοναχός και επέστρεψε στο χωριό του, όπου παντρεύτηκε το 1889 μια χωρική, την Φιόντροβνα Ντουμπρόβιν και απόκτησε 3 παιδιά, τις Μαρία και Βαβάρα, και τον Ντιμίτρι.Τελικά όμως, εγκατέλειψε το σπίτι και την οικογένειά του το 1901 για να γίνει προσκυνητής και πέρασε μεγάλο διάστημα περιπλανώμενος, χωρίς να παραλείπει να συνάπτει ερωτικές σχέσεις με τις αγρότισσες και να σπέρνει παιδιά, φτάνοντας μέχρι το Άγιο Όρος και τα Ιεροσόλυμα, αλλά επέστρεφε πάντα στο Ποκροβσκόγιε. Στο διάστημα αυτό, ανακήρυξε τον εαυτό του «άγιο» (σύμφωνα με ισχυρισμούς του, η Μαύρη Παρθένα του Καζάν, μια, υποτίθεται, θαυματουργή ρώσικη εικόνα, εμφανίστηκε εμπρός του και τον ενθάρρυνε να αφήσει το χωριό του για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στη ρωσική πρωτεύουσα) και ζούσε από τις δωρεές των χωρικών. Στα δύο χρόνια που μεσολάβησαν από τη στιγμή που έφυγε από το Ποκρόφσκογε, κατάφερε να γίνει γνωστός για τις υποτιθέμενες θεραπευτικές του δυνάμεις αλλά και για τη σκανδαλώδη σεξουαλική του συμπεριφορά.

Ήταν ακριβώς την εποχή που το είδος αυτό του παραδοσιακά ρώσικου μυστικισμού βρισκόταν σε μεγάλη έξαρση και όλο και πιο συχνά άνθρωποι κάθε ηλικίας να εγκατέλειπαν τις οικογένειες και τα μέρη τους σαλπάροντας για το άγνωστο με σκοπό να διδάξουν τον ορθό λόγο του θεού. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν ονομαστεί Στρανίκις, διέσχιζαν τη Ρωσία από το ένα της χωριό στο άλλο, κρύβονταν από την αστυνομία, αλλά έβρισκαν πάντα ένα πιάτο φαΐ και φιλοξενία στα σπίτια των χωριατών.

Επιτυχία στην επιτυχία, ο Ρασπούτιν απέκτησε τη φήμη ανθρώπου που κάνει θαύματα, και η φήμη του έφτασε μέχρι τα πιο υψηλά κλιμάκια της ρωσικής Εκκλησίας. Εκεί, οι άνθρωποι της εκκλησίας τον συμβούλεψαν να κατέβει μέχρι την Αγία Πετρούπολη (το μετέπειτα Λένινγκραντ). Είναι η ώρα του μεγάλου θριάμβου! Ο Ρασπούτιν βλέπει να έχει υποσκελίσει όλον τον κόσμο, από τους χαμηλόβαθμους ιερείς μέχρι τους αλαζόνες αρχιερείς. Ακόμα και ο πατήρ Κρονστάντ, ο πιο άγιος ιερέας της Ρωσίας, είναι πεπεισμένος ότι ο άνθρωπος αυτός φέρει μια θεϊκή σπίθα μέσα του.

Η γνωριμία του με την άρχουσα τάξη
To 1903, ο Ρασπούτιν, παρέα με τη φήμη για τις υποτιθέμενες υπερφυσικές ικανότητες του, μετακομίζει στην Αγία Πετρούπολη και ανοίγει ένα «ιατρείο», ως θεραπευτής. Εκεί, χάρη σε μια μανία που είχε καταλάβει την υψηλή κοινωνία για τον μυστικισμό και τον αποκρυφισμό, κατάφερε να αποκτήσει φανατικούς θαυμαστές σε αριστοκρατικούς κύκλους. Αν και δεν χειροτονήθηκε ποτέ, ο Ρασπούτιν, απολάμβανε την εκτίμηση και τη φιλία πολλών εκπροσώπων της ρωσικής ορθοδόξου εκκλησίας. Υποστηρικτές του, αρχικά, και πεπεισμένοι για τις θεραπευτικές του ικανότητες, έγιναν στη συνέχεια πολέμιοί του και προσπάθησαν να τον εκδιώξουν από την Αγία Πετρούπολη.

Πολύ γρήγορα γίνεται αποδεκτός από την αυλή του Τσάρου και αποκτά κάποια γερά στηρίγματα που ακούνε στο όνομα του δούκα Νικόλαου Νικολάγιεβιτς και των δουκισσών Μιλίζα και Αναστασία Μοντενέγκρο.

Η πρώτη επαφή του Ρασπούτιν με το αυτοκρατορικό ζεύγος ήταν το φθινόπωρο του 1905, όταν στη Ρωσία διαδραματίζονταν τα γεγονότα της γνωστής εξέγερσης ενάντια στη μοναρχία. Εκτός όμως από τα γεγονότα αυτά, την αυτοκρατορική οικογένεια είχε κλονίσει και η ανακάλυψη ότι ο Αλεξέι Νικολάγεβιτς, ο διάδοχος του θρόνου, ήταν αιμοφιλικός. Η αιμοφιλία είναι μια πάθηση που δεν επιτρέπει στο αίμα να πήξει, με αποτέλεσμα, η παραμικρή γρατζουνιά να προκαλεί ακατάσχετη αιμορραγία επιφέροντας ακόμη και το θάνατο. Οι γονείς ζουν λοιπόν ακατάπαυστα μέσα σ’ έναν διαρκή φόβο. Ο Ρασπούτιν εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο το γεγονός ότι η τσαρίνα μετά από τέσσερις κόρες έφερε στον κόσμο διάδοχο, τον Αλέξιο, που έπασχε από τη γενετική οικογενειακή ασθένεια.

Ένα βράδυ, η Τσαρίνα Αλεξάνδρα ρωτά τον Ρασπούτιν εάν μπορεί να θεραπεύσει με βεβαιότητα την αιμοφιλία και αυτός απαντά ναι. «Γνωρίζω αυτή την ασθένεια. Προέρχεται από τις γυναίκες αλλά χτυπά μόνο τους άντρες. Οι αιμορραγίες που προκαλούνται είναι πραγματικά τρομακτικές αλλά υπάρχει τρόπος να τις σταματήσεις».Τον ρωτά λοιπόν εάν μπορεί να θεραπεύσει τον Τσαρίγεβιτς, τον γιο του Τσάρου, που έχει χτυπηθεί από την τρομακτική ασθένεια. Για άλλη μια φορά, απαντά ναι.Η δούκισσα εξηγεί στον Τσάρο ότι υπάρχει επιτέλους τρόπος να βάλουν τέλος στις αγωνίες τους και να σώσουν το μονάκριβό τους παιδί. Καχύποπτος, ο Τσάρος Νικόλαος ο 2ος ζητά τη γνώμη του επισκόπου Θεοφάνη του οποίου η απάντηση είναι ξεκάθαρη:
«Η Μεγαλειότητές σας θα είχαν μεγάλο όφελος αν τον άκουγαν διότι είναι η φωνή της γης Ρωσίας που μιλά από το στόμα του. Γνωρίζω όλα όσα του καταλογίζουν. Ξέρω ποιες είναι οι αμαρτίες του, ξέρω ότι είναι πολλές και τις περισσότερες φορές απεχθείς. Όμως υπάρχει μέσα του μια τόσο μεγάλη δύναμη μετάνοιας και μια τέτοια αγαθή πίστη στην ουράνια ευσπλαχνία που σχεδόν θα εγγυώμουν την αιώνια σωτηρία του. Μετά από κάθε μετάνοια είναι τόσο καθαρός όσο το παιδί που μόλις βαπτίστηκε. Φαίνεται καθαρά ότι ο Θεός τον ευνοεί».

Όταν ο Ρασπούτιν οδηγήθηκε στα ανάκτορα, το 1908, πέτυχε εκεί που όλοι οι άλλοι, επιστήμονες και μυστικιστές, είχαν αποτύχει. Καταφέρνει να βοηθήσει τον νεαρό διάδοχο, με αποστάγματα και γιατροσόφια δικής του εφεύρεσης και να απαλύνει το πρόβλημα των αιμορραγιών του αγοριού. Το πώς τα κατάφερε παραμένει μέχρι σήμερα μυστήριο. Κάποιο λένε πως χρησιμοποίησε υπνωτισμό, άλλοι ισχυρίζονται πως δεν ήξερε να υπνωτίζει. Το μέχρι σήμερα μυστήριο που εξακολουθεί να ακολουθεί τον Ρασπούτιν, βασίζεται εν μέρει στην αμφιβολία για το αν πράγματι είχε θεραπευτικές δυνάμεις ή όχι.Με το περιστατικό αυτό άρχισε μια δεκαετία κυριαρχίας του στις υποθέσεις της τσαρικής οικογένειας και του κράτους, αφού είχε φροντίσει να πείσει το ανήσυχο ζεύγος ότι η ζωή του παιδιού εξαρτιώταν από τον
ίδιο.

Από εκείνη τη στιγμή ο Ρασπούτιν γίνεται ο «Στάρετζ», δηλαδή ο πατέρας εδραιώνοντας έτσι την παρουσία του στο παλάτι των Ρομανώφ.Από δω και πέρα τίποτα δεν μπορεί να τον σταματήσει, είναι πλέον το πιο σημαντικό πρόσωπο στη Ρωσία, όλοι καταφθάνουν έξω από το σπίτι του για να τον δουν. Το σπίτι του φυλάσσεται από 24 πράκτορες της μυστικής υπηρεσίας.

Έχει φτάσει τώρα η σειρά των γυναικών. Συμπεριφέρεται ανοιχτά μαζί τους χωρίς να τον ενδιαφέρει τι λένε οι άλλοι γύρω του. Η παρουσία των γονέων ή των συζύγων δίπλα τους δε δείχνει να τον προβληματίζει. Άλλωστε, σπανίως κάποιος δείχνει να έχει θυμώσει με τα καμώματά του. Πολλοί τον φοβούνται, γι’ αυτό και τον λούζουν με κολακείες και καλοπιάσματα. Όταν τον κατηγορούσαν για τις ιδιαίτερές του σχέσεις με τις γυναίκες, αυτός απαντούσε ότι δεν έφταιγε αυτός, πολλοί ήταν οι άνθρωποι με κύρος που του έριχναν στην αγκαλιά τις ερωμένες ή τις ίδιες τους τις γυναίκες. Αυτές, άλλο που δε ζητούσαν, διατηρούσαν ερωτικές σχέσεις μαζί του, με τη συγκατάθεση των εραστών ή των συζύγων τους.

Η Τσαρίνα είναι γοητευμένη από τον άνθρωπο που έσωσε το παιδί της και κυνηγάει όποιον τολμά να τον κριτικάρει.Του εμπιστεύεται κάποια κρατικά μυστικά, ενώ είναι έντονες οι φήμες (και μάλλον αληθινές) που λένε πως ότι κοιμάται μαζί του.

Μέσω των ερωτικών του σχέσεων ο Ρασπούτιν πετύχαινε διάφορες πολιτικές χάρες, τον διορισμό φίλων του σε υψηλά αξιώματα κ.λ.π.Ακόμα, μέσω της Τσαρίνας, είχε προσπαθήσει να πετύχει την υπογραφή ξεχωριστής συνθήκης ειρήνης μεταξύ της Γερμανίας και της Ρωσίας, αντιπάλων κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.Αυτή του η κίνηση τον είχε καταστήσει ύποπτο ως πράκτορα των Γερμανών.Όλοι στη Ρωσία, αριστοκράτες και λαός, μιλούσαν για την αναγκαιότητα της απαλλαγής της χώρας από τον Ρασπούτιν.

Ο έκλυτος βίος του
Ζώντας στην Πετρούπολη και κηρύσσοντας ότι η σωματική επαφή μαζί του είχε εξαγνιστικά και θεραπευτικά αποτελέσματα, κατάφερε να αποπλανήσει πολλές γυναίκες και ενώ οι αναφορές για τη διαγωγή του έφταναν στον τσάρο Νικόλαο, εκείνος δεν τις πίστευε, ενώ τιμωρούσε με πολιτικούς διωγμούς εκείνους που τις μετέφεραν.

Μέχρι το 1911 η συμπεριφορά του Ρασπούτιν είχε πάρει διαστάσεις σκανδάλου και οι ερωτικές ιστορίες για τον ακόλαστο αυτό «καλόγερο» ήταν στα χείλη όλων. Τελικά, ύστερα από πιέσεις, ο τσάρος εξόρισε τον ευνοούμενό του αλλά κάτω από την επιμονή της τσαρίνας Αλεξάνδρας αναγκάστηκε να ανακαλέσει την απόφασή του λίγους μήνες αργότερα, καθώς δεν ήταν διατεθειμένος να θέσει σε κίνδυνο την ζωή του γιου του ή να δυσαρεστήσει την σύζυγό του που ήταν φανατικά πιστή του Ρασπούτιν, επειδή της έλεγε πως ήταν «αγία» και πως τη βλέπει στα όνειρά του με φωτοστέφανο.

Η δύναμη του τυχοδιώκτη χωρικού έφτασε στο απόγειό της μετά το 1915, όταν ο Νικόλαος έφυγε για το μέτωπο κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο τσάρος Νικόλαος ανέλαβε προσωπικά την ηγεσία του στρατού επειδή ο Ρασπούτιν ισχυρίστηκε ότι είδε σε όραμα, ότι σε αντίθετη περίπτωση θα χανόταν ο πόλεμος. Με την απουσία του Νικολάου, η αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα διαδραμάτισε έναν πιο ενεργό ρόλο στη διακυβέρνηση και έτσι ο Ρασπούτιν κατάφερε να ασκεί σημαντική επιρροή διορίζοντας και παύοντας το προσωπικό του κράτους κατά τις επιθυμίες του. Η δύναμη αυτή τον έκανε να παραφέρεται και να αναγκάζει νομάρχες, υπουργούς και διευθυντές να εξευτελίζονται κολακεύοντας τον ευνοούμενο της τσαρίνας. Ο ίδιος ο Ρασπούτιν, αν άλλαζε γνώμη για την ικανότητα κάποιου στελέχους, έπειθε την Αλεξάνδρα να τον διώξει λέγοντας απλά ότι «μπήκε ο διάβολος μέσα του» και κολακεύοντας ταυτόχρονα τη δική της αφέλεια λέγοντας ότι «βλέπει το Χριστό να στέκει στο πλάι της».

Η πρώτη απόπειρα δολοφονίας του
Η αυξανόμενη υστερία του Ρασπούτιν είχε έλθει σε μια εποχή πολέμου, όπου οι ήττες του στρατού και οι στερήσεις βάραιναν πολύ στη συνείδηση όλων ώστε να μην ανέχονται πλέον τη δύναμη ενός ημιαναλφάβητου αγρότη στην εξουσία. Παράλληλα οι άνθρωποι που γνώριζαν από κοντά τη συμπεριφορά του έκριναν ότι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος για τη χώρα. Ακολούθησαν έτσι κάποιες απόπειρες δολοφονίας του Ρασπούτιν που όμως απέτυχαν. Σύμφωνα με το βιβλίο του Greg King «Ο άνθρωπος που σκότωσε τον Ρασπούτιν» (The Man Who Killed Rasputin) στις 29 Ιουνίου του 1914 όταν εκείνος είχε επισκεφτεί τη γυναίκα και τα παιδιά του στη γενέτειρά του, στη Σιβηρία, του επιτέθηκε με μαχαίρι μια πρώην πόρνη, η Χιονία Γκούσεβα, που είχε γίνει μαθήτρια του μοναχού Ηλιοδώρου. Ο Ηλιόδωρος ήταν
κάποτε φίλος του Ρασπούτιν, αλλά τον είχε σιχαθεί λόγω της συμπεριφοράς του προς την βασιλική οικογένεια, την οποία χρησιμοποιούσε μεν, αλλά μιλούσε άσχημα γι’ αυτήν. Ο Ηλιόδωρος είχε σχηματίσει μια ομάδα από γυναίκες τις οποίες είχε βλάψει ο Ρασπούτιν, με σκοπό να τον δυσφημίσει ή και να τον σκοτώσει. Η Γκούσεβα μαχαίρωσε τον Ρασπούτιν στην κοιλιά, κι όταν είδε τα σπλάχνα του να ξεπροβάλλουν φώναξε «σκότωσα τον αντίχριστο!». Όμως ο Ρασπούτιν χειρουργήθηκε και επέζησε. Η κόρη του Μαρία σημειώνει ότι μετά από αυτή την επέμβαση δεν ήταν πια ο ίδιος. Συχνά κουραζόταν εύκολα και έπαιρνε όπιο κατά του πόνου. Επίσης δεν μπορούσε πλέον να μετακινηθεί πουθενά χωρίς την προσωπική του φρουρά.

Το τέλος του Ρασπούτιν
O Ρασπούτιν είναι πλέον παραπάνω ισχυρός απ’ ότι θα’ πρεπε, είναι εκείνος που κάνει κατά κάποιον τρόπο κουμάντο στη Ρωσία. Ο αδύνατος χαρακτήρας που απαντά στο όνομα Τσάρος Νικόλαος ο 2ος δεν μπορεί να του αντισταθεί. Ο Ρασπούτιν είναι ενήμερος για όλες τις υποθέσεις της κυβέρνησης, τίποτα δεν του διαφεύγει, μπορεί μάλιστα και διορίζει δικούς του ανθρώπους στην κυβέρνηση.

Κάποιοι αριστοκράτες παίρνουν την απόφαση να βγάλουν από τη μέση τον όλο και πιο επικίνδυνο άνθρωπο. Ανάμεσά τους βρίσκεται ένας 28χρονος, σύζυγος της ανιψιάς του Τσάρου, ο πρίγκιπας Φέλιξ Γιουσούπωφ (Felix Yusupov). Ο Γιουσούπωφ αρέσκονταν στον τρανσβεστισμό και την ομοφυλοφιλία. Αυτές του οι «παρεκκλίσεις» συνετέλεσαν στο να συνδεθεί φιλικά με τον Ρασπούτιν, που τις απολάμβανε εξίσου.

Εναντίον του Ρασπούτιν οργανώθηκε συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν πρόσωπα του συγγενικού περιβάλλοντος του Τσάρου, όπως ο μέγας δούκας Ντμίτρι Παύλοβιτς (Dmitri Pavlovich), με σκοπό να τερματιστούν τα απανωτά πλήγματα που δεχόταν η μοναρχία σε μια τόσο ταραγμένη εποχή, την οποία τελικά θα ακολουθούσε η περίφημη Ρωσική επανάσταση. Την ομάδα των επίδοξων δολοφόνων θα συμπληρώσουν 3, ακόμη, άτομα: ο δικηγόρος Βασίλι Μακλάκωφ, ο Υπολοχαγός Σουκότιν, ένας νεαρός αξιωματικός του Συντάγματος Πρεομπραζένσκυ, που ανάρρωνε ύστερα από τον τραυματισμό του στο μέτωπο και ο γιατρός Λαζάρβετ, προσωπικός φίλος και γιατρός του Πουρίσκεβιτς. Ο Λαζάβερτ προστέθηκε ως πέμπτο μέλος στη «συμμορία», αφενός για να τους προμηθεύσει με το δηλητήριο και αφετέρου για να χρησιμεύσει ως οδηγός, καθώς ήταν ο μόνος που γνώριζε πώς να οδηγεί ένα αυτοκίνητο.

Τη νύχτα της 29ης προς την 30η Δεκεμβρίου 1916, ο Γιουσούπωφ, προσκάλεσε τον Ρασπούτιν στο σπίτι του, στο Πέτρογκραντ.Το σχέδιο λοιπόν, ήταν απλό, θα τον δηλητηρίαζαν. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, καθώς ο πρίγκιπας έτρωγε με τον μοναχό και οι άλλοι περίμεναν κρυμμένοι στον επάνω όροφο, σερβιρίστηκαν πολλά πικάντικα πιάτα στον Ρασπούτιν, τρία γλυκά σοκολάτα και κρασί, πολύ κρασί. Μέσα στα γλυκά και στο κρασί είχαν βάλει κυάνιο, ικανό να σκοτώσει σύμφωνα με τα λεγόμενα του πρίγκιπα δέκα ανθρώπους.Μόλις τελειώνει το δείπνο, ο Ρασπούτιν που καταβρόχθησε τα φαγητά χωρίς να μοιάζει ενοχλημένος από κάτι, αρχίζει να ζητά κι’ άλλο κρασί, λέγοντας ότι τον καίει το στομάχι του και ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει με ευκολία. Πίνει πολύ κρασί, το πίνει πολύ γρήγορα και νιώθοντας κάπως μελαγχολικός ζητά από τον Γιουσούπωφ να του τραγουδήσει με τη συνοδεία κιθάρας κάποια τσιγγάνικα κομμάτια.

Πράγματι ο πρίγκιπας κάνει ό,τι του λέει και ο Ρασπούτιν δείχνει να απολαμβάνει τις νότες των τραγουδιών. Στις τρεις το πρωί τελικά, καθώς ο Ρασπούτιν δείχνει να τον έχει πιάσει υπνηλία, ο Γιουσούπωφ ανεβαίνει στον επάνω όροφο να ζητήσει συμβουλές από τους φίλους του. Στην αρχή σκέφτεται να τον στραγγαλίσει, θα κατέβει όμως με ένα πιστόλι και θα τον πλησιάσει. Ο Ρασπούτιν εξακολουθεί να είναι ζωντανός. Ο Γιουσούπωφ του δείχνει έναν κρυστάλλινο εσταυρωμένο, του λέει να προσευχηθεί και τη στιγμή που ο μοναχός πηγαίνει να κάνει το σταυρό του, τον πυροβολεί στο στήθος. Ο Ρασπούτιν πέφτει κάτω.Καταφθάνουν και οι συνεργοί, εξετάζουν το πτώμα, βγαίνουν έξω από το δωμάτιο και κλειδώνουν την πόρτα. Μετά από ώρα, ο πρίγκιπας πηγαίνει να ξαναδεί το πτώμα. Κοιτάζει για τον σφυγμό του, βεβαιώνεται ότι είναι νεκρός. Την στιγμή που ανοίγει την πόρτα για να βγει από το δωμάτιο, ο Ρασπούτιν ανοίγει τα μάτια και με αφρούς στο στόμα πετάγεται πάνω, προσπαθώντας να πνίξει τον Γιουσούπωφ. Με αίμα να κυλά από το στόμα του απειλεί τον πρίγκιπα: «Φέλιξ, Φέλιξ, θα τα πω όλα στην Τσαρίνα…».

Καταφέρνει να συρθεί έξω από το σπίτι. Ο Γιουσούπωφ τον πυροβολεί τέσσερις φορές και ο Ρασπούτιν πέφτει στο κεφαλόσκαλο. Μεταφέρουν το πτώμα του πάλι μέσα. Ο Γιουσούπωφ θα διηγηθεί αργότερα:«το κεφάλι μου κόντευε να σπάσει, οι σκέψεις μου είχαν θολώσει. Με έπνιγε η μανία και το μίσος. Με έπιασε κάτι σαν κρίση. Όρμησα πάνω του και και άρχισα να τον χτυπάω με ένα ρόπαλο από καουτσούκ, σαν να με είχε πιάσει τρέλα».Τυλίγουν στη συνέχει το πτώμα με ένα σεντόνι και το μεταφέρουν σ’ ένα νησάκι στον ποταμό Νέβα, το νησί Πετρόβσκι, και το πετούν πάνω από μια γέφυρα στην παγωμένη επιφάνεια του ποταμού, σφιχτά τυλιγμένο και δεμένο στο σεντόνι, ξεχνώντας όμως να του δέσουν βαρίδια. Υποχρεώνονται λοιπόν να κατέβουν πάνω στον πάγο που σκεπάζει το ποτάμι και να βρουν μια τρύπα απ’ όπου και θα τον σπρώξουν από κάτω.

Εξαιτίας μιας μπότας που ξεχάστηκε πάνω στη γέφυρα, διατάσσεται έρευνα. Ένας δύτης βουτά στο ποτάμι και ανεβάζει το πτώμα, παγωμένο και σκεπασμένο μ’ ένα παχύ στρώμα πάγου. Η αυτοψία θα δείξει τρία σημεία εισόδου σφαίρας, που είχαν διασχίσει την καρδιά, το λαιμό και τον εγκέφαλο. Στο στομάχι θα βρεθεί «μια παχιά μάζα μαλακής μαυριδερής ουσίας», χωρίς αμφιβολία, το δηλητήριο.Εκείνο όμως που είναι το πιο εκπληκτικό στην υπόθεση είναι το ότι η αυτοψία αποκάλυψε ότι ο Ρασπούτιν δεν πέθανε ούτε από το δηλητήριο, ούτε από τις σφαίρες, ούτε και από τις εγκεφαλικές κακώσεις που υπέστη από τα χτυπήματα με το ρόπαλο, τα οποία και του παραμόρφωσαν το πρόσωπο. Τα χέρια του βρέθηκαν σε όρθια θέση, σαν να προσπαθούσε να βγει απ’ τον πάγο. Η παρουσία νερού στα πνευμόνια δείχνει ότι ανέπνεε ακόμα τη στιγμή που ρίχθηκε στο ποτάμι. Ο Ρασπούτιν πέθανε από πνιγμό ή από κρυοπάγημα. Το γιατί δεν επέδρασε το δηλητήριο, εξηγήθηκε από την μεγάλη κατανάλωση γλυκών και κρασιού τα οποία ουσιαστικά εξουδετέρωναν την δράση του.

Μετά τη νεκροψία, ο Ρασπούτιν βαλσαμώθηκε και θάφτηκε στο αυτοκρατορικό παρεκκλήσιο, αφού πρώτα τον ξενύχτησε η αυτοκράτειρα, παρέα με έμπιστά της πρόσωπα. Σε όλο το επόμενο διάστημα, οι φήμες για τον τρόπο με τον οποίο πέθανε ο Ρασπούτιν έκαναν τους αγρότες να τιμούν φοβισμένοι το λείψανο του «αγίου». Εξαγριωμένοι από την κατάσταση αυτή, οι μπολσεβίκοι ηγέτες που εν τω μεταξύ είχαν επικρατήσει, αποφάσισαν μια τελευταία εκταφή.

Τελικά, το πτώμα μεταφέρθηκε κρυφά τη νύχτα σε ένα ξέφωτο, όπου μια μικρή ομάδα στρατιωτών της Ερυθράς φρουράς με επικεφαλής έναν αξιωματικό, ετοίμασε φωτιά και έκαψε το σώμα του Ρασπούτιν το χειμώνα του 1917-1918 δίνοντας οριστικά τέλος στη λατρεία του λειψάνου του.

Μια άλλη εκδοχή για την δολοφονία του Ρασπούτιν
Σύμφωνα μ’ αυτήν την εκδοχή, ο Ρασπούτιν δολοφονήθηκε από Άγγλο μυστικό πράκτορα.Ο Ρασπούτιν είχε προωθήσει δικούς του ανθρώπους στον κρατικό μηχανισμό και συναναστρεφόταν με στρατιώτες, πόρνες, φιλοκαθεστωτικούς και αντικαθεστωτικούς. Ήξερε πολύ καλά ότι η επανάσταση ήταν προ των θυρών. Γι’ αυτό και έκανε το παν, για να την αποτρέψει με τους ανθρώπους του. Ο μόνος τρόπος ήταν να προχωρήσουν οι Ρώσοι σε μια χωριστή συνθήκη με την αυτοκρατορική Γερμανία. Αυτό όμως, ενώ θα έσωζε την Ρωσική Δυναστεία, θα άλλαζε τον συσχετισμό των δυνάμεων σε βάρος των Δυτικών, καθώς οι 350.000 Γερμανοί στρατιώτες που βρίσκονταν στο ρωσικό μέτωπο, θα επέστρεφαν για να επιτεθούν στους συμμάχους στο Δυτικό Μέτωπο.Ο Ρασπούτιν, λοιπόν, θα έπρεπε να δολοφονηθεί.

Η νεότερη έρευνα που έγινε κατά την επανεξέταση των στοιχείων της δολοφονίας του Ρασπούτιν το 1916, κατέληξε στο συμπέρασμα πως δολοφόνοι του καλόγερου δεν ήταν οι δυσαρεστημένοι αριστοκράτες που κατηγορήθηκαν γι αυτό ή –τουλάχιστον- δεν ήταν μόνο αυτοί. Ως δολοφόνος του Ρασπούτιν, αναφέρεται ο Oswald Rayner, μέλος των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών, ο οποίος εργαζόταν στη ρωσική αυλή στην Αγία Πετρούπολη και ο οποίος βρισκόταν στην Αγία Πετρούπολη όταν δολοφονήθηκε ο Ρασπούτιν.

Ο Richard Cullen, ένας συνταξιούχος επιθεωρητής της Scotland Yard, ο οποίος μελέτησε επί μακρόν την υπόθεση μαζί με τον Andrew Cook, ιστορικό των μυστικών υπηρεσιών, λέει πως μια νέα ιατροδικαστική ανάλυση και μια ενδελεχής εξέταση των επίσημων αρχείων τον οδήγησαν να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα.

Ένα εύρημα που φαίνεται να υποστηρίζει αυτή την υπόθεση, είναι ο –εξ επαφής- πυροβολισμός του Ρασπούτιν στο κέντρο του μετώπου του. Ξεκάθαρο χτύπημα εκτελεστή, που κανείς από τους συνωμότες δεν παραδέχεται στις μαρτυρίες του ή στα απομνημονεύματά του.

Ο Γιουσούπωφ, στα απομνημονεύματά του, κάνει λόγο για τον Rayner, συμφοιτητή του στην Οξφόρδη και φίλο του, που την εποχή εκείνη ήταν ενεργός κατάσκοπος της Αγγλίας στην Αγία Πετρούπολη και εργαζόταν υπό τις διαταγές του John Scale.

Η κόρη του Scale έδωσε στον Cullen ατράνταχτες αποδείξεις αναφορικά με το σχέδιο της δολοφονίας του Ρασπούτιν από τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες και ο Andrew Cook, ανακάλυψε ένα απόρρητο έγγραφο των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών προς τον John Scale, το οποίο οδήγησε τον Cullen στην αποκάλυψη της ταυτότητας του πραγματικού δολοφόνου.

Το αν ο Rayner υπήρξε ο εκτελεστής του Ρασπούτιν, μάλλον δεν θα το μάθουμε στα σίγουρα ποτέ. Έκαψε όλα του τα χαρτιά και πήρε το μυστικό μαζί του στον τάφο του, όταν πέθανε, το 1961.

Κινήσεις για την αποκατάστασή του
Για κάποιους Ρώσους, ο Ρασπούτιν παρέμεινε σύμβολο των αγροτικών τάξεων, και μέχρι σήμερα θέλουν να πιστεύουν ότι αυτά που λέγονταν εναντίον του ήταν απλώς φήμες. Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού το 1993, κάποιοι Ρώσοι εθνικιστές προσπάθησαν να αποκαταστήσουν τη φήμη του, ενώ μερικοί πρότειναν έως και την αγιοποίησή του. Όμως νέα στοιχεία, που προέρχονταν από τις σημειώσεις αυτών που παρακολουθούσαν επί πληρωμή το σπίτι του Ρασπούτιν, και κατέγραφαν πότε έφευγε, πότε επέστρεφε και ποιοί τον επισκέπτονταν, ανέτρεψαν τους ισχυρισμούς περί αγιότητας. Σχολιάζοντας το αίτημα αγιοποίησής του ο Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος είπε το 2003: «Αυτό είναι τρέλα! Ποιος θα ήθελε να παραμείνει σε μια εκκλησία που τιμά το ίδιο τους δολοφόνους με τους μάρτυρες, τους ακόλαστους με τους αγίους;».

Όμως, βιβλία που εκδόθηκαν το 1919 ισχυρίζονται ότι οι πηγές από ανθρώπους που παρακολουθούσαν τον Ρασπούτιν είναι αμφισβητήσιμες, καθώς εκείνοι μπορεί να έγραφαν αυτά που ζητούσαν εκείνοι που τους πλήρωναν. Πάντως η ενασχόληση του κόσμου με τον Ρασπούτιν δεν έχει σταματήσει.

Και επειδή ίσως να κουραστήκατε με τόσες πληροφορίες, ακολουθεί μουσική από τους Therion με θέμα, τί άλλο, τον Ρασπούτιν.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Η ΜΥΘΟΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ !

2010-06-05T11:48:00.010+03:00

Η PC News είναι μια μηνιαία εφημερίδα για τους υπολογιστές, την κινητή τηλεφωνία, το διαδίκτυο, τα games και την τεχνολογία.Το έβδομο τεύχος κυκλοφορεί στα περίπτερα όλης της Ελλάδας από την Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010 και σε αυτό περιλαμβάνεται κείμενο της Μυθογένειας!!! Σαφώς θα αναρωτιέστε τι σχέση έχει η Τεχνολογία με τη Μυθογένεια...Ως γνωστόν όμως, παντού υπάρχει ένας Μύθος!!! Με μεγάλη μου χαρά σας παραθέτω λοιπόν την Ιστορία του Μεθυσμένου Ταξιδιώτη.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΥ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗ
(πρώτη ανάρτηση Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2009)

Είδα στον δρόμο έναν γέρο ταξιδιώτη, μόνο , ξεχασμένο. Έπινε κρασί και τραγουδούσε με λυγμούς τραγούδια ξεχασμένα, σαν και εκείνον ,για μέρες αλλοτινές και χρόνια περασμένα. Τον πλησίασα. Με είχε συγκινήσει το τραγούδι του και καιγόμουν να μάθω την τραγική του ιστορία. Τα λόγια που μου είπε εκείνο το βράδυ δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. Ήταν μια ιστορία. Μια απλή ιστορία, πριν συνεχίσει και πάλι στη μαύρη νύχτα το μοναχικό του ταξίδι συντροφιά με το τραγούδι του.Δεν ξέρω αν η ιστορία ήταν αληθινή ή όχι. Λίγη σημασία έχει. Τα χρόνια πέρασαν και δεν μίλησα σε κανέναν για εκείνη την εμπειρία μου. Όμως τώρα που η γλυκιά μέθη μού βαραίνει τα μάτια και το κρασί ρέει άφθονο στις φλέβες μου,θα σου πω εκείνη την ιστορία,την ιστορία του Μεθυσμένου Ταξιδιώτη, όπως περίπου τη θυμάμαι:

Κάποτε ζούσαν στον Όλυμπο οι θεοί. Στο Ιερό και Αιώνιο βουνό είχαν τους θρόνους τους και κυβερνούσαν θεούς και ανθρώπους. Και ανάμεσά τους ήταν και ο Διόνυσος, που οι άνθρωποι γνώριζαν σαν τον θεό του κρασιού. Εκείνη την εποχή το κρασί ήταν πολύ δημοφιλές στις τάξεις των κοινών θνητών.Και κάθε που έπιναν αγκαλιάζονταν και τραγουδούσαν και ήταν ευτυχισμένοι με τη μοίρα τους.Επαινούσαν τον Διόνυσο για το θεϊκό αυτό δώρο που τους είχε γίνει. Και ο Διόνυσος μέρα με τη μέρα γινόταν όλο και πιο αλαζόνας όλο και πιο προκλητικός.

Ώσπου μια μέρα τυφλωμένος από τη μέθη του είδε τον πατέρα των θεών και των ανθρώπων , τον Δία, να τον κοιτάζει με απορημένο βλέμμα για την κατάντια του. Ο Διόνυσος μέσα στη ζάλη του κρασιού του εξοργίστηκε. Ανασηκώθηκε από τον ολόχρυσο θρόνο του και μπροστά σε όλους τους υπόλοιπους θεούς αψήφισε τον Δία , τον πατέρα, τον Βασιλιά της πλάσης.

"Μη με κοιτάζεις μ' απορία" είπε.
"Κάνεις λάθος αν νομίζεις ότι η αστραπή σου μπορεί να νικήσει το αθάνατο κρασί μου. Μπορεί να σε φοβούνται,μπορεί να σε σέβονται, μπορεί να ορκίζονται στο όνομά σου αλλά κανείς δεν σε αγαπάει. Γιατί εσύ τους χωρίζεις στα δυο ενώ εγώ τους κάνω να αγκαλιαστούν . Γιατί εσύ τους στέλνεις να κρυφτούν ενώ εγώ τους βγάζω στο δρόμο να χορέψουν και να τραγουδήσουν.Αυτή είναι η δική μου η δύναμη
μεγάλε Βασιλιά των Ουρανών, πατέρα Θεών και ανθρώπων. Τώρα λοιπόν που έμαθες την αλήθεια, εμπρός κάνε αυτό που ξέρεις να κάνεις καλύτερα. Άστραψε και βρόντηξε! Κάψε και σκότωσε!Δεν σε φοβάμαι πια! Στο τέλος της μέρας πάλι εγώ θα βγω νικητής στις καρδιές των απλών, στις αναμνήσεις των ευτυχισμένων.Και κάποια μέρα θα γίνω βασιλιάς στη θέση σου, όπως μου αξίζει!"

Τέτοια ήταν τα λόγια του αφελή Διόνυσου. Λόγια σκληρά , λόγια που κανείς θνητός ή θεός δεν σκέφτηκε ποτέ να ξεστομίσει. Όμως ο Διόνυσος το έκανε εκείνη την ημέρα. Να όμως που το ίδιο του το κρασί έγινε η αιτία ο δίκαιος να χάσει το δίκιο του, ο απλός να γίνει σύνθετος και ο ευτυχισμένος να βυθιστεί στη δυστυχία.

Από εκείνη την ημέρα λένε ότι ο Διόνυσος δεν ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος. Ούτε όμως και το κρασί του: Πήρε χρώμα κόκκινο. Για να θυμούνται όλοι την προσβολή του Μεθυσμένου θεού. Κόκκινο... σαν το αίμα που έχυσε ο αδερφός όταν χτυπούσε τον αδερφό , σαν το πάθος που οδήγησε στην καταστροφή της Τροίας, σαν την οργή που θεριεύει στα βάθη της ψυχής μας ζητώντας δικαίωση, ζητώντας εκδίκηση.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

ΣΤΑ 65 Ή ΣΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ...

2010-05-21T14:26:00.004+03:00

Το ερώτημα "έκανε η κότα το αυγό ή το αυγό την κότα;" γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ.Με μια παραλλαγή: "Η κρίση στο κεφάλι μας έφερε την κρίση στην τσέπη μας ή η κρίση στην τσέπη μας έφερε την κρίση στο κεφάλι μας;"

Και για να "πατήσω" στην επικαιρότητα: Από τη μία έχουμε την κυρα Μαριάννα που την "καβαλάνε" καθημερινά με τις περικοπές,τις αυξήσεις στα τρόφιμα κτλ και την αναγκάζουνε να "καβαλιέται" μέχρι τα 65 της και από την άλλη την "κυρία" Μαριάννα που τη "καβαλάνε" δυο και μάλιστα πληρώνεται αδρά για αυτό! Συνεπώς το δίλημμα είναι ξεκάθαρο:Σύνταξη στα 65 ή σύνταξη στα τέσσερα;

Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο η βιοτεχνία παραγωγής ηλεκτρονικών σκουπιδιών είναι πλέον βασικός χορηγός στα όνειρα των μικρών παιδιών. Από τα ακριβοπληρωμένα σίριαλ με πρωταγωνίστριες λυσσασμένες ζωντοχήρες μέχρι τα δελτία (συν)ειδήσεων και τα "ενημερωτικά" κωλόχαρτα χαμηλής ποιότητας και νοημοσύνης παρατηρείται μια συντονισμένη προσπάθεια αλλοίωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα πλέον. Από τη φοιτήτρια που "καβαλιέται" για έναν βαθμό,μέχρι την άνεργη που δέχεται να κάνει το μουλάρι για μια δουλειά.

Σου λέει το κοριτσάκι "Γιατί να κάτσω να παιδεύομαι με γραπτά; Αφού μπορώ και προφορικά..." Και τώρα όλη αυτή η αρρωστημένη επιχειρηματολογία μπήκε σε πιο στέρεες βάσεις με κλισέ του τύπου "Αμάρτησα για το παιδί μου" και "Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω" και άλλα τέτοια ωραία με τη συνοδεία διαφημίσεων και τηλεοπτικών παραθύρων προβάλλοντας σαν πρότυπο τη μάνα που "γαμιέται" στη δουλειά για να τα φέρει βόλτα!

Συγχωρέστε μου την αγανάκτηση αλλά πραγματικά μου ανεβαίνει το φαγητό κάθε φορά που κάποιο σκουπίδι μιλάει για τον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο καμαρώνοντας για ό,τι έχει κάνει. Ακόμα δε περισσότερο όταν κάποιος άλλος στο όνομα ενός ποσοστού αρκείται στο να προβάλλει ξανά και ξανά το θέμα προσδίδοντας κοινωνική διάσταση και πολιτική απόχρωση!"Στις μέρες που ζούμε...", "Στους δύσκολους καιρούς που περνάμε" κτλ.

Υ.Γ. Από εδώ και πέρα όποιος μου προσάψει την "κατηγορία" ότι ζω στην κοσμάρα μου θα το πάρω σαν κομπλιμέντο και θα νιώσω περήφανος!

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Sci-Fi

2010-05-08T20:23:00.003+03:00

Το συντομότερο διήγημα Επιστημονικής Φαντασίας που γράφτηκε ποτέ:

-Όταν ξύπνησα, ήμουν στ'αλήθεια συνταξιούχος !

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

-ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ; -O JOHN LAW ΚΑΙ Η ΑΠΛΗΣΤΙΑ ΜΑΣ!

2010-05-05T10:44:00.005+03:00

Η Ιστορία έχει έναν πολύ παράξενο τρόπο να επαναλαμβάνεται. Κατά έναν ειρωνικό τρόπο κοιτάζοντας πίσω στο παρελθόν μπορείς με ακρίβεια να κατανοήσεις το παρόν ή ακόμα και να προβλέψεις το μέλλον! Σαν κάποιο μικρό παιδί να παίζει ξανά και ξανά το ίδιο παιχνίδι αλλάζοντας μόνο τα "πιόνια" του ,κρατώντας ωστόσο το ίδιο πάντα "σενάριο". Παρακάτω λοιπόν ακολουθεί η ιστορία του John Law, του ανθρώπου που εφηύρε το χρήμα ως χαρτονόμισμα.

Γεννήθηκε σε μια πλούσια οικογένεια τραπεζιτών στο Εδιμβούργο της Σκοτίας το 1671. Από μικρός είχε δύο μεγάλες αγάπες: τα μαθηματικά και τις γυναίκες. Για το πρώτο οι δάσκαλοί του έμεναν έκπληκτοι από την ευφυΐα του. Ενώ όσον αφορά τις γυναίκες, η οικιακή τους βοηθός τον μάθαινε (στα κρυφά) για τους τρόπους συμπεριφοράς και αποπλάνησης στα αριστοκρατικά σαλόνια. Δεν πίστευε στο Θεό και αυτό ήταν πάλι κάτι πρωτότυπο γι' αυτό το παιδί, αν λάβουμε υπόψη μας ότι τότε όλοι πίστευαν και σέβονταν τη θέληση του Θεού. Ακόμα και όταν ο πατέρας του εγχειρίστηκε, εκείνος δεν περίμενε από το Θεό να τον γιατρέψει και αποδέχτηκε ότι βάσει στατιστικών πιθανοτήτων θα πέθαινε. Έτσι και έγινε. Μετά το θάνατο του πατέρα του κληρονόμησε όλη την οικογενειακή περιουσία έφυγε από την Σκοτία και πήγε στο Λονδίνο.

Η ζωή του δεν ήταν πια η ίδια. Έπαιζε χαρτιά και έχασε όλη την περιουσία του στο τζόγο. Σκότωσε για μια γυναίκα, σε μονομαχία έναν Άγγλο και έτσι εκδιώχτηκε από την Αγγλία ως δολοφόνος. Το μυαλό του όμως είχε γίνει πιο κοφτερό. Αποζητούσε τρόπους να βγάλει χρήματα. Θεωρούσε ανοησία να μετριέται το χρήμα με χρυσά τάλιρα, ενώ θα μπορούσε να τυπωθεί στο χαρτί.

Κανείς όμως δεν τον έπαιρνε στα σοβαρά. Στην προσπάθειά του αυτή, γνώρισε πολύ κόσμο με επιρροή σε σημαντικές θέσεις των κρατών της Ευρώπης, αλλά κανείς δεν τον εμπιστευόταν, ώστε να υλοποιήσει την ιδέα του. Οι γυναίκες συνέχιζαν να πέφτουν στην αγκαλιά του, περνούσε καλά με τα λεφτά που έβγαζε από τις μικροαπατεωνιές του, όμως όλα αυτά δεν τον ικανοποιούσαν.

Ώσπου μια μέρα ο Δούκας της Ορλεάνης, τον όποιο γνώρισε στο Παρίσι, του έδωσε γαλλική υπηκοότητα. Όχι μονό αυτό! Το διόρισε ελεγκτή των οικονομικών! Τότε ο John Law πήγε στην Banque Generale και εκεί έκανε το όνειρο του πραγματικότητα. Το Χρήμα τυπώθηκε στο χαρτί, εγκεκριμένα μάλιστα από το κράτος της Γαλλίας. Το χρήμα έρεε άφθονο. Η οικονομία άρχισε να ανθίζει, η φτώχεια άρχισε να εξαλείφεται. Ο John ήταν πια, όχι μόνο ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ευρώπης, αλλά και ο πιο ευτυχισμένος. Το όραμά του έγινε πραγματικότητα. Βρήκε τον τρόπο να πολεμήσει τη φτώχεια.

Όμως η ευτυχία δεν κράτησε για πολύ. Οι άνθρωποι είναι άπληστοι σε οποιαδήποτε κοινωνία ή εποχή κι αν ζουν. Έτσι και τότε, το κράτος άρχισε να πληρώνει τα χρέη μέσω του τυπογραφείου του John με χάρτινα νομίσματα, τεράστια χρέη, και αφού τα πλήρωσε, τότε στην Γαλλία φάνηκε η γύμνια του εικονικού πλούτου. Ο πληθωρισμός είχε αυξηθεί πολύ, οι Γάλλοι έχασαν τις ανέσεις που είχαν συνηθίσει να ζουν, αυτό έφερε πανικό στη γαλλική κοινωνία και με τη σειρά της στην οικονομία της χώρας. Και η κρίση εξαπλώθηκε πολύ σύντομα και σ' όλη την Ευρώπη.

Οι πλούσιοι άρχισαν να χάνουν αρκετές περιουσίες, ενώ οι φτωχοί έγιναν φτωχότεροι. Σήμερα οι εγκυκλοπαίδειες θεωρούν ότι εκείνος ήταν ένας από τους λόγους που ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση το 1789. Προσπάθησε για έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς να λάβει υπόψη του ότι εκτός από τους φτωχούς που θα έφτιαχναν τη ζωή τους, οι πλούσιοι θα προσπαθούσαν να ογκώνουν τις περιουσίες τους. Ήλπιζε μάλλον στο ότι οι άνθρωποι μπορεί να γίνουν όλοι ίσοι, ακόμα και στον πλούτο, αλλά δε σκέφτηκε την απληστία των ανθρώπων και έτσι αυτοεξορίστηκε στην Βενετία.

Συνέχισε να ζει από τα κέρδη που του έφερνε ο τζόγος, ποντάροντας πάντα στις πιθανότητες των φύλλων που είχε ο αντίπαλος. Πέθανε στη Βενετία. Και ο κόσμος δεν ήταν ποτέ ο ίδιος...

Ο Claude Cueni κυκλοφόρησε ένα ιστορικό μυθιστόρημα για τη ζωή του John Law με τίτλο "Το μεγάλο παιχνίδι" και τον χαρακτηρίζει ως "τον τέλειο συνδυασμό του Καζανόβα και του Μπιλ Γκέιτς".

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ
πηγη: inath

WELCOME TO HELL !

2010-04-16T00:01:00.010+03:00

Είμαι απολύτως βέβαιος ότι κάποια στιγμή στη ζωή σας είπατε ή ακούσατε ή διαβάσατε την παραπάνω φράση,στα Ελληνικά ή στα Αγγλικά. Στη μουσική,στα βιβλία,στον κινηματογράφο είναι ίσως η πλέον αμφιλεγόμενη, φρικτή,ευτράπελη αλλά και ειρωνική φράση. Αυτό που ίσως δεν ξέρατε , είναι η Μυθική της προέλευση!Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Κόλαση

Τόπος αιώνιας τιμωρίας των αμετανόητων αμαρτωλών,γεμάτος θλίψη,βασανιστήρια,πόνο,φωτιά,θειάφι και μίσος.Ο αντίστοιχος όρος στην Ελληνική Μυθολογία είναι ο Τάρταρος.

Ο Τάρταρος λοιπόν ήταν δευτερεύουσα θεότητα του κάτω κόσμου,γιος του Άδη ή του Αιθέρα ή του Χάους και της Γαίας.Γενικά όμως φέρεται ως μυθικός τόπος λεγόμενος και Τάρταρα όπου κατά τις αρχαίες δοξασίες βασανίζονται οι κακοί μετά το θάνατό τους. Εκεί σύμφωνα με τη Μυθολογία φυλάσσονται καλά κλεισμένοι οι Τιτάνες. Όπως ίσως αντιλαμβάνεστε, ο Τάρταρος δεν είναι ένα ευχάριστο μέρος...

Ο άγρυπνος φρουρός του Τάρταρου

Στην Ελληνική μυθολογία, ο Κέρβερος αντιπροσωπεύει τον φύλακα του Άδη και έχει συνήθως την μορφή ενός σκύλου συνηθέστερα με τρία κεφάλια και με ουρά που καταλήγει σε κεφαλή δράκου.Στη "Θεογονία" του Ησίοδου αναφέρεται:

"Κέρβερος άγριος σκύλος του Άδη, με ηχηρή φωνή και με 50 κεφάλια ".

Δεν είναι όμως μόνο αυτή η αναφορά.Ο Ησίοδος κάνει λόγο και στο έργο που επιτελεί ο Κέρβερος,ο φοβερός αυτός σκύλος:

"Εκεί εμπρός στέκονται τα βουερά δώματα του χθόνιου Θεού,του ισχυρού Άδη και της φρικτής Περσεφόνης,δεινός κύων και ανελέητος τα φυλάσσει μπροστά,που έχει κακή τέχνη.Στους εισερχόμενους σείει μαζί την ουρά και τα δυο αυτιά του,αλλά να ξαναβγούν δεν τους αφήνει,καραδοκεί και τρώει όποιον συλλάβει να βγαίνει εκτός των πυλών του ισχυρού Άδη και της φρικτής Περσεφόνης."

Φαίνεται πως όταν κάποιος εισέρχεται στον Άδη ο σκύλος αυτός χαίρεται, κουνάει την ουρά του ...Δηλαδή καλωσορίζει τον νεοφερμένο στον κάτω κόσμο!
Δηλαδή στον Τάρταρο...
Δηλαδή στην Κόλαση!

Κάπως έτσι και με το πέρασμα των αιώνων..: "Welcome to Hell ! " λοιπόν!

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

πηγή: Ησίοδος "Θεογονία"/εκδ. βιβλιο...ΒΑΡΔΙΑ
μετφ-σχόλια: Α.Τσακνάκης

DIAMANDA GALAS + ROTTING CHRIST: ORDERS FROM THE DEAD...

2010-04-06T15:56:00.017+03:00

Καλά φάγαμε, ακόμη καλύτερα ήπιαμε, επιστροφή στον κόσμο μας τώρα.(Αυτόν της Μυθογένειας...)

Η ιστορία έχει ως εξής: Μ.Σάββατο βράδυ στο σπίτι του Slade (για όσους τον γνωρίζουν), ακούγοντας βινύλια και συζητώντας. Κάποια στιγμή μου συστήνει μέσω youtube την κ. Diamanda Galas.Αυτό που άκουσα δεν θύμισε σε τίποτα ό,τι είχα ακούσει μέχρι τώρα. Λίγα λόγια για την εν λόγω μορφή λοιπόν.

Η Diamanda Galas γεννήμένη στις 29 Αυγούστου 1955 από Έλληνες γονείς στην Αμερική είναι αγγλιστί μια"avant-garde performance artist, vocalist, keyboardist, and composer"!Η φωνή της χαρακτηριστική ,διαπεραστική και αξεπέραστη, η δε μουσική της...ας πούμε διαφορετική!
Ακολουθεί ένα μικρό μόνο δείγμα της δουλειάς της σε συνεργασία με τον John Paul Jones .

Από την άλλη μεριά έχουμε τους Rotting Christ, ένα metal Ελληνικό συγκρότημα οι οποίοι στα 20 χρόνια που παίζουν μουσική έχουν καταφέρει να κερδίσουν το θαυμασμό και το σεβασμό των απανταχού fan της σκληρής μουσικής. Με παγκόσμιες περιοδείες και άλμπουμ που θα ζήλευαν και τα μεγαλύτερα ονόματα της Metal πλέον έχουν καθιερωθεί ως κλασσικοί του είδους.
Ορίστε ένα δείγμα και από αυτούς.

Θα αναρωτιέστε τι σχέση μπορεί να έχουν αυτοί οι δυο μεταξύ τους...

Λοιπόν, στον τελευταίο δίσκο τους οι Rotting Christ έκαναν μια πολύ πετυχημένη διασκευή ενός κομματιού της Diamanda Galas, με την ίδια φυσικά να συμμετέχει. Το θέμα του δίσκου της Diamanda Galas "Defixiones" αντλείται από της σφαγές Ελλήνων και Αρμενίων της Μ. Ασίας στις αρχές του 20ου αιώνα. Το τραγούδι στο οποίο οι Rotting Christ και η Galas συνεργάστηκαν αναφέρεται στην καταστροφή της Σμύρνης και τις σφαγές που έλαβαν χώρα εκεί. Η συγκεκριμένη διασκευή περιέχεται στον τελευταίο δίσκο των Rotting Christ με τίτλο "Aealo" (ελληνιστί ΕΑΛΩ).Δεν έχει νόημα να πω περισσότερα. Απλά απολαύστε αυτή τη μοναδική συνεργασία. (Στο βίντεο περιέχονται οι στίχοι στα Αγγλικά και στα Ελληνικά)

Ο ΚΕΦΤΕΣ ΓΑΡ ΒΑΡΥΣ...

2010-03-28T18:55:00.005+03:00

Ήρθε η Μεγάλη Εβδομάδα. Μεγάλα αφράτα τσουρέκια, μεγάλα άσπρα-κόκκινα-κίτρινα-μπλε αυγά, σοκολατένια και βραστά. Κορμιά λαμπάδες για..."παιχνίδι", λαμπάδες με παιχνίδια και κουνέλια πασχαλινά που πνίγονται κατανυκτικά. Φυσικά δεν ξεχνάμε τα μεγάλα εορταστικά ωράρια. Και εσύ, που θες δεν θες αναγκάζεσαι να "νηστεύεις" όλο το χρόνο, όταν και αν πάρεις το δώρο σου το ξοδεύεις σε περιττά λίπη και θερμίδες γιατί ο Έλληνας χρόνια δεν κοιτά!

Ακόμα και στον επιτάφιο μυρίζεις λίπος και ψητό κρέας και εκεί που νομίζεις ότι πρόκειται περί θαύματος Κυρίου, βλέποντας τον μουστακαλή στο απέναντι μπαλκόνι να ψήνει προσγειώνεσαι απότομα στην "μυστηριακή ατμόσφαιρα" των ημερών.

Τα βράδια ακούγοντας τον "μικρό Ευαγγελάτο" να τραγουδάει το "γλυκύ μου Έαρ" αναρωτιέσαι τι πήγε στραβά σε αυτόν τον τόπο που γέννησε τη Δημοκρατία αλλά και το τσιμπούσι, την ηθική και το λάδωμα, τη φιλοσοφία και το "δε γαμιέται...".

Η δική μου άποψη πάνω σε αυτό είναι ότι όλα οφείλονται στην αλλαγή στις διατροφικές μας συνήθειες. Εκεί δηλαδή που τρώγαμε Μεσογειακά, ξαφνικά μόλις μας έμαθαν την πατάτα στουμπώσαμε και μόλις βγάλαμε λίγα λεφτά παραπάνω (ζητήσαμε και άλλα τόσα δανεικά...) το ρίξαμε στα "παραδοσιακά" Club, spaghetti puttanesca, sushi κτλ... Ποιός να τρέχει μετά να φιλοσοφήσει, να παράγει πολιτισμό να να να...

Η κυρά που λέγεται Ελλάς έμεινε μόνη της μέσα Μ. Σάββατο βράδυ. Έκατσε βαριά και κακοδιάθετη πίσω στον καναπέ της και άνοιξε να δει στην τηλεόραση το "Τόλμη και γοητεία" σε επανάληψη, τρώγοντας κεφτέδες σπιτικούς και περιμένοντας να ακούσει στις ειδήσεις την Ανάστασή της.

Και αν τη ρωτήσουν καμιά φορά:

- Ε Κυρά με τα Ξανθά Μαλλιά και την Ωραία κόμη! Γιατί δεν λες να σηκωθείς;

Η Κυρά με περισσή απάθεια αποκρίνεται:

- Ο Κεφτές γαρ Βαρύς...

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

ΑΠΟΛΙΘΩΜΑΤΑ

2010-03-10T21:30:00.005+02:00

Κάποτε Υπήρξα.

Και τα νερά έπαψαν να είναι καθαρά και οι πηγές στέρεψαν.
Κάποτε προσπάθησα με λέξεις να δώσω τον ορισμό της ευτυχίας και απέτυχα .

Και ο ήλιος έσβηνε και το μάρμαρο μαύριζε.
Μέρα με τη μέρα,χρόνο με τον χρόνο,αιώνα με τον αιώνα.
Ένας άπληστος και άκαρδος που το μόνο που τον ενδιέφερε
ήταν πράγματα ασήμαντα και χωρίς αξία.

Και έκανα πολέμους και σκότωσα πολλούς. Και έκανα τον κόσμο πιο μικρό μα ακόμα πιο μικρό το νου.

Εσύ που κάποτε θα πληρώσεις εισιτήριο για να δεις τον τάφο μου μάθε αυτό:
Εγώ και εσύ μοιάζουμε.Εγώ είμαι εσύ. Αλλά εσύ δεν πρέπει ποτέ να γίνεις εγώ.

Γι' αυτό να με θυμάσαι.

Κάθε φορά που θα ακούς τις σειρήνες.

Κάθε φορά που ο αέρας θα μυρίζει θάνατο.

Να με θυμάσαι.

Κάθε φορά που είσαι σε δίλημμα

Όταν κλαις και όταν γελάς.

Όταν χαίρεσαι και όταν λυπάσαι.

Κάθε φορά που αναπνέεις.

Κάθε φορά που νιώθεις ζωντανός.

Κάθε φορά που ένα δέντρο πέφτει.

Σε κάθε βροχή. Σε κάθε ηλιοβασίλεμα.

Σε κάθε ήχο του αέρα και κάθε ψίθυρο της θάλασσας.

Να με θυμάσαι!

Έτσι θα ζήσεις.

Έτσι θα ζήσω και εγώ.

Γιατί εγώ είμαι εσύ.
Και γιατί εσύ δεν πρέπει ποτέ να γίνεις εγώ.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Η ΥΠΟΨΙΑ

2010-02-18T20:07:00.004+02:00

Ακόμα ένα πρωί μετά από πολλά χρόνια που ήταν μαζί. Την παρακολουθούσε νυσταγμένη να ετοιμάζει τον καφέ της,σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Δεν είχε αλλάξει πολύ από τη μέρα που τη γνώρισε. Όχι εξωτερικά. Αυτό που ο Χρόνος κατάφερε να κάνει στην ψυχή της,απέτυχε να το κάνει στην εμφάνισή της.

Για μια στιγμή αφαιρέθηκε. Καθώς την κοιτούσε, είδε τα χρόνια να περνούν από πάνω της, σαν οδοστρωτήρας τσαλακώνοντάς την. Είδε φθινοπωρινές βροχές να ξεπλένουν την ομορφιά της. Είδε τον καλοκαιρινό ήλιο να καίει το χρώμα των ματιών της. Είδε ανοιξιάτικα λουλούδια να ανθίζουν πάνω στο χώμα που τη σκέπασε. Ένιωσε κάτι μέσα του να ζωντανεύει,να σαλεύει και να αναδύεται από κάποιο ερεβώδη τόπο της ψυχής του, έτοιμο να τον τραβήξει μαζί του,να τον καταβροχθίσει.Μια ανίερη υποψία που συγκλόνισε όλο του το Είναι.

Η φωνή της που του έλεγε καλημέρα, σταμάτησε απότομα το βλάσφημο όραμά του,τον κράτησε πίσω βάζοντας τέλος στον χαοτικό κατήφορο που είχε αρχίσει να παίρνει.Γι'αυτό την αγαπούσε. Γιατί μπορούσε με μια της κουβέντα να κρατήσει όλα εκείνα που ζουν στο σκοτάδι μακρυά από αυτόν,θαμμένα κάπου βαθιά στη χώρα της Λήθης.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

"ΜΥΘΙΚΑ" ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ: ΒΕΛΛΕΡΟΦΟΝΤΗΣ

2010-02-09T22:36:00.005+02:00

Πρέπει να ομολογήσω ότι πρόκειται για έναν από τους αγαπημένους μου Μύθους. Το γιατί, για όσους δεν γνωρίζουν τον Μύθο, ελπίζω να το καταλάβετε μόλις τον διαβάσετε. Πρέπει επίσης να σας πω ότι σκέφτηκα πολύ τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσα να μοιραστώ τον Μύθο αυτό μαζί σας. Τελικά αποφάσισα να τον παραθέσω όπως είναι,πιστεύοντας ότι θα έχει την ίδια επίδραση σε εσάς όπως είχε και σε μένα. Και αν ο υπότιτλος του ιστολογίου μιλάει για τον "Μύθο που έγινε πραγματικότητα" δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο και πιο "ζωντανό" παράδειγμα Μύθου (που γίνεται καθημερινά,αιώνες τώρα,πραγματικότητα) από αυτόν του Βελλεροφόντη.

Ο Ήρωας

Το όνομά του λέγεται ότι ήταν Χρυσάορας ή Ιππονόος γιος του Βασιλέα της Εφύρας Γλαύκου(και εγγονός του Σίσυφου) και της Ευρυνόμης.Η Ιστορία μάς τον συστήνει σαν Βελλεροφόντη,όταν(σύμφωνα με τον Απολλόδωρο)σκοτώνει κατά λάθος τον αδερφό του Βέλλερο.Για τον λόγο αυτό εξορίζεται και καταφεύγει για εξιλέωση στη γειτονική Τύρινθα και στον βασιλιά Προίτο. Εκεί η βασίλισσα Σθενέβοια τον ερωτεύεται και του ζητάει να φύγουν μαζί. Ο Βελλεροφόντης αρνείται και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να κατηγορηθεί από την ίδια τη βασίλισσα Σθενέβοια στον βασιλιά Προίτο.Η κατηγορία ήταν ότι της ζήτησε να φύγουν μαζί!

Τότε ο βασιλιάς Προίτος,μην μπορώντας να παραβεί τους νόμους της φιλοξενίας,στέλνει τον Βελλεροφόντη στη Λυκία,στον πεθερό του ή τον αδελφό της γυναίκας του με ένα σφραγισμένο γράμμα,το οποίο έλεγε να φονεύσει τον κομιστή του γράμματος αυτού(δλδ τον Βελλεροφόντη).Ο Ιοβάτης ο βασιλιάς της Λυκίας όμως εντυπωσιάστηκε από τον νεαρό και όταν διάβασε το γράμμα λέγεται ότι στεναχωρήθηκε και μένοντας πιστός στους νόμους της φιλοξενίας απέφυγε να κάνει πράξη αυτό που του είχε υποδειχθεί.

Οι Άθλοι

Έτσι θέτει στον Βελλεροφόντη την εξής αποστολή, σίγουρος ότι τον στέλνει σε βέβαιο θάνατο:Να σκοτώσει τη Χίμαιρα.Η Χίμαιρα, κατά τον Όμηρο, είχε τρία κεφάλια, το ένα λιονταριού, το δεύτερο τράγου και το τρίτο τρομερού δράκοντα.
Επίσης το κορμί της μπροστά ήτανε λιονταριού και πίσω δράκοντα, στη μέση δε τράγου και ξερνούσε φωτιές.

Ο Βελλεροφόντης για να μπορέσει να σκοτώσει την Χίμαιρα προσπάθησε να εξουσιάσει πρώτα τον Πήγασο(μυθικό φτερωτό άλογο).Στην πηγή Πειρήνη, στην οποία το φτερωτό άλογο κατέβαινε για να ξεδιψάσει, ο Βελλεροφόντης προσπάθησε να το πιάσει αλλά δεν τα κατάφερνε. Τότε η Θεά Αθηνά ήρθε στον ύπνο του και του έδωσε χρυσά χαλινάρια με τα οποία θα μπορούσε να πιάσει το άλογο και του είπε να θυσιάσει έναν ταύρο στον πατέρα του τον Ποσειδώνα.Όταν ο Βελλεροφόντης ξύπνησε είδε τα χαλινάρια και μετέπειτα ακολούθησε τις συμβουλές της Θεάς. Έτσι ο ήρωας έπιασε τον Πήγασο και ξεκίνησε για να σκοτώσει τη Χίμαιρα.Με τη βοήθεια του Πήγασου ο Βελλεροφόντης εκτόξευσε τα βέλη του εναντίον του τρομερού αυτού τέρατος και τελικά το νίκησε.

Γυρίζοντας στον Ιοβάτη νικητής, ο βασιλιάς του ανέθεσε έναν καινούργιο άθλο:Θα έπρεπε να πολεμήσει τους Σολύμους, μια άγρια γειτονική φυλή, που έκαναν επιθέσεις στη Λυκία.Στη μάχη εναντίον των Σολύμων ο Βελλεροφόντης (με τη βοήθεια και πάλι του Πήγασου) κατάφερε να νικήσει αφού πρώτα είχε ενημερωθεί από την κόρη του Ιοβάτη,την Χρυσαύγεια (ή Φιλονόη), για την συνωμοσία που υπήρχε πίσω από την πλάτη του.

Σαν τρίτο άθλο ο Ιοβάτης έθεσε στον Βελλεροφόντη να πάει στις Αμαζόνες και να τις νικήσει.Όμως η κόρη του βασιλιά του δίνει συμβουλές για τις γητειές και τα μάγεια τους(και κυρίως της βασίλισσάς τους), με αποτέλεσμα να βγει και πάλι νικητής. Τέλος ο Ιοβάτης στέλνει τους καλύτερους πολεμιστές του να στήσουν ενέδρα στον Βελλεροφόντη κατά την επιστροφή του από τις Αμαζόνες, όμως και πάλι με τη βοήθεια του φτερωτού Πήγασου ο Βελλεροφόντης καταφέρνει να ξεπεράσει και αυτό το εμπόδιο σκοτώνοντάς τους όλους. Τότε ο Ιοβάτης παραδέχθηκε την ανωτερότητα του ήρωα και του έδωσε για γυναίκα του την Χρυσαύγεια καθώς και
το μισό βασίλειο.

Το Τέλος

Το τέλος του Βελλεροφόντη κάθε άλλο παρά ηρωικό ήταν. Σύμφωνα με τον Όμηρο "οι θεοί του σάλεψαν τα λογικά" και γεμάτος έπαρση καβάλησε τον Πήγασσο και κίνησε να βρει την κατοικία των θεών στον Όλυμπο και να γίνει και αυτός θεός. Όμως ο Δίας έστειλε άγρια λύσσα στον Πήγασο και έτσι ο Βελλεροφόντης έπεσε από το άλογο.Αυτή του η ύβρις έμελλε να του στοιχίσει ακριβά: Μετά την πτώση του τριγύριζε για αρκετά χρόνια τυφλός, κουτσός και χωρίς τα λογικά του μέχρι τη στιγμή που πέθανε.Μόνος.Δυστυχισμένος.Ξεχασμένος απ'όλους.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

ΠΕΝΘΕΣΙΛΕΙΑ

2010-01-27T14:25:00.008+02:00

Βγήκε πάλι σήμερα, αρματωμένος , λαμπρός , ίδιος με θεό. Κραδαίνοντας τη θεϊκή ασπίδα και το φοβερό σπαθί.Η δόξα τον περιμένει και πάλι στην πεδιάδα της Τροίας. Οι ιαχές του πολέμου έδιωξαν μακριά την πρωινή αύρα. Τώρα γύρω βασιλεύει ο θρήνος και ο οδυρμός για τις ζωές που χάνονται και για εκείνες που θα χαθούν. Δεν υπάρχει χώρος για αναμνήσεις.Η καλή ζωή έμεινε πίσω στα όνειρα της Νύχτας. Τώρα μόνο ο θάνατος γεμίζει το μυαλό του. Ζωσμένος τη φλόγα της εκδίκησης ,καίει στο πέρασμά του κάθε πιθανή ελπίδα για σωτηρία. Θέλει να φτάσει ως τα τείχη, να τα γκρεμίσει!Εκείνος. Μόνος του. Δεν χρειάζεται κανέναν. Και οι γενιές που θα έρθουν θα τραγουδούν το όνομά του: Αχιλλέας ο φονευτής του Έκτορα,ο πορθητής της Τροίας!Όμως φαίνεται ότι κάτι άλλαξε σήμερα...Ξαφνικά η μάχη γυρνάει και πάλι. Τι συμβαίνει; Δεν τον φοβούνται πια; Δεν χόρτασαν θάνατο και αίμα από το σπαθί του; Δεν τον βλέπουν ζωσμένο με την πανοπλία του Ήφαιστου; Δεν βλέπουν το αίμα των αδερφών τους και των παιδιών τους στο πρόσωπο και στα χέρια του; Τότε και ενώ ετοιμάζεται να δώσει τη χαριστική βολή σε ακόμα έναν εχθρό την είδε...

Καβάλα στο άλογό της περήφανη,όμορφη, ατρόμητη και όμοια με θεά:
Η Πενθεσίλεια με τις Αμαζόνες της. Οι φωνές της έδιναν και πάλι ελπίδα στους συμπολεμιστές της και το κοντάρι της θάνατο στους συντρόφους του.Όρμησε γεμάτη μένος στα αρματωμένα στίφη των Ελλήνων σπάζοντας τις γραμμές τους , όπως ο βράχος το κύμα. Γνήσιο τέκνο του πιο αιμοδιψή θεού, ήρθε να κάνει αυτό για το οποίο γεννήθηκε. Βλέπει πώς τρέχουν οι δειλοί! Τρομάζουν στην εικόνα τους , μόλις δώδεκα γυναίκες με τη βασίλισσά τους...

Εξοργίστηκε. Όρμησε να σταματήσει αυτήν την τρέλα. Δεν πρόλαβε να σώσει πολλούς από τους συντρόφους του.Ξαφνικά ένιωσε μια ακατανόητη ευφορία βαθιά μέσα του.Σαν όλα όσα κατόρθωσε μέχρι τώρα να μην ήταν αρκετά.Η δόξα σε όλο της το μεγαλείο βρισκόταν ολοζώντανη μπροστά του ,καβάλα στο άλογο, σκορπώντας θάνατο."Κι αν κάποιος θεός την ευνοεί ,θα ματώσει και αυτός μαζί της!" ψιθύρισε με σφιγμένα δόντια και όρμησε σαν σκυλί που ήταν κλεισμένο καιρό στο σκοτάδι και τώρα αφέθηκε ελεύθερο και λυσσασμένο, έτοιμο να κατασπαράξει οποιονδήποτε βρεθεί στον δρόμο του.

Όπως και έγινε.Μια κίνηση,δεύτερη και τρίτη και ήδη τρεις από τις Αμαζόνες κείτονταν στο αιματοβαμμένο χώμα.Όχι όμως εκείνη.Εκείνη συνέχιζε ακάθεκτη, περήφανη,όμορφη ,θεϊκή,το τρομερό της έργο.Η Νέμεσις έπεσε βαριά σε εκείνους που τόλμησαν να της αντιταχθούν.Κάποιοι έμειναν μαρμαρωμένοι από την ομορφιά της και κάποιοι άλλοι ούτε που πρόλαβαν να καταλάβουν τι τους συνέβη.Όλοι τώρα πήραν τον δρόμο χωρίς γυρισμό, το δρόμο για τον Άδη.Η μεγάλη ώρα πλησίαζε... Αφού ξάπλωσε ακόμα δύο από τις συντρόφισσές της , έφτασε επιτέλους απέναντί της. Ο χρόνος σταμάτησε και η μοίρα μαζί. Όλοι παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα αυτό που επρόκειτο να λάβει χώρα μπροστά στα μάτια τους. Δυο τέκνα θεών που η μοίρα τους έφερε τον έναν απέναντι στον άλλον.

Ιεροτελεστεία.Εκείνοι οι δυο , καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον, ήξεραν τα βήματα για αυτόν το χορό. Κινήσεις αναγνωριστικές, ετοιμότητα στα όπλα , η ασπίδα ψηλά , ο ιδρώτας πέφτει κρύος και πλέον γύρω δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά μόνο εκείνοι οι δυο. Και ένα βλέμμα...Για μια μόνο στιγμή οι ψυχές τους έγιναν ένα πριν αρχίσουν και πάλι οι Μοίρες να παίζουν το περίεργο παιχνίδι τους. Η Γη σείστηκε και οι θεοί έμειναν να κοιτούν μια μάχη που τους θύμισε τη δική τους τότε που αγωνίζονταν για επικράτηση απέναντι στους Τιτάνες. Ένα δυνατό χτύπημα,ένα δεύτερο,οι ασπίδες συναντιούνται,τα βλέμματα ενώνονται ξανά, μακρυά και πάλι. Κίνηση,οι αισθήσεις είναι οξυμένες,ησυχία.Ένα άλμα , όπλα χτυπούν μεταξύ τους,οι ασπίδες συναντιούνται και πάλι,πέφτουν,κυλιούνται σαν εραστές,ιδρώνουν , ματώνουν, μακρυά και πάλι. Αυτή η μάχη είναι διαφορετική,δύσκολη, άγρια και συναρπαστική.Ο χορός ξεκινά και πάλι.Μετρημένα βήματα , πότε κοντά και πότε μακρυά, πότε μαζί και πότε χώρια, πότε κάτω και πότε στον αέρα. Βλέμματα και πάλι...Ποτέ ξανά ο πόλεμος δεν ήταν και ούτε θα είναι τόσο όμορφος! Βαθιά μέσα του νιώθει να μαλακώνει. Θέλει να κρατήσει ο χορός αυτός για πάντα. Με εκείνη...Δεν ξέρει τι είναι αυτό που νιώθει.Υποψιάζεται.Και οι παλμοί ανεβαίνουν. Και ιδρώνει. Κοντά ξανά,μακρυά και πάλι. Αρχίζει να το συνηδειτοποιεί.Γιατί δεν ορμάει; Τι του συμβαίνει; Δεν μπορεί...Όχι δεν γίνεται...Πώς μπορεί να την έχει αγαπήσει;Κοντά ξανά , τα μάτια συναντιούνται , μακρυά και πάλι. Τώρα ξέρει. Αυτό είναι το δικό του τίμημα.Η δική του τιμωρία. Να σκοτώσει εκείνη...Ένα κοντάρι ίπταται στον αέρα, ένα δεύτερο. Σταματάνε και τα δυο στη θεϊκή του ασπίδα. Ήρθε η ώρα. Κοντά ξανά. Το σπαθί του βρήκε στόχο και ένιωσε την καρδιά του να ματώνει. Δεν απομακρύνθηκαν άλλο. Μείναν εκεί.Κοντά.Αγκαλιά.Καθώς τα μάτια της σκοτεινιάζουν,της βγάζει την περικεφαλαία.Πλέον είναι βέβαιος."Συγχώρα με βασίλισσά μου" της ψιθυρίζει στο αυτί ενώ δάκρυα μαζεύονται στα μάτια του."Θα σε περιμένω..." του απαντάει εκείνη και δεν είναι κοντά του πια. Ξεσπά. Κλαίει σαν μικρό παιδί. Αυτός, ο Αχιλλέας ο φονευτής του Έκτορα, ο πορθητής της Τροίας. Κλαίει από αγάπη για την Πενθεσίλεια. Τη βασίλισσα των Αμαζόνων ,τη δική του βασίλισσα, που πέθανε από το σπαθί του,στην αγκαλιά του...

Υ.Γ. Ο Μύθος λέει ότι μετά τον θάνατο του Έκτορα , η Πενθεσίλεια , βασίλισσα των Αμαζόνων, μαζί με 12 συντρόφισσές της ήρθαν να βοηθήσουν τους Τρώες στον πόλεμο κατά των Αχαιών.Μάλιστα ήταν τόσο ικανές στον πόλεμο που κατάφεραν να εκδιώξουν τους Αχαιούς πίσω στα καράβια τους. Ωστόσο ο Αχιλλέας αφού σκότωσε αρκετές από αυτές (ίσως και όλες)μονομάχησε με την Πενθεσίλεια και βγήκε νικητής. Μόλις τη λάβωσε ο Αχιλλέας,της έβγαλε την περικεφαλαία και λέγεται ότι την ερωτεύτηκε παράφορα. Όταν η Πενθεσίλεια πέθανε στην αγκαλιά του , ο Αχιλλέας ξέσπασε σε λυγμούς.Ο Θερσίτης, ένας ενοχλητικός Αχαιός, κορόιδεψε τον Αχιλλέα για την αδυναμία του και κάρφωσε το κοντάρι του στο μάτι της νεκρής Πενθεσίλειας.Πέθανε ακαριαία από ένα χτύπημα οργής του Αχιλλέα. Μετά από αυτό, προς ένδειξη τιμής, ο Αχιλλέας παρέδωσε το σώμα της Πενθεσίλειας (και των συντρόφων της) πάνοπλο στους Τρώες για να τη θάψουν με όλες τις τιμές που αρμόζουν σε μια γενναία βασίλισσα.Η ιστορία αυτή αποδίδεται στην Αιθιοπίδα.(σε ένα από τα έπη του Τρωικού επικού κύκλου)