ΚΩΔΙΚΑΣ 21

 

Αποσπάσματα από το βιβλίο ΚΩΔΙΚΑΣ 21 

του Πάνου Παπαπαναγιώτου

Ι

ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ ΕΙΝ’ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ όλοι οι Παντοτινοί.

Λευκός ήταν ο κόσμος ώσπου ν’ ακουστεί η φωνή του βασιλιά Τελεστή

όταν διέταξε: «Ας γίνει!»

Και όλα τα ουράνια σώματα ενώθηκαν και σχημάτισαν μεγάλη σφραγίδα

όμοια με σφυρί και άστραψε ο ουρανός και στροβιλίστηκαν τα νέφη. Και έπεσε

η μεγάλη σφραγίδα στο χώμα τραντάζοντας τα πάντα. Και όταν σηκώθηκε

ήταν άλλη η στεριά και η άσφαλτος άλλη. Και έπεσε δεύτερη φορά με δύναμη

και χώρισαν οι δρόμοι και βαφτίστηκαν οι οικισμοί. Και τρίτη φορά έπεσε και

φύτρωσαν θέατρα και σχολεία, δικαστήρια και φυλακές.

Κι έπαψε να ’ναι διάφανη η πόλη και φανερώθηκε.

[...]

ΙΙ

ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΟΥ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ όλοι οι Παντοτινοί.

Ο βασιλιάς Τελεστής, ο άρχων όλων των τίτλων από καταβολής κόσμου, ο έχων τα κλειδιά και τις σφραγίδες, αυτός που δίνει το γενικό πρόσταγμα ∙ ο πατέρας, που δεν ανέχεται παρεκκλίσεις, ο δημιουργός των πλαισίων, αυτός που δείχνει με το δάχτυλο, ο δεινός κοροϊδευτής∙ αυτός που διώχνει τους ξένους, ο αγέρωχος, που μιλάει τη γλώσσα των αριθμών και οι σκέψεις του είναι λίστες και πρωτόκολλα ∙ αυτός που απαγορεύει και αυτός που επιτρέπει, ο επικυρωτής της ανθρώπινης ανάσας, ο σφραγιστής του τέλους, ο μαέστρος και οδηγός της ζωής μας.

Χαίρε βασιλιά Τελεστή!

Βάλε τη σφραγίδα σου, σημάδι πως ο λόγος μου πηγάζει από σένα.

*

[...]

O θαρραλέος Αναρριχητής, ο ακούραστος, που τα σκαλιά του χρόνου ανεβαίνει, ο φέρων τις πιθανότητες, ο έχων το πρόσταγμα της στιγμής∙ ο απροσκάλεστος και ο απρόβλεπτος, που κανένα εμπόδιο δεν τον σταματά∙ εκείνος που έρχεται ακριβώς τη στιγμή που ο άνθρωπος νιώθει ασφαλής∙ η

σκιά πίσω απ’ την πόρτα και κάτω απ’ το κρεβάτι και μέσα στην ντουλάπα∙ αυτός που κρύβεται πίσω από τη στροφή, ο φημισμένος ακροβάτης που σκαρφαλώνει μ’ ευκολία και ξεπερνάει την κάθε σιγουριά και αλαζονεία και τον πιο ψηλό νου.

Χαίρε θαρραλέε Αναρριχητή!

Είθε ποτέ να μην αντιμετωπίσω το καταδικαστικό σου βήμα∙

δώσε να μείνω ταπεινός, σαν ρίζα και σαν χώμα.

[...]

ΙΙΙ

ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ ΑΣ ΕΧΩ ΠΥΞΙΔΑ όλους τους Παντοτινούς.

Να μην ξεχνώ εκείνον που στέκεται σ’ έναν παράδρομο της εθνικής, γεμάτος ιδρώτα και καπνίζει πάνω στο καπό και το βλέμμα του δεν βλέπει. Και μετράει τις φορές που αποφάσισε να φύγει και κυλούν τα λεπτά και περνούν οι ώρες. Και δεν νιώθει κάψιμο στα δάχτυλα ούτε μυρίζει το καμένο δέρμα. Γιατί ο

Ψιθυριστής επέστρεψε και είναι επίμονος και είναι θρασύς και έχουν τα λόγια του την πίκρα της αλήθειας: «Μην τολμήσεις να σκεφτείς πως τα κατάφερες∙ αφού στ’ αλήθεια –το ξέρεις– δεν έφυγες ποτέ!» Και πάλι βγαίνει από τη σκέψη του, όπως ήρθε, και στον παράδρομο δεν είναι

τώρα πια κανένας∙ 

μα είναι στην εθνική πολλοί.

[...]

*

Να μην ξεχνώ τον γιο του κτίστη, που δεν φοβότανε τα ύψη και που όσοι τον γνώρισαν δεν είχαν αμφιβολία γι’ αυτό. Και ήταν η μάνα του που πρώτη είδε στα μάτια του τη λαχτάρα και είπε: «δεν είναι αστεία αυτά παιδάκι μου, λυπήσου με».Όμως ο γιος του κτίστη δεν άκουγε και όσο μεγάλωνε ο νους

του ψήλωνε. Και τόσο ψηλά έφτασε που προκάλεσε τον ίδιο τον Αναρριχητή που δέχτηκε τις προκλήσεις του αδιαμαρτύρητα και ανέβηκε πλάι του. Και ο γιος συνεχώς ανέβαινε και ο Αναρριχητής ακολουθούσε αθόρυβα κι υπομονετικά. Και ήρθε η στιγμή που κανένα στήριγμα δεν υπήρχε ούτε σκάλα ούτε εσοχή. Και έτσι χάθηκε ο γιος του κτίστη από τα μάτια όλων, σκαρφαλώνοντας∙

τόσο ψηλά που μέχρι σήμερα ο γιος του κτίστη πέφτει.

[...]

ΙV

ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ ΜΟΥ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ όλοι οι Παντοτινοί.

Ας είν’ η μαρτυρία μου προειδοποίηση και μνήμη.

Και ας είν’ ο πόνος μου παράδειγμα.

[...]

Και άλλα πολλά συνέβησαν εκείνη τη χρονιά που καλό είναι να μην τα ονομάζουμε. Γιατί οι αφελείς και οι συκοφάντες δεν έλειψαν ποτέ. Και για καθετί περίεργο οι άνθρωποι έβλεπαν το καλό σε αυτό.

Και τραγουδούσαν το μεγαλείο του Τελεστή, για τα όρια που έθεσε και για τον ομαλό ρυθμό που είχε δώσει στη ζωή τους. 

Και ευχαριστούσαν τον αιώνιο Ταξιδιώτη για όλα τα καλά που έφερε στον

δρόμο τους και για όλα όσα θα έφερνε στο μέλλον. 

Και προσεύχονταν στον Αναρριχητή  για την παντοτινή ασφάλειά τους και την

ασφάλεια των παιδιών τους και της περιουσίας τους.

Και δοξάζανε τον Ιερό Επαίτη για την ευσπλαχνία που τους ανταπέδωσε,

αναγνωρίζοντας το καλό σ’ αυτούς.

Και ευγνωμονούσαν την αγαπητή Λεχώνα που έπαψε για λίγο να γεννά ελεύθερους ανθρώπους και λοιπές στεναχώριες.

Και έβρισκαν παρηγοριά στους λόγους του Ψιθυριστή που τους κρατούσε ήρεμους με υποσχέσεις και ψέματα. Και δεν ανησυχούσαν πια για τίποτα.

Και συνέχιζαν τις δουλειές τους ανυποψίαστοι.

Και ήταν το θέαμα περίεργο, κάτω απ’ τη συνεχόμενη βροχή οι άνθρωποι να είναι ήσυχοι και αδιάφοροι. Και η βροχή δεν έλεγε να σταματήσει. Και η ησυχία της νύχτας έπαιρνε σιγά σιγά μερίδιο απ’ τη μέρα. Και ρίζωσε η μούχλα και απλώθηκε. Και κάθισε η σκόνη παντού. Και γέμισε η πόλη σκουπίδια και έκλεισαν οι δρόμοι. Και μολύνθηκε η βροχή και βρόμισε το χώμα. Και τα νερά μαζεύτηκαν κάτω από τη γη και σχημάτισαν μέγα ποταμό ακάθαρτο. Και όταν ο καιρός έφτασε, όρμησε το νερό στους δρόμους της πόλης.

Γιατί έχει γραφτεί ότι το τέλος θα ’ρθει σαν οχετός.

[...]

Πάνος Παπαπαναγιώτου 

ΚΩΔΙΚΑΣ 21 (Λόφος, 2026)