Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΥΘΟΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΥΘΟΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 16 Απριλίου 2010

WELCOME TO HELL !



Είμαι απολύτως βέβαιος ότι κάποια στιγμή στη ζωή σας είπατε ή ακούσατε ή διαβάσατε την παραπάνω φράση,στα Ελληνικά ή στα Αγγλικά. Στη μουσική,στα βιβλία,στον κινηματογράφο είναι ίσως η πλέον αμφιλεγόμενη, φρικτή,ευτράπελη αλλά και ειρωνική φράση. Αυτό που ίσως δεν ξέρατε , είναι η Μυθική της προέλευση!Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010

"ΜΥΘΙΚΑ" ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ: ΒΕΛΛΕΡΟΦΟΝΤΗΣ


Πρέπει να ομολογήσω ότι πρόκειται για έναν από τους αγαπημένους μου Μύθους. Το γιατί, για όσους δεν γνωρίζουν τον Μύθο, ελπίζω να το καταλάβετε μόλις τον διαβάσετε. Πρέπει επίσης να σας πω ότι σκέφτηκα πολύ τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσα να μοιραστώ τον Μύθο αυτό μαζί σας. Τελικά αποφάσισα να τον παραθέσω όπως είναι,πιστεύοντας ότι θα έχει την ίδια επίδραση σε εσάς όπως είχε και σε μένα. Και αν ο υπότιτλος του ιστολογίου μιλάει για τον "Μύθο που έγινε πραγματικότητα" δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο και πιο "ζωντανό" παράδειγμα Μύθου (που γίνεται καθημερινά,αιώνες τώρα,πραγματικότητα) από αυτόν του Βελλεροφόντη.

Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010

ΠΕΝΘΕΣΙΛΕΙΑ

Βγήκε πάλι σήμερα, αρματωμένος , λαμπρός , ίδιος με θεό. Κραδαίνοντας τη θεϊκή ασπίδα και το φοβερό σπαθί.Η δόξα τον περιμένει και πάλι στην πεδιάδα της Τροίας. Οι ιαχές του πολέμου έδιωξαν μακριά την πρωινή αύρα. Τώρα γύρω βασιλεύει ο θρήνος και ο οδυρμός για τις ζωές που χάνονται και για εκείνες που θα χαθούν. Δεν υπάρχει χώρος για αναμνήσεις.Η καλή ζωή έμεινε πίσω στα όνειρα της Νύχτας. Τώρα μόνο ο θάνατος γεμίζει το μυαλό του. Ζωσμένος τη φλόγα της εκδίκησης ,καίει στο πέρασμά του κάθε πιθανή ελπίδα για σωτηρία. Θέλει να φτάσει ως τα τείχη, να τα γκρεμίσει!Εκείνος. Μόνος του. Δεν χρειάζεται κανέναν. Και οι γενιές που θα έρθουν θα τραγουδούν το όνομά του: Αχιλλέας ο φονευτής του Έκτορα,ο πορθητής της Τροίας!Όμως φαίνεται ότι κάτι άλλαξε σήμερα...Ξαφνικά η μάχη γυρνάει και πάλι. Τι συμβαίνει; Δεν τον φοβούνται πια; Δεν χόρτασαν θάνατο και αίμα από το σπαθί του; Δεν τον βλέπουν ζωσμένο με την πανοπλία του Ήφαιστου; Δεν βλέπουν το αίμα των αδερφών τους και των παιδιών τους στο πρόσωπο και στα χέρια του; Τότε και ενώ ετοιμάζεται να δώσει τη χαριστική βολή σε ακόμα έναν εχθρό την είδε...

Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2009

ΑΓΑΠΗΤΕ ΑΓΙΕ ΒΑΣΙΛΗ...

Ξέρω ότι δεν είσαι αυτός που δείχνεις. Ξέρω ποιο είναι το πραγματικό σου όνομα και ξέρω τι έκανες τον 4ο αιώνα μ.Χ. Και επειδή δεν ήμουν καλό παιδί φέτος , σκέφτηκα να συνεχίσω έτσι και να αποκαλύψω σε όλους την πραγματική ιστορία σου.Βλέπεις δεν μου αρέσει η ιδέα να μπαίνει κάποιος στο σπίτι μου την ώρα που εγώ κοιμάμαι αφήνοντάς μου για δώρο ένα παιχνίδι made in china(την ώρα μάλιστα που εγώ έχω ζητήσει ειρήνη,αγάπη,υγεία!).Προσπάθησα πολύ , να το ξέρεις αυτό.
Γράμμα στο γράμμα, χρόνο με τον χρόνο περίμενα από εσένα μια κίνηση καλής θέλησης. Αλλά τίποτα. Μόνο αρκουδάκια και αυτοκινητάκια.
Έχουμε και λέμε λοιπόν...

Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2009

ΠΑΝΑΣ: Ο ΘΕΟΣ ΠΟΥ ΔΑΝΕΙΣΕ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ

Ο Πάνας (αρχ. Παν) είναι αρχαία ελληνική, ιδεατή, ανθρωπόμορφη και δευτερεύουσα θεότητα, που ήταν συνυφασμένη με την «πανίδα» της Φύσης,(άνθρωποι και ζώα) σε μια αμφίδρομη σχέση προστασίας, αλλά και προσωποποίση της γενετικής δύναμης της ζωής.

Συνδυάζοντας τον ανθρώπινο και ζωικό παράγοντα, ο Πάνας απεικονιζόταν έχοντας κάτω άκρα ζώου, «Θεός τραγοπόδαρος», πλέον ως προστάτης των κτηνοτρόφων, κυνηγών αλλά και των αλιέων με μόνιμη διαμονή του σε χώρους της φύσης (όρη, δάση, σπήλαια, κοιλάδες, ρεματιές κ.λπ). Η λατρεία του έλαβε μέγιστη ανάπτυξη παράλληλα με εκείνη του Δία και των άλλων Ολύμπιων Θεών σε όλο τον ελλαδικό χώρο και πέραν αυτού.

Η εμφάνιση του Πάνα στην Ελληνική Μυθολογία φαίνεται ν΄ ανάγεται στον 7ο αιώνα π.Χ.. Σύμφωνα με τις επικρατέστερες παραδόσεις γεννήθηκε στο όρος Λύκαιον της Αρκαδίας. Μόλις όμως τον αντίκρυσε η μητέρα του τον εγκατέλειψε τρομαγμένη από τη μορφή που είχε, με δύο κέρατα κατσικιού στο κεφάλι, μυτερά αυτιά, γενειοφόρος και τραγοπόδαρος. Ο Ερμής που αντελήφθηκε τη σκηνή έσπευσε και προστάτευσε τον έκθετο Πάνα τον οποίο και μετέφερε στον Όλυμπο όπου και τον παρουσίασε στον Δία και τους άλλους θεούς οι οποίοι και τον καλοδέχθηκαν. Στη συνέχεια επέστρεψε και ανατράφηκε από τις αρκαδικές Νύμφες, οπότε και έγινε φίλος του Διονύσου και εμφανίσθηκε πλέον ως προστάτης των γεωργών και κτηνοτρόφων και των προϊόντων τους, φίλος του κρασιού και του γλεντιού.

Ο Πάνας ήταν ο σύντροφος των Νυμφών και ακούραστος εραστής κάθε νέας ή νέου που πλησίαζε το χώρο του δηλαδή την Φύση. Προστάτης του πολλαπλασιασμού των αιγοπροβάτων δεν άργησε να θεωρείται και ο ίδιος επιβήτορας ακόμη και αυτών. Αγαπούσε τη φυσική υπαίθρια ζωή όπου περνούσε ώρες ατέλειωτες παίζοντας με το ποιμενικό του αυλό, τη σύριγγα. Λέγεται μάλιστα ότι η Σύρριγγα (αρχαία: Σύριγξ) ήταν και αυτή Νύμφη η οποία προκειμένου να τον αποφύγει μεταμορφώθηκε σε καλαμιά. Τότε ο πάνας έκοψε απ΄ αυτή ανόμια τεμάχια καλαμιού τα οποία και ενωσε σε σειρά και δημιούργησε τον αυλό του.Οι ερωτικές του περιπέτειες που είχε με τις διάφορες Νύμφες είναι πολλές σημαντικότερη των οποίων φέρεται εκείνη της αποπλάνησης της Σελήνης, (ιδεατή ερμηνεία της Νέας Σελήνης)

Χαρακτηριστικός επίσης, σχετικά με το πρόσωπό του, είναι και ο θρύλος ότι στη Μάχη του Μαραθώνα βοήθησε τους Έλληνες εναντίον των Περσών με δυνατές και τρομακτικές φωνές επαναλαμβάνοντας ρυθμικά το όνομά του "παν - παν - παν..." με συνέπεια οι Πέρσες, ακούγοντάς τον, καταλήφθηκαν από πανικό (λέξη που προέρχεται από το όνομα Παν) και υποχώρησαν.

** Η Εκκλησία στα πρώτα χρόνια του βίου της σε μια προσπάθεια να δαιμονοποιήσει την προηγούμενη θρησκεία , βρήκε στο πρόσωπο του Πάνα τον "αποδιοπομπαίο τράγο" και από τότε ο ίδιος ο Διάβολος εμφανίζεται συχνά ως τραγόμορφος , τραγοπόδαρος κτλ.

Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2009

ΛΙΛΙΘ : Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Εμπνεόμενος από το (φανταστικό κατά τη γνώμη μου) μυθιστόρημα του ΤΖΟΡΤΖ ΜΑΚΝΤΟΝΑΛΝΤ "Λίλιθ" παραθέτω κάποια στοιχεία για την αινιγματική αυτή μορφή:

Μακρινός απόηχος του παρελθόντος, η Λίλιθ είναι μία απο τις σκοτεινές θεές, σαν την Περσεφόνη του χειμώνα, την Εκάτη και την Κάλι. Είναι σκοτεινές όχι γιατί έχουν κακή πρόθεση, αλλά γιατί η αναδυόμενες πατριαρχικές κοινωνίες πριν από 9,000 χρόνια περίπου την εξόριξαν στα σκοτεινά βάθη του συλλογικού ασυνείδητου.Αν ακολουθήσουμε τα μυθολογικά ίχνη αυτών των θεοτήτων πίσω στο παρελθόν, όχι μόνο θα ανακαλύψουμε πως υπήρξε μια μεγάλη αλλαγή της εικόνας του θηλυκού στο συλλογικό ασυνείδητο, αλλά θα καταλάβουμε και ποιά είναι η πηγή αυτού του υπόγειου ρεύματος ανησυχίας.

Η Λίλιθ πρωτοπαρουσιάζεται στη σουμεριανή μυθολογία πριν απο 5.000 χρόνια. Είναι η υπηρέτρια της Ινάννα, βασίλισσας του Ουρανού και η δουλειά της είναι να μαζεύει άντρες απο τους αγρούς για ιερές τελετές.Σε μία άλλη σουμεριανή ιστορία η Λίλιθ ζει στο ιερό δέντρο χουλούπου, το οποίο φύτεψε η Ινάννα στον ιερό της κήπο. Εκεί συνοδευόταν απο το φίδι που δεν μπορεί να γητευτεί,το άγριο πουλί Άντζου και τα μικρά του.Αυτά τα πλάσματα είναι τμήματα της αδάμαστης φύσης της Λίλιθ και κατέχουν γνώση που πρέπει να μεταφέρουν στην Ινάννα. Αλλά η Ινάννα δεν είναι έτοιμη να δεχτεί την γνώση και έτσι καλεί τον αδερφό της Γκιλγκαμές να κόψει το δέντρο. Το φίδι σκοτώνεται, το πουλί πετά μακριά με τα μικρά του και η Λίλιθ φεύγει για την ερημιά...

Στη Σουμερία, γύρω στην Τρίτη χιλιετηρίδα π.Χ., αναφέρεται ως Λιλ, πνεύμα του αγέρα αλλά και καταστροφικός άνεμος. Στους Σημίτες της Μεσοποταμίας κατονομάζεται σαφώς ως Λίλιθ. Αργότερα η ονομασία αυτή θα συνενωθεί με την εβραϊκή λέξη Layil (Λαγίλ), που σημαίνει νύχτα, και θ’ αποκτήσει τα οριστικά πλέον χαρακτηριστικά της. Γίνεται ο συγκεκριμένος προαναφερθείς θηλυκός δαίμονας της νύχτας, ο οποίος υποδουλώνει άντρες και γυναίκες που κοιμούνται μόνοι τους,τους προκαλεί σεξουαλικά όνειρα, νυχτερινούς οργασμούς και βασανιστικές ονειρώξεις. Στη Συρία, τον όγδοο αιώνα π.Χ. περίπου , η Λίλιθ, που εδώ ονομάζεται σούκουμπους –θηλυκός δαίμονας πάντα, το αρσενικό του ονομάζεται ίνκουμπους – ταυτίζεται με μια βρεφοκτόνο μάγισσα αποκτώντας και αυτό το χαρακτηριστικό.

Ο βασικός μύθος ωστόσο της Λίλιθ ξεκινά από τη γραφή. Στη Γένεση Α 27 αναφέρεται: Και εποίησεν ο θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα θεού εποίησεν αυτόν, άρρεν και θήλυς εποίησεν αυτούς. Όπως διαπιστώνει εύκολα κανείς, ο Αδάμ ή Άνθρωπος, αλλά και ο θεός επίσης, παρουσιάζονται εδώ ως ανδρόγυνοι. Γι’ αυτό και οι καβαλιστές υποστηρίζουν πως την ώρα που ο Ευλογημένος δημιούργησε-έπλασε τον Αδάμ, τον πρώτο άνθρωπο, τον έπλασε ανδρόγυνο. Το πλάσμα αυτό είχε δύο φύλα και δύο όψεις, μία προς κάθε κατεύθυνση. Αργότερα ο ευλογημένος διαχώρισε τον Αδάμ σε δύο όντα, δίνοντας στο καθένα από μία πλάτη. Η Λίλιθ, είναι λοιπόν, το θηλυκό μέρος του Αδάμ ή Αδαμάχ, η θηλυκή εβραϊκή λέξη για τη γη και το χώμα, μία και το αρχικό αυτό πλάσμα φτιάχτηκε απ’ αυτά τα υλικά.

Ο διαχωρισμός του ανδρόγυνου Αδάμ έγινε για να του δοθεί μία σύντροφος, γιατί η εμπειρία του από την ενστικτώδη συμπεριφορά των ζώων του Παραδείσου,δηλαδή τη συνεύρεση του καθενός με το ταίρι του, τον έκαναν να συνειδητοποιήσει τη μοναξιά του. Έτσι, ο θεός απέσπασε από τον Αδάμ το θηλυκό μέρος του για να του γίνει η σύντροφός του. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, και αφού είχε πραγματοποιηθεί ο διαχωρισμός, το ατελές προς ώρας πλάσμα Λίλιθ δέχτηκε την εωσφορική, δαιμονική επίδραση του ΣΑΤΑΝΑ, με αποτέλεσμα τα όντα που γεννούσε στη συνέχεια η Λίλιθ, μετά την ένωσή της με τον Αδάμ, να είναι διαβολικά τερατόμορφα. Στο Ζοχάρ πάντα ο ραβίνος Συμεών δηλώνει:” Βρήκα γραμμένο σ’ ένα παλιό βιβλίο πως αυτό το θηλυκό δεν ήταν άλλο από την αρχική Λίλιθ που έμεινε μαζί του και συνέλαβε απ’ αυτόν”. (Ζοχάρ I, 34Β)

Στη συνέχεια, κάποια στιγμή η Λίλιθ εγκατέλειψε τον Αδάμ και κατέφυγε στις ερημιές της Ερυθράς Θάλασσας κι εκεί παντρεύτηκε με τον Διάβολο. Και τότε ο Ιεχωβά δημιούργησε, με τον γνωστό τρόπο, δηλαδή απ’ την πλευρά του Αδάμ, τη δεύτερη σύζυγο του, την υποτακτική Εύα. «Η Λίλιθ, για να εκδικηθεί την ανθρώπινη σύζυγο του Αδάμ, παρότρυνε την Εύα να δοκιμάσει τον απαγορευμένο καρπό και να συλλάβει τον Κάιν, αδερφό και φονιά του Άβελ», σημειώνει ο Μπόρχες. Ο θεός την τιμώρησε για την εξαπάτηση της αθώας Εύας κόβοντας τα πόδια του ερπετού, τη μορφή του οποίου είχε πάρει. Γι’ αυτό, κατά μία εκδοχή, η Λίλιθ δεν έχει χέρια και
πόδια για περιπτύξεις και εναγκαλισμούς.


Μετά το αρχέγονο μυθολογικό της σχήμα, η μορφή της ποικίλλει. Μια πρώτη εκδοχή την παρουσιάζει με σώμα ερεθιστικά όμορφης γυναίκας από το κεφάλι μέχρι τη μέση, αλλά από κει και κάτω είναι πύρινη φλόγα. Μια άλλη εκδοχή, η συνηθέστερη, τη θέλει από τη μέση και πάνω πάντα σαγηνευτική, προκλητική και ακαταμάχητη γυναίκα και από τη μέση και κάτω ερπετό. Στο Μεσαίωνα θα συναντηθεί ως Λίλι ή Λίλου δεν είναι πλέον φίδι αλλά φάντασμα της νύχτας ή τέρας ή δαίμονας «πού ρίχνεται σ΄αυτούς που κοιμούνται μονάχοι ή περπατούν στους έρημους δρόμους».

Η πιο διαδεδομένη παραλλαγή της είναι της γυναίκας με την υπνωτιστική ομορφιά, της οποίας όμως τα πόδια, παρόλο που είναι καλλίγραμμα, σκεπάζονται με πυκνές, σκληρές τρίχες, ιδιομορφία για την οποία ντρέπεται ιδιαιτέρως. Γι΄αυτό και δεν τα εκθέτει ποτέ σε κοινή θέα.Όταν, όμως, κάποιος άντρας τα δει κατά τύχη, είναι πλέον
πολύ αργά γι’ αυτόν.


Όπως διαφαίνεται, ουσιαστικά η Λίλιθ είναι το πρωταρχικό, αρχέγονο πρότυπο του μετέπειτα βρικόλακα, του οποίου το μολυσμένο θανατηφόρο δάγκωμα ταξιδεύει ανάμεσα στους αιώνες. Εκτός από την επιθυμία του αίματος, η Λίλιθ έχει ακόμα την αρρωστημένη, ανίερη συνήθεια να παρακολουθεί αόρατη ζευγάρια που συνευρίσκονται κατά τη διάρκεια της νύχτας, με πρόθεση να κλέψει σπέρμα απ’ αυτά προκειμένου να δημιουργήσει νέους δαίμονες. Μισεί βαθύτατα τα παιδιά των ανθρώπων και τις μητέρες τους, επειδή τα δικά της είναι αποκρουστικά και τερατόμορφα, γι’ αυτό και προσπαθεί με κάθε τρόπο να επέμβει στο μέλλον τους ή ακόμα να τα καταστρέψει.

Ο εβραϊκός μύθος της Λίλιθ παραπέμπει στον αρχαιοελληνικό μύθο του ανδρόγυνου’ επίσης δεν είναι και άσχετος με τον δαίμονα Άλην των Ελλήνων της Καππαδοκίας ή με τις πανάρχαιες εκείνες δοξασίες που θεωρούν γενικά ερμαφροδιτισμό ως πρώτη μορφή του ανθρώπου. Μεταγενέστερες ιουδαϊκές παραδόσεις ονομάζουν Λίλιν δαίμονες της νύχτας, πλάσματα αντίστοιχα με την ελληνική στρίγκλα, λάμια, μορμώ, Αελλώ και άλλα ανάλογα σκοτεινά μυθικά όντα.

ΠΗΓΕΣ: blackstage.gr
aneksigito.gr